ปองพลเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นโรคหัวใจ แต่อยู่ในสภาวะเริ่มแรก ต้องกินยาและทำตัวให้แข็งแรง ส่วนเรื่องทางอารมณ์ หมอแนะนำให้อย่าคิดมากเพราะโรคหัวใจกำเริบได้ง่ายสำหรับคนที่เป็นโรคนี้
“เป็นไงบ้างครับคุณปองพล”
น้ำเสียงเป็นห่วง เอ่ยออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เข้ามาหาเพื่อนหุ้นส่วนทันที ที่เดินย่างออกจากห้องฉุกเฉิน
“คุณสาทิตย์ คุณยังอยู่อีกหรือครับ ผมนึกว่าผมอยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียวเสียอีก” เอ่ยสีหน้าแปลกใจ แต่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
“ก็ผมเป็นคนพาคุณมาส่งนี่ครับ อีกอย่างผมโทรบอกคุณนิพาแล้วด้วย ป่านนี้คงใกล้ถึงแล้วละ”
เดินเข้ามาประคองร่างท้วมที่ยังมีใบหน้าซีดเซียวอยู่ และคาดคะเนการเดินทางของอีกคน ให้เพื่อนร่วมหุ้นส่วนฟัง นิพาที่สาทิตย์เอ่ยบอกคือภรรยาของคนที่เขากำลังเข้าไปประคองนั้นเอง
“
