ตกเป็นของราเชนทร์

ตอนที่ 2 ใสซื่อ

"จันทร์เจ้าเป็นของพี่แล้วนะ" จอมทัพเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มนุ่มริมฝีปากยกยิ้มพึงพอใจเป็นอย่างมากที่ได้หญิงสาวมาอยู่ในกำมือ

"พี่กับเขาพนันอะไรกัน ทำไมต้องเอาฉันมาเกี่ยวข้องด้วย" จันทร์เจ้าไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มจะเอาเธอมาพนันเป็นตุ๊กตาหน้ารถทั้งๆที่เธอก็ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

"ไอ้เชนทร์มันยอมยกจันทร์เจ้าให้พี่เอง" จอมทัพไม่โทษตัวเองเพราะเขาคิดว่าราเชนทร์เต็มใจยกเธอให้เขาเอง และอีกอย่างเขาก็ชอบเธอเช่นกัน

"ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ"

"พี่ไม่สนใจ ป่ะ" จบคำพูดจอมทัพจับข้อมือเล็กลากเธอเดินไปที่รถทันที

"ไปไหน ?" จันทร์เจ้าใจเต้นสั่นเธอยังไม่รู้ชะตากรรมด้วยซ้ำว่าต้องเจอกับอะไรบ้างหลังจากนี้

"ไปขึ้นรถเดี๋ยวพี่พากลับ" จอมทัพอาสาไปส่งเธอที่บ้านก็ต่อเมื่อเขาทำในสิ่งต้องการสำเร็จ

"ไม่ ฉันยังไม่อยากกลับตอนนี้" จันทร์เจ้าพยายามดึงตัวเองกลับแต่เธอไม่มีทางสู้แรงผู้ชายได้เลยยิ่งเธอขัดขืนจอมทัพยิ่งบีบแรงมากขึ้น

"มา..." จอมทัพเน้นเสียงหนักแน่นแล้วลากหญิงสาวมาที่รถหรู

"ปล่อยนะพี่จอมทัพ"

จอมทัพเปิดประตูรถแล้วผลักเธอเข้าไปข้างในจากนั้นเขาก็รีบวิ่งมาที่ฝั่งคนขับ รถหรูขับเคลื่อนออกจากสนามแข่งรถในทันที

ระหว่างทางจันทร์เจ้าไม่ปริปากพูดกับจอมทัพเลยสักนิดเพราะเธอโกรธเขาและโกรธพี่ชายตัวเองด้วย

"อีกหน่อยจันทร์เจ้าก็จะเป็นเมียพี่แล้ว พี่ชอบจันทร์เจ้ามานานแล้วนะ พอจะมีใจให้พี่บ้างไหม"

จอมทัพคิดเกินคำว่าพี่กับน้องหรือคนรู้จักเพราะในใจเขาตอนนี้หลงใหลหญิงสาวไปแล้วแอบรักแอบชอบมาตั้งแต่จันทร์เจ้าอายุ20ต้นๆ

"ไม่มีทางหรอก ฉันไม่ได้ชอบสักหน่อย" เธอพึมพำด้วยเสียงเบาและไม่ชอบที่จอมทัพทำกับเธอแบบนี้ทั้งที่ก็เคยรู้จักกันมาก่อน

"ว่าไงจ้ะคนสวย เปิดใจให้พี่ได้ไหม" จอมทัพยังรอฟังคำตอบจากเธอสีหน้าของเขาดูสดชื่นร่าเริงมากๆ

"ฉันขอเก็บไปคิดดูก่อนละกันนะ" ยังไงจันทร์เจ้าก็ไม่มีวันเอาจอมทัพมาเป็นสามีแน่นอน

"ครับๆ พี่จะรอ" คนอย่างจอมทัพเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้และถ้าชอบใครก็ต้องการคนนั้นมาเป็นภรรยา

"แล้วพี่จะพาฉันไปไหน นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนะ"

จันทร์เจ้าหันมองทางกระจกเธอพึ่งสังเกตุดูเส้นทางรู้สึกว่ามันไม่คุ้นกับเส้นทางกลับบ้านเลย จอมทัพจะพาเธอไปไหนกันแน่ ในหัวตอนนี้คิดเรื่อยเปื่อยจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว เพียงแค่หันไปมองหน้าจอมทัพเป็นระยะยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังจะโดนคนอย่างเขาพาไปทำมิดีมิร้ายหรือเปล่านะ

"....." ไร้คำตอบจากจอมทัพเขาตวัดสายตามองหญิงสาวเล็กน้อยจากนั้นก็รีบขับไปที่คอนโด

"พี่จอมทัพ ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง" จันทร์เจ้าใจเต้นสั่นระรัวมือบางกำชายโปรงไว้แน่นแม้ว่าเธอจะตะคอกถามยังไงก็ไร้คำตอบจากคนข้างๆอยู่ดี

เมื่อเดินทางมาถึงคอนโดแห่งหนึ่ง จอมทัพรีบนำตัวหญิงสาวขึ้นไปบนห้องเขาปิดล็อกประตูเรียบร้อยไม่มีทางให้เธอหนีไปไหนเลยแม้แต่น้อย

"ดื่มน้ำส้มก่อนสิ" จอมทัพเดินออกมาจากครัวมือถือแก้วน้ำส้มครั้นมาด้วยก่อนจะนำมาวางไว้ต่อหน้าหญิงสาว

จันทร์เจ้านั่งนิ่งมองจอมทัพด้วยสายแข็งกร้าวและเลื่อนสายตามามองแก้วน้ำส้มเธอคิดว่าจอมทัพอาจจะใส่อะไรบางอย่างลงในแก้ว จันทร์เจ้าขยับแก้วออกห่าง นั่งกอดอกทำเป็นไม่สนใจและไม่คิดจะดื่ม

"ดื่มสิครับ พี่ทำให้จันทร์เจ้าพิเศษเลยนะ"

จอมทัพเดินมานั่งข้างเธอบนโซฟาตัวเดียวกันแขนข้างหนึ่งโอบไหล่หญิงสาวแล้วมืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ด

จันทร์เจ้าเขยิบออกห่างเล็กน้อยเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น แล้วเธอก็เอาแขนของจอมทัพออกจากไหล่

จอมทัพเห็นว่าหญิงสาวเริ่มขัดขืนอารมณ์เขา มือหนาจับคนตัวเล็กนอนลงบนโซฟารวบแขนเธอขึ้นเหนือหัวแล้วกดลง "พี่บอกอะไร ก็ทำหน่อยสิจันทร์เจ้าเป็นสิ่งของที่พี่พนันกับไอ้เชนทร์ไว้ก็ทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยนะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ว่าจบจอมทัพกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"จะให้ฉันทำอะไร" จันทร์เจ้าสูดอากาศหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายที่ต้องเป็นคนคอยรับใช้คนอื่น

"ถ้าไม่ดื่มน้ำส้ม ก็มาดื่มน้ำพี่สิบางทีจันทร์เจ้าอาจจะติดใจไปเลยก็ได้นะ"

"ไม่ ฉันไม่เคยทำ" จันทร์เจ้ารู้ว่าสิ่งที่จอมทัพพูดออกมามันหมายถึงอะไรและเรื่องแบบนี้เธอยังไม่เคยลองสักครั้งแล้วก็ไม่อยากลองด้วย

"จันทร์เจ้า อย่ามาทำตัวไร้ประโยชน์ได้ปะ" จอมทัพไม่ค่อยพอใจที่ได้ยินคำพูดของเธอ

"ฉันบอกแล้วไงว่าทำไม่เป็น"

"ลองดูสิ" จอมทัพดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วถอดเสื้อตัวเองออกตามด้วยกางเกงจนเผยให้เห็นท่อนเอ็นที่มีขนาดกลางๆและมีขนดกดำ

จันทร์เจ้าลุกขึ้นนั่งเธอมองเห็นแกนกายของจอมทัพเต็มๆสองตาซึ่งมันน่าเกลียดสำหรับเธอที่ต้องมาเห็นของคนอื่นแบบนี้

"ใช้ปากสวยๆของจันทร์เจ้าอมให้พี่สิ" มือของจอมทัพชักรูดแกนกายตัวเองไปด้วยรอให้หญิงสาวมาสัมผัส

จันทร์เจ้าลุกออกจากโซฟาทันทีเธอยืนอยู่ห่างๆเธอไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น ในใจตอนนี้อยากจะกลับไปจัดการพี่ชายที่เป็นคนยกเธอให้ชายโรคจิตคนนี้ จันทร์เจ้าไม่เคยคิดเลยว่าจอมทัพจะกลายเป็นคนลามก

"จันทร์เจ้าครับ มันแข็งแล้วนะ"

"ไม่ค่ะ จันทร์เจ้าไม่ทำ" เธอรีบปฏิเสธแล้วถอยออกห่างยืนติดกำแพงสายตามองไปทางอื่นเธอไม่อยากมองสิ่งบางอย่างที่มันอุบาทว์อยู่ตรงหน้า

"จันทร์เจ้า" จอมทัพขึ้นเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดที่หญิงสาวไม่ทำตามคำสั่ง จากนั้นเขาลุกออกจากโซฟาเดินเข้าไปกระชากข้อมือเล็กกลับมาที่โซฟาอีกรอบ

"ปล่อยค่ะ" จันทร์เจ้าสะบัดแขนออกอย่างแรงจนหลุดออกจากกำมือของจอมทัพ

"อะไรวะ อุตส่าห์กูเริ่มมีอารมณ์รู้งี้ไม่เลือกให้เสียเวลาหรอกทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง"

จอมทัพบอกด้วยเสียงหงุดหงิดอารมณ์เสียที่ไม่ได้ดั่งใจตัวเองจนแกนกายมันเริ่มอ่อนลง

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะที่จะทำเป็นทุกอย่าง" จันทร์เจ้าไม่อยากให้จอมทัพดูถูกเหยียดหยาบเธอเหมือนพี่ชาย

"เออ ไม่ทำก็ไม่ต้องทำน่าเบื่อฉิบหาย" จอมทัพสวมใส่เสื้อผ้าเหมือนเดิมจนเรียบร้อยจากนั้นเขาก็ติดต่อไปหาใครบางคน

'ฮัลโหล! ไอ้เชนทร์'

(มีไร)

'มึงมาเอาน้องมึงกลับไปเลยนะเว้ย ไม่มีประโยชน์เหี้ยไรเลยวะ'

(ฮ่า ฮ่า กูลืมบอกว่าจันทร์เจ้ามันเป็นคนซื่อๆกับเรื่องแบบนี้)

'เออ มึงมาเอามันกลับ'

จันทร์เจ้าได้ยินเช่นนั้นก็รู้แล้วว่าจอมทัพโทรไปหาพี่ชายตัวเอง เธอจึงเดินมาหยิบเอากระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะโซฟา

"จะไปไหน" จอมทัพเห็นหญิงสาวกำลังจะก้าวขาเดินออกจากห้อง

"ฉันจะกลับบ้าน"

"ไม่รอไอ้ราเชนทร์มารับก่อนเหรอ"

"ไม่" สิ้นคำพูดจันทร์เจ้ารีบเดินออกจากห้องทันทีก่อนที่พี่ชายจะมาถึงเธอจะไม่ติดรถไปกับคนอย่างเขาเด็ดขาด

'17:00น.'

ไม่นานนักราเชนทร์ขึ้นมาบนห้องของจอมทัพร่างสูงเดินมานั่งบนโซฟามาพร้อมกับเจนพี่สาวของจอมทัพที่เขากำลังหลงรัก

"มันอยู่ไหน" ราเชนทร์ถามหาน้องสาวทันทีเมื่อเข้าก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

"จันทร์เจ้าออกจากห้องกูไปเมื่อตะกี้"

"ทำไมมึงไม่บอกให้มันรอกูก่อน"

"เห็นตอบว่า ไม่ คำเดียวก็ไปเลย" จอมทัพไม่รู้ว่าจะรั้งไว้ทำไมในเมื่อจันทร์เจ้าไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาแล้ว

"อืม... เดี๋ยวกูจัดการเอง"

"กูกำลังจะลองหน่อย แต่เสือกถอยห่างกูพึ่งจะเคยเห็นน้องมึงนี่แหละที่ไม่ให้กูเข้าใกล้"

จอมทัพผ่านผู้หญิงมาหลายคนและผู้หญิงพวกนั้นไม่เคยขัดขืนเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว พอมาวันนี้กลับโดนจันทร์เจ้าขัดอารมณ์ซะงั้น

"ฮ่า ฮ่า ดีแล้วล่ะกูกลับก่อน" ราเชนทร์หัวเราะออกมาอย่างชอบใจเขารู้ว่าน้องสาวไม่ชอบให้ใครมาจับเนื้อต้องตัวและคิดว่าจันทร์เจ้าคงทำตัวไร้ประโยชน์ราเชนทร์จึงกล้ายกน้องสาวให้จอมทัพได้ลอง

"เออ แบบนี้ไม่เอาแล้วนะเว้ย" จอมทัพทำสีหน้าไม่พอใจที่โดนราเชนทร์แกล้งเขาคิดว่าจันทร์เจ้าจะเป็นเหมือนผู้หญิงที่เขาเคยลองมา

จากนั้นราเชนทร์เดินทางออกจากคอนโดของจอมทัพนั่งรถมากับเจนทั้งคู่คุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาคนสนิทกันและเริ่มมีใจให้กัน

ในขณะที่ขับมาสักพักเจนสังเกตุเห็นหญิงสาวที่สวมใส่ชุดนักศึกษาเดินอยู่ข้างทาง "คุณราเชนทร์คะนั่นใช่จันทร์เจ้าไหมคะ" เจนรู้สึกคุ้นๆ

ราเชนทร์มองตามที่เจนชี้บอกเขาขับมาจอดรถข้างๆหญิงสาวทันทีแค่มองดูข้างหลังก็รู้แล้วว่าเป็นน้องสาวตัวเอง "จันทร์เจ้ามาขึ้นรถ" ราเชนทร์ลดกระจกลงก่อนจะตะโกนบอก