EP1
1291 คำ
Ep 1
# 4 ปีต่อมา....
ตึก! ตึก! ตึก!
ปั่ก!......ตุ้บ!
"โอ้ย!..."
"อูยย..ขะ ขอโทษค่ะ" วันนี้ฉันมาเรียนสายและฉันก็รีบมากด้วยแต่พอวิ่งเลี้ยวมาที่หน้าลิฟท์ดันชนเข้ากับใครก็ไม่รู้ แม่งเอ้ย!คนยิ่งรีบๆอยู่
ฉันล้มนั่งลงไปกองกับพื้นแบบไม่ทันตั้งตัวดีนะวันนี้ไม่ใส่ส้นสูงมาไม่งั้นมีเจ็บ ฉันรีบกวาดหนังสือที่หล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นรวมซ้อนกันก่อนจะรวบมาถือไว้แล้วยืนขึ้นเพื่อขอโทษคนที่ฉันพึ่งวิ่งชนเขาเมื่อครู่
"ขอโทษค่ะ ฉันรีบไม่ทันมอง.." ฉันรีบกดปุ่มรอลิฟท์ที่ผนัง แล้วก้มลงมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ
แว๊กกก!! อีก 5 นาที จะทันมั้ยล๊าาา เดลเอ้ย....
คนที่ฉันวิ่งชนเขาก็ยังยืนอยู่นะ เขายังไม่ไปไหนแต่ฉันไม่ทันได้มองหน้าเขาชัดๆ
ยืนรออะไร?...ก็ขอโทษแล้วป่ะ...ขอโทษอีกก็ได้วะ! ฉันก้มหัวผงกๆเพื่อขอโทษเขาอยู่หลายครั้งก่อนที่ประตูลิฟท์จะเปิดออกและฉันก็พุ่งตัวเข้าไปในลิฟท์ทันที ก่อนที่จะกดปุ่มปิดลิฟท์ และเงยหน้าขึ้นมองออกไปด้านนอก...
แต่...สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อคนที่ฉันวิ่งชนเขายังยืนจ้องหน้าฉันอยู่แล้วเขาก็.....
"โมเดล!!" ...... O_O
"พะ..พี่ยิม!!".....#_#
แล้วประตูลิฟท์ก็ค่อยๆเลื่อนปิด....
ฉันย้ายกลับมาเรียนป.ตรี ที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในประเทศไทย แล้วนี่ก็เปิดเรียนมาประมาณ 2 อาทิตย์แล้ว แต่ฉันไม่รู้ว่าพี่ยิมก็เรียนที่นี่ด้วยเพราะไม่เคยเห็นพี่เขาในมอเลย ตั้งแต่ฉันย้ายไปอยู่กับแม่ฉันก็ไม่เคยติดต่อเพื่อนที่นี่อีกเลย เปลี่ยนเฟส เปลี่ยนไลน์ เรียกได้ว่า ทิ้งอดีตทุกอย่างเลยก็ว่าได้ เหตุผลที่ฉันย้ายกลับมาเรียนที่นี่น่ะเหรอ... ช่างมันเถอะไม่ต้องรู้หรอก..
"กำลังจะโทรตามเลย..หนักเหรอเมื่อคืน" เสียงใสๆดังขึ้นเมื่อฉันหย่อนตูดลงนั่งยังไม่ทันแตะเก้าอี้ด้วยซ้ำ '
หนามเตย
' ก็ทักทายฉันด้วยน้ำเสียงที่โคตรประชดประชัน
"อืม..เดฟลากฉันไปทำงานด้วยอะดิ" ฉันตอบหนามเตยไปก้อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะหลังจากที่อาจารย์เริ่มสอน ฉันเปล่าหลับนะ ก็แค่พักสายตา '
เดฟ
' เป็นแฟนฉันเองเขาเป็นนักร้อง ร้องเพลงตามผับ แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ และก็ยังไม่มีอะไรกัน เรียกว่าอะไรดีล่ะ ได้กันแค่ภายนอกอ่ะ...ตามนั้น ไม่สดแต่ซิง จบ!!..
"ใครมีอะไรสงสัย จะถามอาจารย์ไหมครับ"
(..........) ไม่ใช่ทุกคน ที่เข้าใจในสิ่งที่อาจารย์พึ่งสอนไป ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่ได้ฟังเลยตอนอาจารย์พูด แต่ที่ไม่มีใครถามเพราะอยากให้เลิกคลาสเร็วๆต่างหากล่ะ
"ครับ ถ้าไม่มีใครสงสัยอะไรงั้นวันนี้ก็แค่นี้ครับเลิกคลาสได้" โอ้วววว...ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว เสียงสวรรค์ชัดๆ
"รีบไปไหนป่ะเดล" ในระหว่างที่ทุกคนกำลังเก็บของเพื่อออกจากห้องเรียน หนามเตยก็ถามขึ้นมาเหมือนมีอะไร
"ไม่อ่ะ มีไรรึเปล่า หรือจะชวนไปไหน"
"ไปกินติมกัน เดี๋ยวเลี้ยง" เหอะ! คิดว่าฉันเป็นเด็กน้อยหรือไง ชวนไปกินติม ฉันสนิทกับหนามเตยตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาที่นี่ ฉันไม่ค่อยคุยกับใคร เรียกว่าอะไรดีล่ะคล้ายๆฉันจะปิดตัวเองอ่ะ แต่เพราะหนามเตยเป็นคนพูดมาก คุยได้ทั้งวันถึงฉันจะไม่คุยด้วยก็เถอะ พอเราสองคนอยู่ด้วยกันมันเลยเฉลี่ยกันได้พอดีมั้ง
"ตกลง...ไปป่ะเนี่ย" หนามเตยถามย้ำเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป
"อืม..ไปก็ได้" ที่ฉันเงียบ เพราะกำลังคิดถึงเรื่องที่ฉันเจอพี่ยิมที่นี่ ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนั้ มหาวิทยาลัยมีเป็นร้อยๆ ทำไมถึงต้องมาเรียนที่เดียวกันด้วยเล่า..และหวังว่าคงจะเป็นพี่ยิมคนเดียวนะ ที่มาเรียนที่นี่หวังว่าคงไม่มีเรื่องเซอร์ไพร์สกว่านี้
"เดล...ลุกสิ เป็นอะไร ใจลอยไปถึงไหน" ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกหนามเตยเขย่าแขนเบาๆ ฉันปิดเปลือกตาลงสบัดหัวสองสามทีเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะหยิบกระเป๋าและลุกเดินตามหนามเตยออกไป
กึก.. กึก.. กึก..
เสียงฝีเท้า เหมือนมีใครบางคนเดินตามหลังฉันมาได้สักพักแล้ว แต่ฉันไม่ได้สนใจหันไปมอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึก เซ้นส์ฉันมันบอกแบบนั้น ฉันเริ่มก้าวช้าลงเรื่อยๆ และตัดสินใจหมุนตัวกลับไปในที่สุด
ปึ่ก!!
"อ๊ะ!" ร่างบางปะทะเข้ากับอะไรบางอย่าง คิดว่าคงเป็นหน้าอกของคนที่เดินตามมา จนฉันเซถอยหลังและกำลังจะล้มหน้าหงาย ฉันรีบหลับตากัดฟันแน่นเตรียมรับแรงกระแทก ก้นยังไม่หายระบมเลยนะตั้งแต่เมื่อเช้า แต่โชคดีที่เขาคว้าตัวฉันไว้ได้ทันและดึงตัวฉันขึ้นมาโอบไว้
"เป็นไรรึเปล่าเดล" หือ!!....รู้จักชื่อฉันด้วย เปลือกตาบางค่อยๆหรี่ขึ้นข้างหนึ่งเพื่อมองดูหน้าของคนโอบเอวของฉันอยู่ และเขาก็เรียกชื่อฉันด้วย
"พี่ยิม!!" ภาพที่เห็นคือพี่ยิมกำลังยิ้ม พร้อมกับก้มลงมองหน้าฉันอยู่
"เจอกันทีไรต้องชนพี่ทุกทีไปสิน่าเดล"
"เอ่อ..ดะเดล มีไรกันรึเปล่า" เสียงของหนามเตยทำให้สติฉันกลับมา ฉันรีบดันตัวพี่ยิมออกแล้วถอยมายืนข้างๆหนามเตย
"หวัดดีครับ พี่ชื่อยิมนะ" พี่ยิมยกมือทักทายหนามเตยพร้อมกับยิ้มอ่อยไปหนึ่งที หึ! เสือร้ายชัดๆ
"คะ...ค่ะ หวัดดีค่ะ" หนามเตยตอบกลับไปแบบงงๆ
"พี่ไม่คิดว่าจะได้เจอเดลอีก ตั้งแต่ตอนที่เดล-"
"เอ่อ..ไว้เจอกันนะคะ เดลรีบ" ก่อนที่พี่ยิมจะพูดอะไรออกมาฉันก็รีบตัดบทโดยการพูดโพล่งออกมาก่อน และฉันคิดว่าควรจะออกไปจากตรงนี้แล้ว
ฉันจับมือหนามเตยและฉุดมันให้เดินตามไปที่รถ รถของหนามเตยน่ะนะ ฉันยังไม่มีรถขับเพราะพึ่งกลับมาได้ไม่ถึง 2 เดือน
"เดี๋ยวเดล พี่ขอเบอร์หน่อยดิ" พี่ยิมวิ่งตามมาและยื่นมือถือมาให้ ฉันมองหน้าพี่ยิมอย่างชั่งใจชั่วครู่ ก่อนจะรับมือถือมากดเบอร์ฉันลงไปและยื่นคืนให้พี่ยิม
"นี่ค่ะ เดลไปก่อนนะเดลรีบ" ฉันพยักหน้าให้หนามเตยขึ้นรถ แล้วมันก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถฝั่งคนขับทั้งแบบงงๆนั่นแหละ ก่อนที่ฉันจะเดินผ่านหน้ารถไปขึ้นอีกฝั่ง แล้วหนามเตยก็ขับรถออกไป
ติ้ง! ? เสียงเตือนจากข้อความไลน์
" Giim เพิ่มคุณเป็นเพื่อนจากหมายเลขโทรศัพท์"
เห้อ!! ฉันไม่น่าให้เบอร์พี่ยิมไปเลย จริงๆเราไม่ควรเจอกันอีกด้วยซ้ำ....
"เดล.." ขับรถออกมาได้สักพักหนามเตยก็เรียกฉัน แต่มันคงไม่รู้จะเริ่มถามยังไงละมั้ง เรียกแล้วไม่พูด..
"อืม..เดี๋ยวเล่าให้ฟัง" มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก แล้วมันก็เป็นอดีต ฉันไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องมันจบไปนานแล้ว
.
.
..
.แต่ความจริง ทุกอย่างมันพึ่งจะเริ่มต่างหาก
...
********************
- ผู้เขียน
