ตอนที่9
1404 คำ
ตอนที่9
ภาพตัด ...ไปนานแค่ไหนไม่รู้ พลอยขวัญนั้นรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงแล้ว เมื่อค่อยๆปรับสายตามองไปรอบๆ นั้นไม่คุ้นตาห้องนี้เลย ห้องมืดกลิ่นน้ำหอมจางๆของผู้ชาย มองดูนาฬิกาก็ตี2กว่า
“อื้ออออ ปวดหัว” ฉันบิดตัวมองไปข้างๆ พบกับพี่วินนอนจ้องหน้าฉันอยู่
“เมาหรอ” เสียงแหบของชายหนุ่มมองมาที่พลอยขวัญและเอ่ยปากถามขึ้นมา
“คงงั้น หนูไม่เคย”
“พลอยขวัญ...” จู่ๆพี่วินได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ๆและเอาเเขนเอื้อมมากอดฉัน
“พ่ะ พี่ วิน” ใจฉันสั่นตุบๆ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ยิ่งเงียบนานเสียงหายใจเขาเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ พลอยขวัญนั่นก็พอจะดูออกว่าเขาต้องการอะไร
“พี่นอนไม่หลับ พี่เอ่อ... พี่รู้ว่ามันเร็วและไม่ควรทำ...พี่ทนไม่ไหวแล้วพลอย พี่ขอนะ”
“อืม” เมื่อสาวน้อยพยักหน้าเบาๆเพราะเธอก็เริ่มต้องการด้วยเหมือนกัน ชายหนุ่มก็จูบพร้อมกับสอดลิ้นเข้ามาสำรวจในโพรงปาก กลิ่นหอมเหล้าจางๆยิ่งจูบยิ่งมีอารมณ์มือนุ่มเค้นนวดไปที่เต้าอย่างแรง เพื่อกระตุ้นอารมณ์ของหญิงสาว จูบครั้งนี้เร่าร้อนยิ่งนักไม่เหมือนตอนจูบกับพี่แฟร้งค์ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับแอลกอฮอล์หรือเปล่า ไม่นานเสื้อผ้าทั้งคู่ก็ปลิว
“จ้วบบบบ” ปากนุ่มของชายหนุ่มมาดูดเลียที่หน้าอกของหญิงสาวพร้อมกับไซร้คออย่างเเรง ทำให้พลอยขวัญนั้นเผลอจิกผมพี่เขาอย่างแรง
“ซี๊ดดดดด” หญิงสาวได้เงยหน้าและจิกหมอนเพื่อระบายความเสียว นิ้วเรียวของชายหนุ่มก็จี้ลงมาที่กลางจุดเสียวของสาวน้อย เขาแหย่เเละขยับนิ้วจนน้ำลื่นใสๆอาบไปทั่วนิ้วเขาก่อน ที่จะลุกหยิบถุงยางอนามัยมาฉีกเเละสวมไปที่เอ็นแข็ง ในห้องเห็นเป็นเเค่เงารางๆ มีเเสงเล็ดรอดเข้ามาจากผ้าม่านเล็กน้อย ทำให้เห็นเพียงแค่เงาแต่ไม่เห็นเอ็นแข็งของจริงว่าใหญ่ขนาดไหน
“หื้มมม” พี่วินเอาเอ็นมาเขี่ยๆขึ้นลงที่ร่องกลางตัวของพลอยขวัญ
“โหวว” พลอยขวัญเอามือมารวบจับเอ็นเเข็งของพี่วินที่อยู่จ่อที่น้องสาวตัวเอง เมื่อได้สัมผัสได้รู้ถึงความมหึมาและสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่นูนๆไปรอบๆ นั้นใหญ่กว่าของพี่แฟร้งค์เป็นเท่าๆ เพราะกำมือของเธอนั้นกำแทบไม่มิด
“อ่าาา พลอยอย่าเกร็งสิ” พี่วินนั้นค่อยๆยัดท่อนเอ็นเข้ามาแต่มันเข้ายาก เเค่หัวก็ติดแล้ว
“อู๊ยยยย พี่วิน พลอยเจ็บ ซี๊ดดด” นี่ยังไม่ทันได้เข้ามาหมดลำพลอยขวัญนั้นรู้สึกเจ็บราวกับโดนเปิดซิงอีกครั้ง กลางร่องนั้นแสบร้อนเหมือนจะแยกออกจากกัน ความรู้สึกอึดอัดและแน่นตัวบอกไม่ถูก
“อ้าาาา พลอยยย” พี่วินนั้นดันเข้ามาจนสุดเเละกดแช่ไว้แบบนั้นแปปนึง และขยับเอวไปมาช้าไปตามสเต็ป
“โอ้ววว อู้ววว เจ็บบบ พี่วินน ขาา ” พลอยขวัญไม่สามารถทนต่อความใหญ่มหึมาของชายหนุ่มได้ เลยบิดตัวไปมาเพื่อที่จะขยับตัวหนี แต่กลับถูกมือใหญ่รวบเอวเอาไว้และกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วง
“อ้ะ อ้ะ พลอยย อย่าหนีสิ ตั้บๆๆๆๆ” ร่างหนุ่มใหญ่กระแทกลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้มันเริ่มมีน้ำหล่อลื่นออกมามาก จนเปลี่ยนจากความเจ็บแสบกลายเป็นความเสียวซ่านขึ้นมาแทน
“อ๊าาาา พี่วินนน”
“อื้มมมมม พลอย เรียกพี่ทำไมมมม อ่ะ”
“เสียวววว จะเเตกกแล้วว”
“อ้ะ เรียกชื่อ พี่ ~ดังๆ~สิ”
“พี่วินนนนน กระ ~แทก~แรง~เเรง~เลย~ค่ะ” พลอยขวัญได้ขอให้พี่วอนกระแทกลงๆแรงๆให้มันหนำใจเธอ แต่ชายหนุ่มไม่ทำตามคำขอเเละหยุดและนอนลงข้างๆ
“อื้ออพี่วิน พี่หยุดทำไม”
“ทำเองสิ อยากได้อ่ะ” เมื่อชายหนุ่มเปิดทางให้หญิงสาวเธอไม่รอช้า รีบลุกขึ้นไปจัดการชักเอ็นสามสี่ครั้งและยัดเข้าไปที่รูสวาท
“อู๊ยยยย ” ความเสียวซ่านกลับมาครอบงำความต้องการของหญิงสาวเธอจึงคุมและควบความถี่เองตามความต้องการส่วนชายหนุ่มได้แต่นอนครางความเสียวอยู่ข้างใต้และขยำที่เต้าสลับกัน
“พลอยยยย” พี่วินบีบไปที่สะโพกอย่างแรงเเละเกร็งตัวก่อนที่จะเด้งสวนขึ้นมา4-5ครั้ง และหยุดเเช่ท่อนเอ็นให้กระตุกหงึกๆ และค่อยๆคลายความเกร็งลง
พลอยขวัญจึงทิ้งตัวลงมานอนข้างๆ เหงื่อที่ผุดออกมาใต้ผิวขาวๆสะท้อนแสงเห็นได้ชัดเจน เธอนอนหอบหายใจถี่ๆ ส่วนชายหนุ่มก็ลุกไปถอดถุงออก กลับมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว
“เหนื่อยหรอ” ใบหน้าของชายหนุ่มหันมาจ้องเธอ ด้วยสายตาที่หวานย้อยต่างจากคนเมื่อตอนกลางวันยิ่งนัก
“อื้มมม ไม่เคยทำนี่ ส่วนมากพี่แฟร้งค์เขาขึ้นเองตลอด” พลอยขวัญนั้นพูดถึงชื่อของเเฟนเก่าขึ้นมาโดยไม่ทันได้คิดหรือสนใจคนข้างๆเท่าไหร่นัก เพราะยังไงเธอและพี่วินก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน
“หรอ มันทำให้ถึงเหมือนพี่ไหมล่ะ” พี่วินหันมองเเละขมวดคิ้วลง
“ไม่รู้อ่ะ ดูไม่ออก ว๊ายย” จู่ๆพี่วินก็จับขาฉันออกจากกันและลุกคร่ออยู่บนตัวอย่างเร็ว
“มันเทียบพี่ไม่ได้หรอกพลอยคอยดูสิ” พี่วินนั้นเริ่มปลุกอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงและดุดันกว่าครั้งที่แล้ว และไม่มีท่าทีว่าเขาจะพอ
“ว่าจะพอแล้วนะ พูดถึงแฟนเก่าพี่ล่ะขึ้นเลย”
“พี่จะสนใจทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะ”
“อ๊าาา” จากนั้นพี่วินก็มีเซ็กซ์รุนแรงเเละหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่า บวกกับขนาดที่ใหญ่เเละเรี่ยวเเรงของเขาเล่นเอาพลอยขวัญหมดเเรงเเละหลับไหลไปในที่สุด
วันต่อมา
พลอยขวัญลืมตามาอีกทีมองนาฬิาก็ 11โมงแล้ว
“เอ้า วันนี้โรงเรียนเปิดนี่” เธอมัวเเต่เสียใจและหลงระเริงจนลืมว่าวันนี้ต้องไปเรียน แล้วร่างชายหนุ่มที่นอนกอดเธออยู่ข้างๆก็ลืมตามาด้วยงัวเงีย
“ไม่ทันแล้วพลอย ไม่ได้ต้องไปแล้วนอนต่อเถอะ”
“ไม่นอนแล้วค่ะ พลอยต้องกลับบ้าน”
“พลอยจะกลับเลยหรอ”
“อืม พลอยไม่เคยออกไปไหนค้างคืน”
“แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม” ชายหนุ่มลุกขึ้นมายืนมองเธอด้วยสายตาปนเศร้านิดๆ
“พลอย...ไม่รู้ เรื่องเมื่อคืน พลอยขอให้มันจบเเค่นั้นได้ไหม”
“พลอยขวัญจะเอาแบบนั้นหรอ” พี่วินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่สายตาก็จ้องไม่หยุด
“ค่ะ พลอยว่ามันเร็วเกินไป พลอยอยากให้พี่ลืมๆเรื่องของเราไปซะ แล้วพลอยก็ขอโทษพี่ด้วยที่ทำอะไรไม่ดีใส่”
“ตามใจพลอยนะ ไม่เป็นไรหรอก พี่มันยังไงก็ได้เราแหละดูแลตัวเองด้วยนะ เจอกันที่ไหนก็ทำเป็นไม่รู้จักกัน หรือเดินผ่านไปเฉยๆได้เลย”
“ค่ะ พลอยโอเค พลอยไปนะ”
“อืม” พลอยขวัญก็ได้จัดเตรียมตัวเองและเดินออกจากห้องมา มุ่งหน้ากลับบ้านทันที
เมื่อถึงบ้านเธอก็ขึ้นห้องเก็บตัวเงียบอยู่คนเดียว โดยที่ไม่ได้คุยกับใคร ลูกน้ำก็โทรมาหาหลายสายแต่ก็ไม่ได้รับ ส่วนสายที่รอคือพี่แฟร้งค์เขาไม่โทรกลับมาเลย เขาทิ้งเราไปจริงๆ
สุดท้ายเราก็มูฟออนจากเขาไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเจออะไรมาก็ตาม ในความรู้สึกเราก็ยังรักเเละคิดถึงแต่พี่แฟร้งค์อยู่ดี ไม่มีใครมาแทนเขาได้ ไม่ใช่ไม่รู้สึกผิดนะที่ไปมีอะไรกับพี่วินด้วยเวลาอันรวดเร็ว เเต่ก็ไม่รู้จะสำนึกผิดเรื่องอะไร เมื่อเราไม่ได้มีใครแล้วเเม้มันจะเร็วไปก็เถอะ
- ผู้เขียน
