ผมได้แต่ยืนกำหมัดแน่นกับภาพตรงหน้า รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดหนักกว่าเดิม ยิ่งเห็นทั้งคู่กอดกันมันก็อยากจะกรี๊ดออกมาให้ลั่นตลาดแล้วกระชากเธอเข้ามากอดไว้แทน
“อุ๊ย เจ๊ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอคะ หลบหน่อยได้ไหม พอดีพริ้งกับพี่เวลจะเดินทางนี้” นี่เธอเพิ่งเห็นจริงๆ เหรอว่าผมยืนอยู่ ทั้งๆ ที่เธอควรจะเห็นตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่า
“อะ…พี่เวลดูให้หน่อยสิคะอะไรเข้าตาหนูก็ไม่รู้ อือออ มันระคายๆ อะ สงสัยแถวนี้ฝุ่นเยอะแน่เลย” สองมือผมกำแน่นกว่าเดิมเมื่อเธอบอกให้ไอ้หนุ่มลูกครึ่งก้มเข้าไปใกล้ๆ มันมีอะไรเข้าตาเธอจริงซะที่ไหน ฝุ่นที่ว่าคงหมายถึงผมที่ไประคายเคืองสายตาเธอต่างหาก
“นี่!! อย่ามาทำตัวประเจิดประเจ้อในตลาดฉัน ทำอะไรให้อายชาวบ้านบ้างนะย่ะ” ผมรีบดึงไหล่หนุ่มลูกครึ่งให้ออกห่างจากใบหน้าของเธอ ก่อนที่มันจะใกล้กันไปมากกว่านี้
“ประเจิดประเจ้อตรงไหนกัน เจ๊คิดเยอะไปแล้วค่ะ แก่แล้วก็คิดเล็กคิดน้อย จะวัยท
