ลิขิตฟ้า

สาวน้อยผู้ที่ถูกด่าตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อยมาตั้งแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นเป็นสาวสมวัยได้ถูกเป็นที่จับตาของชายหนุ่มรอบข้างเพื่อหวังจะได้แอ้มกลิ่นไอสาวใหม่ ซ้ำยังเป็นที่อิจฉาของคนรอบข้าง และใครกันที่จะมารักเธอจริง เมื่อมีความรักก็อยากจะมีความรักดีๆไว้อวดเพื่อนๆ เพราะเธอเเละแม่ถูกสังคมรอบข้างรังเกียจ เรื่องเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน!! และเมื่อความรักครั้งแรกผิดหวัง ทั้งขายหน้าทั้งอับอายซ้ำยังถูกล้อมาตลอด แค้นในใจครั้งนี้ใครจะเป็นคนที่เธออยากชำระมากที่สุด!! ตอนที่1 ถูกตราหน้า!! “พลอยขวัญ” หญิงสาววัย 17 ปี กำลังเรียนอยู่มัธยมปลายเธอเป็นที่หมายปอง ของชายหลายๆกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นเดียวกันก็ตาม เธอมักจะถูกเพื่อนๆ ในห้องอิจฉาอยู่เสมอ “แหวะ” เพื่อนคนที่ไม่ค่อยชอบฉันนางชื่อ ออม ทำท่าเบะปากใส่ในขณะที่ฉันกำลังเดินเข้าห้องเพื่อรออาจารย์ “หึหึ ขี้อิจฉา อิจฉาที่พี่แฟร้งค์ขอฉันเป็นเเฟนหรอ” พลอยขวัญ เธอไม่ใช่คนซื่อๆ แรงมาเเรงกลับและที่ตอบไปแบบนั้นก็เพราะนางแอบชอบพี่แฟร้งค์มานานแล้ว และเมื่อวานตอนเลิกเรียนพี่แฟร้งค์นั้นมาขอฉันเป็นแฟน “ฮึ ใครอิจฉาเธอ พลอยขวัญ เขาหลอกฟันเธออยู่หรือเปล่า เขาอาจจะเห็นเธอง่ายก็ได้นะ” “หรอออม เธอเองหรือเปล่าที่ไปอ่อยพี่แฟร้งค์แต่เขาไม่เล่นด้วยอ่ะ ฮะฮะฮ่ะ” “อีขวัญ!” นางโกรธมากทำท่าจะลุกขึ้นมาผลักพลอยขวัญแต่ถูกเพื่อนอีกคนดึงไว้อยู่ “ออม ใจเย็นๆ” เพื่อนสนิทนางปรามไว้ “ทำไมอีออม พูดความจริงรับไม่ได้หรอ ฉันสวยและดีกว่าแกน่ะสิ เขาถึงมาขอฉันเป็นแฟนอ่ะ ฮ่าๆๆ” ฉันทำท่ายิ้มมุมปากเพื่อแสดงท่าทางว่าฉันนั้นเหนือกว่านาง “เธอมันมีอะไรดีห้ะ พลอยขวัญ แกมันก็แรดเหมือนเเม่แกแหละ ที่เป็นเมียน้อยเขาน่ะ ที่ดีกว่าก็เพราะพ่อแกรวยน่ะสิ แม่เเกเลยเอาตัวเข้าแลกน่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” เมื่อได้ยินแบบนั้นพลอยขวัญโกรธมากกำหมัดสายตาแดงกล่ำร้อนวูบวาบ ที่ได้ยินออมนั้นพูดถึงแม่เธอด้วยถ้อยคำที่เหยียดหยาม “อีออมมึง” พลอยขวัญพยายามอดกลั้นอยู่ “ว๊าย โกรธหรอ เอ้าเพื่อนๆ มีใครรู้ไหมว่าพลอยขวัญเป็นลูกใคร ลูกเมียน้อยไง ฮ่ะฮะฮะฮ่า” ออมลุกขึ้นประกาศให้เพื่อนๆคนอื่นที่กำลังเข้ามาได้รับรู้ ที่นางรู้เรื่องครอบครัวฉันก็เพราะว่าบ้านฉันนั้นอยู่ใกล้กันแถมเป็นญาติห่างๆ กันอีก แต่ครั้งนี้พลอยขวัญไม่รอช้า ง้างมือตบไปที่หน้าของออมอย่างจัง “เพลี้ยะ ปากดีนะมึง” ทั้งคู่ก็ตะลุมบอนกันผลัดกันตบไปมาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อนๆในห้องมาห้ามก็โดนผลักระเนระนาดไปหมด “อาจารย์ๆๆมา” คนอื่นตะโกนเรียกอาจารย์เพื่อให้เราทั้งคู่หยุดแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะไม่ได้มีอาจารย์มาจริงๆเพราะยังเช้ามาก “นี่ พวกเธอเป็นไรกันหยุดนะ” อยู่ๆเสียงอาจาย์จริงๆก็ดังขึ้น ทำให้เราต้องหยุดแล้วหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ต้นเสียงก็คืออาจารย์เอกนั่นเอง “มันด่าแม่หนูก่อนค่ะอาจารย์” พลอยขวัญชิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังโมโหอยู่ “ใครกันแน่หาเรื่องกัน” ออมนางไม่ยอมรีบชิงเถียงขึ้น “พวกเธอหยุดเดี๋ยวนี้ ทุกคนในห้องใครเป็นคนผิด” เพื่อนๆมองมาที่เราสองคนต่างก็ก้มหน้าไม่มีใครพูดหรือชี้ว่าใครเริ่มใครผิด “ได้ เมื่อไม่มีใครผิด เดี๋ยวก่อนเลิกเรียนตอนเย็นครูจะประจานพวกเธอ และถามที่หน้าเสาธง” “ไม่นะคะ” “งั้นก็บอกมาว่าเรื่องอะไร” สรุปเราทั้งคู่สลับกันเล่าให้อาจารย์ฟังจนจบ “อื้ม เรื่องผู้ชาย งั้นครูขอทำโทษทั้งคู่ ให้ขัดห้องน้ำชายทั้งโรงเรียนให้สะอาด” “หาา” ทั้งคู่อ้าปากหวอเมื่ออาจารย์นั้นสั่งทำโทษโดยการขัดห้องชายที่โคตรสกปรก “ไม่งั้นครูขอเรียกผู้ปกครอง จะเอาแบบไหน” “เอ่อ ” “ขัดห้องน้ำก็ได้ค่ะ” พลอยขวัญตอบไปแบบนั้นเพราะกลัวเเม่จะเสียใจเรื่องที่เราทะเลาะกัน และไม่อยากให้แม่มารับรู้เรื่องไม่ดีแบบนี้ “แล้วออม เธอว่าไง” ออมหันมามองหน้าฉันก่อนที่จะตอบอาจารย์ “ก็ได้ค่ะ” ออมก็กลัวแม่เหมือนกันแหละเพราะนางเป็นเด็กดีต่อหน้าคนโตตลอด ไม่เหมือนเราที่โดนเปรียบเทียบกันมาตั้งแต่เด็ก ออมดีกว่าออมเรียบร้อย ถึงพ่อแม่นางจะดีก็เหอะ แต่ลับหลังนางไม่ได้ดีเหมือนอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ซะที่ไหน พลอยขวัญโดนเปรียบเทียบกับออมมาตลอด เพราะแม่ขอพลอยขวัญเป็นเมียน้อยจริงๆ แต่ออมก็คือลูกแท้ๆของคุณพ่อ ความผิดพลาดในอดีตที่แม่กับพ่อได้ทำมันเป็นปมในใจมาจนโต คำว่า “ลูกเมียน้อย แรดตามแม่” มันถูกตราหน้าและโดนล้อโดนด่าอยู่ทุกๆวัน ได้แต่นับวันรอให้เรียนจบม.ปลาย จะได้รีบๆไปจากที่นี่ แม่สัญญาไว้ว่าจะพาฉันไปอยู่ที่บ้าน ในเมืองของคุณพ่อ