ตกเป็นของราเชนทร์

@สนามแข่งรถ บรึ้น!!! ทั้งเสียงรถแข่งและเสียงผู้คนยืนเชียร์ขอบสนามต่างพากันลุ้นว่ารถแข่งคันไหนจะวิ่งเข้าเส้นชัยก่อนกัน "มึงว่าไอ้ราเชนทร์จะชนะไหมวะ" เสียงทุ้มของซีเอ่ยขึ้นในขณะที่ตนนั้นกำลังยืนดูเพื่อนแข่งรถและแอบสงสัยว่าอาจจะมีใครบางคนที่เล่นวิธีสกปรกอยู่ "โห! ระดับนี้แล้วคนอย่างมันไม่มีทางแพ้หรอก" กวินรู้ดีและเดาเกมส์ออกทุกทางเขาเป็นเพื่อนกับราเชนทร์มาตั้งแต่เด็กรู้ว่าเพื่อนนั้นไม่มีวันยอมแพ้ใครง่ายๆ "ไม่แน่นะเว้ย" ซียังคงมั่นใจว่าเพื่อนอาจจะแพ้ในการแข่งขันรอบนี้ก็เป็นไปได้ "มึงพนันกับกูไหมล่ะ ถ้าราเชนทร์มันชนะมึงต้องหาผู้หญิงสวยๆมาให้กูสักคน" กวินก็มั่นใจเหมือนกันว่าเพื่อนไม่แพ้แน่นอน "ได้ ไม่มีปัญหาแถวนี้มีแต่นมใหญ่ๆทั้งนั้น" ซีปรายตามองรอบๆก็เห็นแต่สาวพริตตี้หน้าตาดีสวยๆหลายคน "งั้น! ก็รอดู" เอี๊ยด....!!!! โครม!! "เฮ้ย!! ฉิบหายแล้วไอ้เวรเอ้ย" ไม่ทันขาดคำอยู่ๆรถแข่งของราเชนทร์ล้อหลุดออกกระทันหันและโดนรถอีกคันเบียดเข้ามาใกล้ทำให้รถของชายหนุ่มวิ่งชนกับขอบสนามอย่างแรงทำเอาผู้คนตื่นตระหนกตกอกตกใจ ซีรีบกระโดดข้ามรั้ววิ่งเข้าไปในสนามเพื่อไปดูอาการของเพื่อน "ไอ้สัสเอ้ย เป็นไปได้ไงวะ" กวินยืนเกาหัวด้วยความงุนงงเมื่อเห็นรถของเพื่อนเสียหลัก เขาพยายามมองหาว่าใครเป็นทำ สักพักกวินก็กระโดดข้ามรั้วไปช่วยเพื่อน "เป็นไงบ้าง เจ็บไหมวะ" ซีพยุงเพื่อนเดินออกจากสนามก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเขาคิดไว้ไม่มีผิด ในขณะที่ยืนดูนั้นซีสังเกตุเห็นว่ารถแข่งของราเชนทร์มันส่ายๆ "ไม่ค่อยเจ็บ" ราเชนทร์เอ่ยขึ้นเมื่อออกมาจากสนามเรียบร้อยแล้วร่างหนาสวมใส่ชุดอย่างดีทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย "ทำไมรถมึงล้อหลุดแบบนั้นวะ ก่อนจะลงสนามก็เช็คดีแล้วนะเว้ย" ซีถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยในใจคิดว่าต้องมีคนบงการอยู่เบื้องหลัง "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรแพ้แค่รอบนี้รอบเดียวเท่านั้นถ้ากูรู้ว่าใครเป็นคนทำ กูไม่ปล่อยมันไว้หรอก" ราเชนทร์รู้ในขณะที่ขับรถอยู่ดีๆเขารู้สึกว่ารถมันส่ายๆทั้งที่เขาเป็นคนบังคับรถได้อย่างเชี่ยวชาญและไม่คิดว่ารอบนี้จะแข่งแพ้ "ไอ้เชนทร์น้องสาวมึงมา" กวินนั่งมองดูสาวๆที่สวมใส่ชุดนักศึกษาเดินมาก่อนสะกิดแขนเพื่อน ราเชนทร์หันไปมองอย่างไวเมื่อได้ยินว่าน้องสาวจากนั้นเขาลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาหญิงสาวหน้าตาสะสวย "เลิกเรียนแล้วทำไมไม่กลับบ้าน" เขากระชากจับแขนเรียวก่อนจะกัดฟันพูด "โอ๊ย! อะไรของพี่เนี่ยฉันเจ็บนะ" จันทร์เจ้ามองตาขวางใส่ชายหนุ่มอยู่ๆเขาก็บีบแขนของเธอซะงั้นทั้งๆที่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด "กูไม่ใช่พี่มึง อย่ามาเรียกกูว่าพี่" แม้ว่าเธอนั้นจะอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับเขาและเรียกบิดามารดาเขาว่า พ่อแม่ แต่ราเชนทร์ไม่เคยเห็นว่าเธอเป็นน้องสาวเขาเลยสักนิด เขามองแค่เธอเป็นคนอื่นที่มาอาศัยในครอบครัวของเขาเท่านั้น "เอ๊ะ! ผีบ้าเข้าสิงหรือไงทีอยู่ในบ้านฉันยังเรียกพี่เลย ทำไมอยู่ข้างนอกถึงเรียกไม่ได้ล่ะ" จันทร์เจ้าไม่เข้าใจทำไมเขาถึงไม่ให้เธอเรียกพี่กันนะ ทั้งที่เธอก็เรียกมาตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว "ก็มึงไม่ใช่น้องสาวกูไง มึงมันก็แค่ลูกนอกไส้ที่พ่อแม่กูเก็บมาเลี้ยง" ราเชนทร์โน้มหน้าใกล้เธอก่อนจะเอ่ยพูดข้างหูด้วยเสียงเบาเพราะกลัวว่าคนแถวนี้จะได้ยิน ก็อย่างที่ว่าเขาไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องเลย "เออแล้วไง ถ้าไม่เห็นฉันเป็นน้องฉันก็จะไม่เห็นว่าพี่เป็นพี่เหมือนกัน" จันทร์เจ้าอดทนกับคำพูดที่มันกระแทกจิตใจของเธอมานานแล้วที่ชายหนุ่มพูดหยาบคายดูถูกเหยียดหยาบใส่เธอเป็นประจำ "แล้วมาทำไม" ราเชนทร์พึ่งจะเห็นเธอมาสนามแข่งรถก็วันนี้แหละและไม่เคยคิดว่าจะได้มาเจอที่นี่ด้วยเพราะเธอไม่ค่อยชอบออกไปไหนปกติจะอยู่แค่บ้าน "ฉันก็มาดูผู้ชายแข่งรถไง" จันทร์เจ้าโตขึ้นเป็นสาวบรรลุนิติภาวะและเธอก็คิดว่าถ้าออกไปใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นอาจจะมีความสุขมากกว่านี้ดีกว่าหมกหมุ่นอยู่แต่ในบ้าน "หึ! เดี๋ยวนี้ทำตัวสะดีดสะดิ้งเนอะ" "เรื่องของฉันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ" ในเมื่อเขาไม่ให้เธอเรียกคำว่า พี่ เธอก็จะใช้คำเรียกใหม่และไม่จำเป็นต้องกลัวเขาอีก ราเชนทร์เงียบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดคำจาออกจากปากหญิงสาว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยได้ยินจันทร์เจ้าพูดแบบนี้เลย "กลับบ้านไปเลยไป" มือหนาผลักร่างเล็กให้เดินออกจากสนามเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับเธอ "ไม่กลับ" จันทร์เจ้าถอยห่างเล็กน้อยแล้วเดินเบียดไหล่ชายหนุ่มไปดูคนอื่นๆที่กำลังแข่งรถและมีเพื่อนสามสี่คนเดินตามหลัง "มึงแพ้กูสักทีนะ" จอมทัพเดินกอดอกมาหาคู่แข่งที่ยืนนิ่งอยู่เขาเองแหละที่เป็นคนขับรถเบียดราเชนทร์ ทว่าล้อหลุดนั้นคงไม่ใช่จอมทัพแน่ๆเพราะมันก็เป็นแค่ลูกคนรวยที่ไม่ได้มีชื่อเสียงในสังคมมากนัก "อืม... กูแพ้แค่รอบนี้แหละ" ราเชนทร์ตวัดสายตามองด้วยสีหน้าไม่พอใจ อีกใจหนึ่งเขาก็แอบสงสัยว่าจอมทัพเป็นทำ แต่อีกใจนั้นเขาก็รู้จักจอมทัพเป็นอย่างดี "หึ! แล้วที่เราตกลงกันไว้ละ" จอมทัพแค่มาทวงเอาบางอย่างที่ตนกับราเชนทร์ได้พนันกันไว้ก่อนจะลงสนาม "มึงอยากได้แบบไหนละ" ราเชนทร์กอดอกยักไหล่ไม่ยี่หระแล้วหันไปมองสนามสายตาคมกริบมองจุดหนึ่งเป็นจุดที่เขาเกิดอุบัติเหตุเสียหลักล้ม ทว่าก่อนหน้านี้ชายหนุ่มทั้งสองได้พนันกันไว้ว่าถ้าใครชนะจะได้ผู้หญิงสวยๆมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถและเงินจำนวนสิบล้านบาท "ขอน้องสาวมึงได้ปะวะ เห็นแล้วมันสะใจดี" จอมทัพมองเห็นหญิงสาวยืนเชียร์อยู่ห่างจากพวกเขาไม่ไกลมากนัก สายตาของจอมทัพนั้นมองเพียงเนินหน้าอกอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้เสื้อนักศึกษาแต่ใจเขาตอนนี้มันมองทะลุเห็นข้างในไปแล้ว และอยากได้เหลือเกิน "อืม... ก็ได้ถ้ามึงจะเอาน้องสาวกูงั้นกูขอพี่สาวมึง" คนอย่างราเชนทร์ไม่ยอมเสียเปรียบใครและเขาก็รู้สึกชอบพี่สาวของจอมทัพเช่นกันเพราะตรงสเปกทุกอย่าง "ได้ดิเอาไปเลยพี่กูอ่ะ เห็นว่ามันชอบมึงมานาน" จอมทัพรู้ว่าพี่สาวของตนชอบราเชนทร์เขาจึงไม่ปฏิเสธ "ขอบใจ" "มึงเต็มใจยกให้กูไหม ไม่ใช่ว่าตามเอากลับคืนนะเว้ยให้กูได้ลองก่อน" จอมทัพเห็นสีหน้าของราเชนทร์เหมือนคนไม่ค่อยพอใจเขาจึงถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้งจะได้ไม่มีปัญหา "เต็มใจสิ ก็แค่น้องสาวนอกไส้กูจะยกให้ใครก็ได้ มึงอยากทำอะไรก็ทำ" ราเชนทร์เกลียดชังหญิงสาวมาตั้งแต่เด็กเพราะคิดว่าเธอนั้นมาแย่งบิดามารดาไปจากเขา ทำให้เขาขาดความรักรู้สึกเหมือนว่าบิดามารดาจะรักจันทร์เจ้ามากกว่า "ฮ่า ฮ่า ต้องแบบนี้สิวะ" จอมทัพหัวเราะอย่างชอบใจเขารู้ว่าราเชนทร์เกลียดน้องสาวตัวเอง "มึงรอกูอยู่นี่ เดี๋ยวไปตามมันมาให้" จบคำพูดราเชนทร์เดินตรงไปหาหญิงสาวทันที มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วลากเธอมาหาจอมทัพ "ปล่อย ฉันเจ็บนะทำบ้าอะไรเนี่ย" จันทร์เจ้าพยายามดึงตัวเองกลับแต่ก็โดนเขาลากกลับมาอย่างแรงจนเธอไม่มีทางสู้ พรึ่บ ราเชนทร์จับคนตัวเล็กเหวี่ยงไปหาจอมทัพทันที จอมทัพรีบรับเธออย่างไวไม่ให้เจ็บแม้แต่นิดเดียว "พี่จอมทัพ" จันทร์เจ้าถึงกับเบิกตากว้างโตเมื่อตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของคนที่เคยรู้จัก แต่เธอไม่เคยคิดอะไรกับจอมทัพเลย คิดแค่จอมทัพนั้นเป็นพี่ชายอีกคน "จันทร์เจ้า กูยกมึงไปเป็นตุ๊กตาหน้ารถของไอ้จอมทัพละ ก็หัดทำตัวดีๆซะบ้าง" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นราเชนทร์ไม่ได้สนใจว่าเธอจะโดนกระทำอะไรบ้าง ยิ่งสะใจด้วยซ้ำที่ยกเธอให้จอมทัพและจอมทัพนั้นก็เป็นผู้ชายที่หื่นกาม "อะไรกัน คุณทำแบบนี้ได้ไง" จันทร์เจ้าไม่เข้าใจและเธอก็ไม่ใช่สิ่งของนะ "ทำไมจะไม่ได้ ก็มึงไม่ใช่น้องกูสักหน่อย" "คอยดูนะฉันจะฟ้องพ่อกับแม่" "ถ้ากล้าก็ฟ้องดิ เดี๋ยวโดนกูเอา...ยัดปากมึงแน่" "กรี๊ด!!! ไอ้ทุเรศ" คำพูดของเขาที่พูดออกมาแบบนี้ทุกครั้งที่เธอจะเอ่ยปากฟ้องบิดามารดา เขาจะชอบขู่เธอทำให้เธอไม่กล้าไปฟ้องและต้องยอมให้ชายหนุ่มรังแกมาจนถึงทุกวันนี้ "ตามสบายนะเว้ย กูกลับละเดี๋ยวแวะไปหาพี่มึงก่อน" ว่าจบราเชนทร์เดินไปหาเพื่อนสองคนก่อนจะหยิบเอากระเป๋าและกุญแจ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนกลับมาเป็นชุดธรรมดาสวมใส่แค่เสื้อยืดและกางเกงยีนส์ "ขอบใจมาก" ในขณะที่ราเชนทร์จะเดินไปที่ลานจอดรถเขากระตุกยิ้มให้หญิงสาวพร้อมยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จากนั้นเขาก็เดินทางออกจากสนามแข่งรถไปในทันที จันทร์เจ้าได้แต่ยืนมองตามหลังเธอไม่คิดเลยว่าจะถูกเขายกเธอให้กับใครก็ได้ตามใจชอบอย่างงั้นเหรอ