EP2
1275 คำ

Ep 2
"แกเอาอะไรเดล" พอถึงห้างเราสองคนก็ตรงไปที่ร้านสเวนเซ่นและฉันกับหนามเตยก็กำลังเปิดเมนูเลือกว่าเราจะกินไอศกรีมรสอะไรกันดี ไม่รู้สิ ก็มันน่ากินไปซะหมดเลยนี่นา
"เอ่อ...ฉันเอา ชอคโกแลต นูเทลล่าเครป" ฉันปิดเมนูแล้ววางลง เงยขึ้นไปยิ้มให้พนักงานที่รอรับออเดอร์อยู่ข้างๆ
"งั้น...เอา ราสเบอร์รี่ บราวน์นี่ค่ะ" หนามเตยก็สั่งของตัวเองบ้างหลังจากที่ฉันสั่งไปก่อนหน้า
"รอสักครู่นะคะ ขออนุญาตเก็บเมนูนะคะ" พนักงานสาวรับออเดอร์และหยิบเมนูแล้วก็เดินออกไป
"ตกลงเรื่องเป็นมายังไง แกรู้จักกับพี่ยิมได้ไงอ่ะ" พอพนักงานเดินไปก็เหลือแค่เีาสองคนหนามเตยจึงถามเรื่ิงพี่ยิมขึ้นมา ฉันนึกว่าหนามเตยลืมไปแล้วซะอีก
"รู้จักกันมานานแล้ว ตั้งแต่ฉันเรียนมัธยมอยู่ที่ ~~" แล้วฉันก็เล่าทุกอย่างให้หนามเตยฟัง สำหรับฉันมันไม่ใช่ความลับอะไร มันก็เป็นแค่อดีตที่ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ ก็เท่านั้น
"โห..แม่งเลวว่ะ มาล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นแบบนี้ได้ไง เพราะแบบนี้ใช่ไหม เรื่องของแกกับเดฟเลยยังไม่ไปถึงไหน มันคนละคนป่ะวะแก อย่าเหมารวมดิ" หนามเตยคงหมายถึงความสัมพันธ์ของฉันกับเดฟ ถึงฉันกับเดฟจะเป็นแฟนกันแต่ความจริงแล้วเราดูเหมือนเพื่อนกันมากกว่า
"เหมารวมอะไร เรื่องของฉันกับเดฟที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ดีิอยู่แล้วป่ะ" ที่บอกว่าดีคือเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน คบกันไปแบบนี้ก็สบายใจดี
"ฉันว่าแกสองคนเหมือนเพื่อนกันมากกว่าคนเป็นแฟนกันอีกว่ะ นะวังจะโดนคนอื่นคาบไปแดก" ถึงเป็นอย่างนั้นจริงฉันก็ยินดีนะ ถ้ามีใครที่ดูแลเดฟได้ดีกว่าฉัน ฉันไม่ยึดติดกับใครเพราะคำว่ารักมันเปลี่ยนผันกันได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว ในความคิดฉันนะ
ฉันกับเดฟรู้จักกันมาประมาณปีกว่าได้ ตอนที่ฉันปิดเทอมแล้วกลับมาอยู่กับพ่อ เดฟอายุมากกว่าฉัน 2 ปี แต่ฉันไม่เรียกเดฟว่าพี่เพราะติดเรียกชื่อเดฟเฉยๆมากกว่า หลังจากนั้นเราก็ติดต่อกันมาตลอด และตกลงเป็นแฟนกันทั้งๆที่อยู่คนละประเทศ ..แปลกดีว่ามั้ย?
จนฉันย้ายกลับมาเรียนที่นี่ทำให้เราได้เจอกันบ่อยขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น บางวันเดฟก็ลากฉันไปทำงานด้วย ไปนั่งฟังเขาร้องเพลง ก็เป็นธรรมดาของนักดนตรีหน้าตาดีๆก็ต้องมีแฟนคลับมาติดโดยเฉพาะสาวๆ แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกหึงหวงอะไรเวลาที่เขามีผู้หญิงาเกาะแกะหรอกนะ ฉันรู้ว่ามันเป็นงานของเดฟฉันก็ไม่อยากก้าวก่าย หรือเข้าไปวุ่นวาย....
ตื้ด~~ ตื้ด~~
ระหว่างที่ฉันกับหนามเตยกำลังนั่งกินไอศกรีมกันอยู่โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น และคนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...แต่เป็น เดฟ นั่นเอง
"ใครเหรอ?" หนามเตยถามเมื่อเห็นฉันจ้องหน้าจอแต่ยังไม่รับสาย
"เดฟอ่ะ" ฉันตอบกลับไปก่อนที่จะรับสายเดฟ
"ฮัลโหล"
(เลิกเรียนยัง)
"อืม เลิกแล้ว มีไรรึป่าว"
(อยู่ไหนอ่ะ ทำไมยังไม่กลับ)
"อยู่ห้าง...กับหนามเตย นายมีไร"
(เปล่า คิดถึง เดี๋ยวไปรับนะ)
"อืม ถึงแล้วโทรมานะ"
(เค เจอกัน)
"รอนานไหม?" เดฟวางมือบนหัวฉันก่อนจะก้มลงมาแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกคมจะชนกับแก้มฉันอยู่รอมร่อ แต่ถึงเดฟจะหอมฉันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร..
"ทำไมมาถึงเร็วจัง" เดฟใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที ก็มาถึงแสดงว่าเขาไม่ได้อยู่ที่คอนโด เพราะจากคอนโดเขามาถึงที่นี่น่าจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง
"เมื่อกี้อยู่ห้องซ้อม" เดฟนั่งลงข้างๆฉันที่มีเก้าอี้ว่าอยู่ เลื่อนมือที่อยู่บนหัวลงมาปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มขึ้นทัดหูฉันไว้แล้วไล้ปลายนิ้วเล่นอยู่บนแก้มของฉัน
"นี่..ฉันก็อยู่ด้วยไหม? เกรงใจฉันบ้าง" หนามเตยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเดฟคลอเคลียฉันไม่เลิกเหมือนโลกนี้มีแค่ฉันกับเขาสองคนก็ไม่ปาน
"ยังไม่ชิน?" เดฟหันไปถามหนามเตยด้วยท่าทางชวนเท้ากระตุกอย่างยิ่ง แถมยังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แบดได้อีก.. อย่าว่าแต่หนามเตยไม่ชินเลย ฉันเองก็ยังไม่ชินเหมือนกันเวลาที่เดฟคลอเคลียอยู่ข้างๆมันทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งไป..
"กินไรมาหรือยัง หิวไหม?" เมื่อกี้เขาบอกว่าอยู่ห้องซ้อมไม่รู้ว่าเขากินอะไรมาหรือยัง
"กินข้าวมาแล้ว จะกลับยัง"
"แล้วหนามเตยล่ะ" ฉันเกรงใจเพื่อนไง...หนามเตยก็ยังนั่งอยู่แล้วมาชวนฉันกลับงี้(?) มันน่าเกลียด
"ฉันก็อยากกลับแล้วเหมือนกัน" หนามเตยบอกพร้อมกับหยิบกระเป๋าและบิลเดินออกไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ โดยมีเดฟเดินจับมือฉันตามออกไป
"อ้าว...โมเดล" ฉันกับเดฟยืนรอหนามเตยอยู่หน้าร้านหันไปตามเสียงเรียกพร้อมกัน ก็พบว่าเป็นพี่ยิมที่เรียกฉันแต่เขาไม่ได้มาคนเดียวนี่สิ มีอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่ยิม คนที่ฉันไม่อยากเจอ และไม่อยากจำ
พี่กัสตั้น
เขายืนจ้องฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ในแววตาเขาที่มองมามันแสดงอารมณ์หลากหลายจนยากที่จะคาดเดา ยังดีที่พวกเขาไม่เดินเข้ามาหาฉัน
"มีอะไรหรือเปล่า..เอ๋?..นั่น..." หนามเตยจ่ายเงินแล้วก็เดินมาหาฉันกับเดฟที่หน้าร้าน และเจอกับพี่ยิมเข้าพอดี แต่หนามเตยยังไม่เคยเห็นพี่กัสตั้น
"หนามเตย แกจะกลับเลยไหม" ฉันรีบตัดบทชวนหนามเตยคุยเรื่องอื่น เหมือนว่าฉันยังไม่พร้อมทั่จะเจอเขา ทั้งๆที่่อนหน้านี้ฉันคิดว่าฉันทำใจได้แล้ว แต่พอวันนี้ภาพทุกอย่างมันกลับมาฉายซ้ำอีกครั้งเมื่อฉันเจอหน้าเขา
"กลับดิ แต่รถฉันจอดทางนี้นะ" หนามเตยชี้ไปอีกทางที่ไม่ผ่านพี่ยิมกับพี่กัสตั้น ส่วนฉันต้องเดินผ่านพวกเขาไป
"งั้นฉันกลับละนะ ไปเหอะเดฟ" ไม่รอให้หนามเตยได้พูดอะไร ฉันยกมือเล็กเรียวขึ้นคล้องแขนเดฟเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะก้าวเดินออกไป
"ใคร? รู้จักเหรอ?" เดฟหันมาถามฉันเมื่อเห็นฉันชะงักฝีเท้าในตอนที่กำลังเดินผ่านพวกเขาไป
"เปล่า ไม่รู้จัก..เราไปกันเถอะ" ฉันเริ่มก้าวเท้าเดินตามแรงฉุดดึงเบาๆของเดฟที่โอบไหล่ฉันไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของซึ่งแน่นอนว่าฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ฉันเดินผ่านพี่ยิมไปเฉยๆ แต่ในตอนที่เดินผ่านอีกคนฉันรับรู้ได้ถึงแรงสัมผัสที่มือ เขายื่นมือออกมาแตะมือฉันอย่างตั้งใจ แล้วไง?
เสียใจด้วยตอนนี้ฉันไม่โง่แล้ว
*************************
มาให้กำลังใจค้าหน่อยจิ...คนละเม้นน๊าาา
พลีสสสสสสสสส??
- ผู้เขียน
