วันนี้แล้วที่สมายจะต้องไป ร่างเล็กนอนไม่หลับเพราะครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ก่อนจะลุกออกจากเตียงนอนโดยไม่ให้อีกคนรู้ตัว ทุกอย่างถูกเตรียมการไว้ทั้งหมด เหลือเพียงแค่รอเวลาที่จะมาถึงเพียงเท่านั้น
“นอนไม่หลับเหรอ”เสียงทุ้มดังขึ้นจนสมายที่นั่งอยู่บนโซฟาสะดุ้งตกใจเพราะไม่คิดว่าเสี่ยจะตื่น คนตัวเล็กในมือถือแก้วนมเพราะลุกมาหาอะไรอุ่นๆ กิน เผื่อจะได้งีบสักพัก สมายยิ้มหวานให้อีกฝ่าย
“ครับ”สมายตอบ “เสี่ยนอนเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไม่ใช่เหรอครับ”สมายเอ่ย คลี่ยิ้มบางให้กับร่างสูง ตงมองร่างเล็กที่ตอนนี้กลับนิ่งสงบอย่างน่าใจหาย
“ชั้น...จะรีบกลับมาหานะ”ตงเอ่ยเสียงเรียบนัยน์ตาจ้องมองคนตัวเล็กที่มีท่าทางสงบนิ่ง
“ผมจะรอนะครับ”คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ก่อนจะหันหลังหนีไม่ให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตา เสียงสะอื้นเบาๆ เหมือนใจจะขาดก็ไม่ปาน สมายที่น่ารักและสดใสกำลังจะหายไป ตงกำลังจะเอื้อมมือไปแตะไห
