“พูดมา! ถ้ามึงเป็นลูกผู้ชายพอก็พูดความจริงมาสิวะไอ้สัส! มึงยังเป็นลูกผู้ชายรึเปล่าไอ้ลุค! มึงกำลังจะเป็นพ่อคนกล้า ๆ พูดหน่อยสิวะ ถ้าเรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้เอาลูกเอยมากูจะเป็นพ่อที่ดีให้ลูกขวัญเอยเอง!”
“เออ! กูตั้งใจ! กูตั้งใจทำให้เอยท้องลูกของกู พอพวกมึงช่วยกันแก้แค้นกูเสร็จพวกมึงจะได้ไม่มีหน้ากลับไปอยู่ด้วยกันในฐานะชู้ไง!”
“มึงทำลายอนาคตเอยมึงรู้ตัวรึเปล่า!”
“เออกูรู้! แล้วไงวะ? ทุกปัญหามันแก้ได้ แต่ถ้าปล่อยพวกมึงแก้แค้นกูจนสมใจต่างหากที่กูจะแก้ไขอะไรไม่ได้เลย!”
“มึงคิดอะไรเหี้ย ๆ ขนาดนี้ได้ยังไงวะ!”
“ทำไมกูจะคิดไม่ได้ขนาดพวกมึงสองคนยังคิดได้เลย! อยากทำให้กูรักมากแล้วก็ทิ้งกูกลับไปหามึงงั้นเหรอ? หึ! มึงโง่ขนาดยอมรอกินของเหลือเดนคนอื่นได้เลยเหรอวะกูไม่เคยรู้เลยว่าสมองมึงมันคิดได้แค่นี้”
“มึงพูดเหี้ยอะไรไอ้ลุค! มึงพูดคำว่าของเหลือเดนออกมาได้ยังไง!”
“ถ้าไม่อยากได้ยินคำว่าของเหลือเดนก็อ
