MY EX2
1072 คำ
"พูดจาอะไรให้เกียรติกันบ้าง ถึงจะไม่อยากให้เกียรติฉัน ก็ควรจะให้เกียรติคนของนายบ้างก็ยังดี" ฉันพูดกับก้องออกไปด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าราบเรียบที่สุด
ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว น้ำหนึ่งคนเดิมที่เคยรัก ที่เคยฟูมฟายและยอมลดศักดิ์ศรีไปอ้อนวอนให้เขากลับคืนมามันเปลี่ยนไปแล้ว
ตอนนี้มีแค่ฉันคนใหม่ที่ไม่ได้มีเขาอยู่ในหัวมาหลายเดือนเต็มทีแล้ว
ฉันยอมรับว่าที่ผ่านมากว่าฉันจะตัดเขาออกไปจากชีวิตได้มันทำยากมากเหลือเกิน พอกันทีกับความรักครั้งแรกของฉัน ความรักครั้งที่ผ่านมามันทำให้ฉันเข็ดจนตอนนี้ไม่สามารถเปิดรับใครเข้ามาได้อีก
หัวใจของฉัน...มันด้านชาซะจน...
ไม่สามารถมอบความรู้สึกดีๆแบบนั้นให้ใครได้อีก
"อย่าใส่ร้ายกันสิ ไหนคนของฉันล่ะ" ก้องว่าแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายที่พินิจพิจารณา
"หลีกไป ฉันไม่อยากมาเสียเวลากับนาย" ฉันบอกเขาพลางชะเง้อมองหาเพื่อนร่วมงานไปด้วย ฉันฝากกุญแจรถไว้ที่เขาซะด้วยสิ จะเดินเข้าไปในร้านอาหารก็ไม่ได้ เพราะถ้าเดินไปก้องต้องถึงเนื้อถึงตัวฉันอีกแน่ๆ
ฉันไม่อยากให้เขามาแตะเนื้อต้องตัวฉันอีก ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำ
"แค่คุยกับผัวมันจะเสียเวลาอะไรมากมายล่ะ หื้ม?" ดูเขาพูดเข้าสิ ทำไมต้องอยากยัดเยียดอะไรแบบนั้นมาให้ฉันด้วย ฉันไม่ต้องการ
"อย่ามายัดเยียดคำนั้นให้ฉัน ฉันไม่ต้องการ เอาเวลาที่นายมายืนคุยกับฉันไปดูแลเมียสุดที่รักของนายเถอะ" ฉันบอกก้องออกไปพลางเลื่อนสายตามองไปยังด้านหลัง
ทำมาเป็นบอกว่าคิดถึงฉันทั้งๆที่ตัวเองก็มีคนข้างกายอยู่แล้วแท้ๆ สันดานเสียของผู้ชายคนนี้นี่มันแก้ไม่หายจริงๆ
"พี่ก้อง! มาอยู่นี่นี่เอง เพลงเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว แฟนหายเฉย" ผู้หญิงคนใหม่ของก้องพูดกับเขานะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมสายตาของเธอต้องมองมาที่ฉันด้วย
คิดจะโชว์ว่าตัวเองเป็นผู้ชนะหรือไง บอกเลยว่าฉันไม่สนใจอะไรแบบนี้หรอก เพราะว่าฉันตัดใจจากก้องไปได้ตั้งนานแล้ว
"พี่บอกให้ไปรอที่รถไง เดินมาตรงนี้ทำไม" ก้องหันไปดุผู้หญิงของเขาด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูก็รู้ว่าตอนนี้เขาเบื่อผู้หญิงคนนี้มาก และแีกไม่นานคงหาเวลาสลัดเธอคนนี้ทิ้ง เหมือนที่เคยทำกับฉัน
"ก็ถ้าไม่เดินมาเพลงก็คงไม่รู้หรอกว่าอีนี่มันกำลังอ่อยพี่ก้องอยู่ ทำไม อยากได้คืนหรือไง ฝันไปเถอะย่ะ!"
"พูดให้มันดีๆหน่อย พี่แค่คุยกับหนึ่งเฉยๆ หนึ่งไม่ได้อ่อยพี่เลยสักนิด" ก้องพูดกับแฟนของเขาแล้วหันมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ
"เพลงไม่เชื่อหรอก มันมาอ้อนวอนอะไรพี่ก้องอีกล่ะ ผู้ชายเขาไม่เอาแล้วยังจะหน้าด้านมาเจอเขาอยู่ได้ ร่านอยากได้ของคนอื่นนักใช่มั้ย!" ผู้หญิงคนใหม่ของก้องตวาดแล้วทำท่าจะถลาเข้ามาหาฉัน
"เพลง!" ก้องตวาดใส่หน้าเธอพร้อมกับกระชากท่อนแขนบอบบางของเธอเอาไว้อย่างแรง อีกนิดเดียวเท่านั้นเธอจะถึงตัวฉันอยู่แล้ว
"พี่ก้องอะ เข้าข้างมันทำไม"
"ก่อนจะว่าคนอื่นหัดดูตัวเองซะบ้างนะ ฉันไม่เคยร่านอยากได้ของๆใคร มีแต่เธอไม่ใช่หรือไงที่ร่านอยากได้ผู้ชายของฉันน่ะ" ฉันว่าแล้วหมุนตัวเดินออกมาอีกทางทันที
ไม่รอมันแล้วกุญแจรถน่ะ โบกแท็กซี่กลับห้องเลยก็แล้วกัน ส่วนรถ...คงต้องวานให้เพื่อนร่วมงานฉันขับกลับไปแล้วล่ะ
ทำไมมันถึงมีแต่เรื่องให้ปวดหัวไปหมดก็ไม่รู้ ฉันว่ากลับไปถึงห้องฉันคงต้องอัดยาแก้ปวดบ้างแล้วล่ะ วันนี้นี่มันวันซวยของฉันจริงๆ
KONG
"กรี๊ดดดดดด!!! อีบ้า! อีหน้าจืด! พี่ก้องดูมันพูดสิ เพลงไม่ยอมนะ เพลงไม่ยอมจริงๆด้วย!" เพลงโวยวายหลังจากที่หนึ่งพูดเเทงใจดำเธอเข้า
นี่ผมยังไม่เห็นว่าหนึ่งจะพูดอะไรผิดเลยนะ
"หยุดบ้าได้แล้วเพลง! ไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง" ผมตะคอกใส่เพลงทันทีที่เธอยังคงไม่ยอมหยุดโวยวาย ก่อนหน้านี้ผมหลงเธอถึงขั้นไหนวะ ถึงได้ทิ้งผู้หญิงดีๆอย่างหนึ่งมาหาคนแบบนี้ได้
ก่อนหน้านี้เพลงดูใสๆ น่ารัก ขี้อ้อน ขี้เอาใจจนผมหลงไปกับความเอาใจใส่ของเธอ
อาจเป็นเพราะว่าหนึ่งไม่เคยปฏิบัติกับผมแบบนี้ล่ะมั้ง พอผมเจอเพลงเข้าผมก็เลยเบื่อทุกอย่างที่หนึ่งเป็น ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูขัดหูขัดตาผมไปหมด
ต่างจากเพลงที่ทำอะไรผมก็ว่าเธอน่ารัก แต่ตอนนี้แม่งไม่ใช่ละ เพลงไม่ใช่ผู้หญิงที่แสนดีเหมือนที่เจอกันแรกๆ ตั้งแต่ที่ผมเลือกเธอ เธอก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ทั้งขี้เหวี่ยง ขี้วีน โทรจิก ตามติดชีวิตผมจนผมรำคาญ
ยิ่งอยู่กับเพลงผมก็ยิ่งคิดถึงหนึ่ง ถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาใจเก่ง แต่เธอก็ใส่ใจผมอยู่ไม่เคยห่าง ถึงเธอจะขี้บ่นไปบ้างแต่ผมก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นห่วงผม
ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่วะ ทำไมถึงทิ้งหนึ่งมาหาผู้หญิงคนนี้ได้ ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง
"พี่ก้องจะกลับไปหามันใช่มั้ย เพลงไม่ยอมนะ!" เพลงพูดพร้อมกับจิกและข่วนมาที่ท่อนแขนของผมอย่างแรงโดยที่ไม่อายสายตาของกลุ่มคนที่มองมาเลยสักนิด
"อะไรนักหนาวะเพลง เป็นแค่แฟนนะไม่ใช่แม่ เลิกวุ่นวายกับพี่สักที มันน่าเบื่อ!"
"พี่ก้อง!"
- ผู้เขียน
