ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด
ติ๊ด!
“ฮัลโหล~”
“...เอยขอโทษ~ ขอโทษที่ปล่อยให้ทรมานแบบนั้นอยู่คนเดียว ฮึก! เอยขอโทษค่ะพี่ลุค~”
“เอย...จริง ๆ เหรอครับ”
“...ฮึก!” ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยพอเจอคำถามนี้ ฉันไม่ได้ใช้เบอร์เดิมก็จริงแต่ไม่คิดว่าพี่ลุคจะจำเสียงฉันไม่ได้
“ใช่เอยจริง ๆ ใช่ไหม” เสียงพี่ลุคมีแต่ความไม่มั่นใจ ฉันพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ก่อนจะพูดออกไป
“พี่ลุคจำเสียงเอยไม่ได้เหรอคะ”
“จำได้ พี่จำได้ครับแต่พี่ไม่คิดว่า...เอยจะโทรมา” เสียงเขาสั่นจนทำฉันจุกในใจต้องละมือจากการกุมท้องมาจับที่อกข้างซ้ายของตัวเองเอาไว้
“ฮึก! เป็นยังไงบ้างคะ พี่ลุคเหนื่อยไหม”
“พี่สบายดีครับ เอยกับลูกล่ะเป็นยังไงบ้าง มีความสุขดีใช่ไหม”
“...” ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่เม้มปากตัวเองจนแน่นแล้วปล่อยให้ความเจ็บปวดระบายออกมาทางน้ำตาแทน
“น้องเอย”
“ฮึก!” แค่ได้ยินคำที่เขาชอบเรียกฉันถึงเสียงเขาจะแหบแห้งแต่ก็มีค
