บทที่ 2 เธอเป็นใคร
1170 คำ
“เดียว!!” เสียงของอคินเรียกพวกเรา
“มีอะไร” เฮียยุถาม
“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” เขาถามเฮียยุ
อ้อ อยากรู้ว่าฉันเป็นใครฉันที่กำลังจะตอบแต่โดยเฮียเขาห้ามไว้งั้นฉันบอกทางนี้แทนแล้วกัน ฉันชื่อน้ำหนาว นางสาวหยาดน้ำฟ้า ไพศาลวีระตระกูล น้องสาวคนสุดท้องของครอบครัว ครองครัวฉันมีกันอยู่หกคน พ่อฉันคือนายมังกร แม่ฉันคือนางน้ำหอม มีลูกด้วยกันสี่คนคือ เฮียภูผา เฮียพายุ เฮียขุนเขา และฉันน้ำหนาว
ครอบครัวของฉันทำธุรกิจหลายอย่างมีทั้งด้านขาวและดำ ด้านขาวจะมีฉันกับเฮียเขาที่ดูแลอยู่เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ตอนนี้ขึ้นติดอันดับหนึ่งของประเทศไปแล้ว ส่วนเฮียผาซื้อหุ้นโรงพยาบาลแล้วดูแลที่นั้นพร้อมกันเป็นหมอไปด้วย คนสุดท้ายเฮียยุเขาดูแลธุรกิจมืดของครอบครัวเพียงคนเดียว ผับ บ่อนคาสิโน่ในและนอกกฎหมาย ส่วนสนามแข่งนี้เป็นธุรกิจแก้เบื่อของเฮียเขาและเฮียยุโดยมีฉันแอบตามมาอยู่ประจำ
“มึงจะอยากรู้ไปทำไม” เฮียเขาถาม
“กูก็แค่อยากรู้ว่าคนที่ที่ให้คนอย่างมึงสองคนเดินลงมาจากห้องด้วยท่าทีแตกตื่นได้เป็นใครก็แค่นั้น” อคินมองฉันด้วยสายตาโลมเลียเป็นที่สุด
“มองแบบนี้หมายความว่าไง” ฉันเดินออกมาจากด้านหลังของเฮียเขาพูดขึ้น
“ก็แค่อยากจะรู้ว่าเธอ เป็นเด็กของใครกันแน่” อคินเลียริมฝีปาก
“ฉันจะเป็นเด็กของใครแล้วเกี่ยวอะไรกับนายด้วย นายมันก็แค่คนที่แพ้แต่ไม่ยอมรับก็แค่นั้น” ในเมื่อจะหาเรื่องก็เอาสิอีหนาวกลัวที่ไหน
“มึงอย่ายุ่งเลยดีกว่า” เฮียเขาเดินไปประจันหน้า
“หวงเหรอ” อคินยังไม่หยุดกวน
“ถ้ากูบอกว่าใช่มึงจะทำไมอย่าแม้แต่จะคิด” เฮียเขายังไม่ยอมแพ้
“ว้าว หน้าสนใจเหอะคนอย่างมึงออกตัวปกป้องขนาดนี้เบื่อเมื่อไรก็บอกกูนะ กูขอ”
ผลัวะ
ฉันถีบหน้าที่กลางลำตัวของอคินสิ่งที่เขาพูดต่อให้เป็นเด็กอมมือก็รู้ว่าหมายความว่าอย่างไง ฉันเดินเข้าไปขึ้นคร่อมแล้วซัดเข้าไปอีกหมัด
ผลัวะ ผลัวะ
“ปากดีนักใช่มั้ยตายสะเถอะ”
“พอแล้วหนาว”
เฮียเขาเข้ามารังฉันไว้จากด้านหลังแล้วอุ้มฉันจากด้านหลังจนตัวฉันลอยขึ้นมาจากไอ้เวรนั้น
“ถ้ามึงยังไม่หยุดพูดแบบเมื่อกี้กูจะไม่ให้มึงได้พูดอีก” เฮียยุที่ฟังอยู่นานพูดขึ้น
“เหอะ”
อคินเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วลุกขึ้นมองมาทางฉันที่โดนเฮียเขาอุ้มพาดบ่าเดินออกมา เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่านยากเหลือเกิน
ฟุ่บ
เฮียเขาวางฉันลงที่โซฟาห้องVIP แล้วทั้งสองเฮียก็กอดอกมองฉันเหมือนกับฉันเป็นนักโทษ และใช่ค่ะฉันเป็นนักโทษอยู่
“อธิบายมาว่ามาโผล่ที่นี้ได้อย่างไง” เฮียเขาเปิดประเด็น
“คือ”
“ไม่พูดโทรหาม๊านะ” เฮียเขาถือโทรศัพท์ขึ้นมา
“บอกแล้ว ๆ คือหนาวได้ยินมาว่าวันนี้จะมีการแข่งขันโดยมีโครงการที่หนาวดูแลอยู่เป็นเดิมพันหนาวไม่อยากเสียโครงการไป เลย มาแข่งเอง” ฉันทำหน้าให้น่าสงสารที่สุด
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะ” เฮียเขาที่รู้ทัน
“แล้วได้ผลมั้ย” ฉันส่งสายตาวิ้ง ๆ ให้กับเฮียทั้งสองคน
“เออ/เออ” แล้วเฮียยุกับเฮียเขาก็พูดออกมาพร้อมกัน
ฉันยิ้มให้กับไม้ตายที่ฉันใช้มาตลอดตั้งแต่เด็กยันตอนนี้ เพราะฉันเป็นน้องเล็กทุกคนเลยตามใจฉันเป็นพิเศษ
“เฮียแต่ยังไงหนาวก็ไม่ยอมให้โครงการของหนาวตกไปเป็นของใครนะ” ฉันอ้อนเฮียเขา
“ก็ประมูลแล้วเสนอโครงการให้ผ่านสิ” เฮียเขาบอกกับฉัน
“ของหนาวผ่านอยู่แล้วถ้าไม่มีคนเล่นสกปรก” ฉันทำหน้ายู่
“ถือว่าเป็นการฝึกฝนไง”
“แต่เฮียน้องยังไม่แข่งแรงเลยนะช่วยหน่อยสิ” ฉันยังไม่ยอมถ้าเฮียไม่ช่วยฉันต้องโดยแย่งไปแน่ ๆ
“เออ ๆ เดียวเฮียจะช่วยมีอะไรที่เฮียจะชนะหนาวบ้างมั้ย” เฮียเขากุมขมับ
“มึงแพ้ตั้งแต่หนาวเกิดแล้ว หึ” เฮียเฮียยุซ้ำเติมเข้าไปอีก
“เฮียก็เหมือนกันนั้นแหละ”
แล้วเราสามคนพี่น้องก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ก็แหง่ล่ะตั้งแต่ฉันเกิดมาทุกคนก็ยอมฉันไปหมดกยิ่งป๊ากับเฮียผานะฉันคือที่หนึ่งเลยล่ะ แบบนี้ไงฉันเลยมีนิสัยเหมือนผู้ชายมากกว่าผู้หญิง
ปีที่แล้วม๊าส่งฉันไปเรียนที่ต่างประเทศเพราะอยากให้ฉันห่าง ๆ จากผู้ชายป่าเถื่อนของบ้านแต่ป๊าก็ทนความคิดถึงไม่ไหวให้ฉันกลับมาทำงานที่บริษัทบอกว่าจะเรียนอะไรมากมายลูกสาวคนเดียวป๊าเลี้ยงได้
แต่ฉันไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ฉันก็มาทำงานที่บริษัททันทีที่ย้ายกลับมาฉันทำเกี่ยวกับสถาปนิกและตกแต่งภายในโดยมีเฮียเขาเป็นวิศวหลักในการก่อสร้างแต่เฮียไม่ได้ออกหน้างานนะ แค่ดูแบบก่อนที่จะทำการสร้างจริงเขามีลูกน้องในการคุมงานอีก
“แล้วจะกลับได้หรือยัง” เฮียยุถาม
“หนาวไม่ได้เอารถมา” ฉันบอกกับเฮียยุ
“เฮียจะกลับเลยปะ” เฮียเขาถามเฮียยุ
“อืม”
แล้วเราสามคนก็พากันออกจากห้อง VIP เพื่อที่จะไปที่รถโดยจุดหมายคือไปส่งฉันแล้วพวกเฮียจะแยกกลับคอนโดของตัวเอง
“เจ๊นี้โคตรเก่งเลย” ไอ้เวย์ที่พึ่งออกมาจากไหนไม่รู้เดินมาหาฉัน
“ไอ้เวรแกพูดแบบนี้เฮียก็รู้หมดสิว่าฉันหาข่าวจากใคร” ฉันเดินไปหยิกไอ้เวย์
“โอ้ย ๆ เจ๊เจ็บนะ” ไอ้เวย์เอามือถู ๆ ที่เอว
“เดียวมึงได้เจ็บมากกว่านี้” เฮียยุชี้หน้าคาดโทษเวย์ไว้เพราะเป็นคนสมรู้ร่วมคิดกับฉัน
“เฮียอย่าว่าเวย์เลยหนาวบังคับเวย์เอง เฮียก็รู้ว่าหนาวถ้าอยากทำอะไรก็ต้องได้ทำจริงมั้ย” ฉันบอกกับเฮียยุที่ทำหน้าเข้มใส่
“ตอนนี้ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบแต่อีกไม่กี่ชั่วโมงถ้าหนาวยังไม่ถึงบ้านคาดว่าจะไม่ได้ทำอะไรที่ตัวเองชอบอีกนานนะครับคุณหนูน้ำหนาว” เฮียเขาพูดขึ้น
แค่คิดก็ขนหัวลุกแล้วต้องรีบกลับแล้วเดียวม๊าตื่นมาเห็นฉันตายแน่ ๆ
ฝากกดไลค์ คอมเม้น กดติดตาม เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
- ผู้เขียน
