EP.2 พระอาทิตย์ขึ้นที่เนปาล
1236 คำ
ร่างบางถูกอุ้มมาวางลงบนเบาะรถมอเตอร์ไซค์ดูคาติสุดเท่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างพร้อมปากอ้าที่กำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้ชายตรงหน้าเป็นใครเธอไม่รู้จัก เขาอุ้มเธอออกมาจากลานสเก็ตบอร์ดพร้อมกับคำพูดว่าถูกใจ… ถูกใจบ้าอะไรของเขา!?
“ทำบ้าอะไรของนาย! อุ้มฉันออกมาทำไม!” เนปาลแผดเสียงด้วยอารมณ์ที่ทั้งตกใจ โมโหและเขินอายกับใบหน้าหล่อเกินใครของซัน
“ชื่ออะไร” เขายิ้มถามพลางไล่มองไปตามใบหน้าและเรือนผมของเธออย่างชอบใจ เคยเป็นผู้หญิงน่ารักมาก็เยอะ แต่จะให้ถูกใจแบบคนตรงหน้าเขาไม่เคยเจอ…
“เหอะ! ตอบมาก่อนสิว่าอุ้มฉันมาทำไม เรารู้จักกันหรือไง!” เนปาลช้อนตามองซันเขม็ง
“อยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ แบบตรงๆหรืออ้อมค้อมแต่ผู้หญิงฟังแล้วละลาย”
“นี่คิดว่าเล่นละครช่องไรอยู่ห่ะ? ฉันไม่ได้มองว่านายเป็นพระเอกมาดแบดบอย เพราะงั้นถอยไปได้แล้วน่ารำคาญว่ะ!” เนปาลเบ้ปากอย่างรำคาญใจก่อนจะลงจากเบาะมอเตอร์ไซค์คันโปรดของร่างสูง
“ฮ่ะๆ” ซันปล่อยเสียงหัวเราะออกมายกใหญ่
“หัวเราะอะไรของนายวะ?”
“เธอน่ารักดีว่ะ… ฉันชอบ” เขาหมายความตามที่บอกจริงๆ ผู้หญิงที่เจอส่วนใหญ่เจอเขาทีไรก็ต้องวิ่งหา มีแต่เธอนี่แหละที่ช่างมีตาหามีแววไม่ นอกจากไม่วิ่งเข้าหาเขาแล้ว ยังด่าอีกต่างหาก
“พูดบ้าอะไรของนาย” แม้ปากจะยังแข็ง แต่สองแก้มนั้นแดงก่ำขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“แก้มแดง… เธอเขินคำไหน? น่ารักหรือชอบ?” ซันยิ้มถามด้วยความยียวนขณะที่ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเนปาล
“จะ… ทำ… จะทำอะไร… ถะ… ถอยไปเลยนะ!” เนปาลพูดอย่าตะกุกตะกัก เธอคิดจะถอยหลังหนีเขา แต่กลับทำไม่ได้เพราะด้านหลังของเธอคือมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขา
“อยากได้ยินเสียงเธอใกล้ๆ” เขาก้มลงกระซิบ กะจะรุกฆาตเธอให้ติดกับดักโดยรวดเร็ว
ทว่า…
‘พลั่ก!’
เนปาลกำหมัดฟาดแรงเข้าที่ใบหน้าของซันในยามที่เขาไม่ได้ตั้งตัว… ชายหนุ่มหน้าหันไปตามแรงแต่เขาไม่ได้เจ็บกำหมัดน้อยๆของเธอ
“ต่อยเลยเหรอ?” ซันลูบใบหน้าตรงส่วนที่โดนเนปาลต่อย
“ก็นายอยากมาทำลุ่มล่ามทำไม! ฉันไม่ชอบ! เราไม่ได้รู้จักอะไรกัน เลิกมาพูดจาน่ารำคาญใส่ฉันสักที!”
“งั้นแล้วทำไมเราไม่มาลองทำความรู้จักกันล่ะ?” เขาชอบเธอเข้าแล้ว… ถูกใจเป็นบ้า บอกกับตัวเองได้เพียงเท่านี้
“ฉันไม่ได้อยากรู้จักนาย!” เนปาลรวบตึงสายสะพายของกระเป๋าเป้เตรียมจะหาจังหวะวิ่งหนี
“แต่ฉันอยากรู้จักเธอนี่…ชื่ออะไร เรียนปีไหน อยู่คณะอะไร”
“รอชาติหน้าเถอะ!”
สิ้นคำเนปาลก็ออกวิ่งอย่างสุดกำลัง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือเธอกำลังวิ่งอยู่กับที่ ซันคว้าเอากระเป๋าเป้ด้านหลังเนปาลไว้ เขาดึงเธอไว้ด้วยการออกแรงเพียงนิดเดียวเท่านั้น
“อ๊ากกก! ปล่อยนะไอ้หน้าม้อ!”
“เธอจะไปไหนได้ถ้าฉันไม่อนุญาต”
“นายไม่ได้เจ้าชีวิตฉันนี่! มีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้!”
“ก็บอกอยู่ว่าชอบเธอ… ทำไมไม่ลองมาคุยกันดีๆ ฉันเท่มากนะควงได้แบบไม่ต้องอายใคร”
“ควงบ้านป้ามึงสิ! ปล่อยกู!!!” เนปาลยังคงออกแรงวิ่ง แต่ก็ยังทำอะไรไม่ได้เหมือนเดิม
“ฉันเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงพูดคำหยาบแล้วน่ารัก… เธอนี่มหัศจรรย์มากเลยนะ อย่างน้อยให้รู้ชื่อเธอหน่อยสิ”
“ก็ไม่บอกไง… มึงนี่ตื๊ออยู่ได้ คิดว่าหล่อแล้วผู้หญิงทุกคนต้องชอบหรือไง โรคจิต พวกหลงตัวเอง เชี่ยเอ๊ย!ปล่อยกู!”
“เธอ!”
‘แคว่กกก!!!’
เสียงฉีกขาดดังขึ้นเนปาลหันมองไปยังกระเป๋าของตัวเอง สายตาจับจ้องที่ข้าวของด้านในกำลังล่วงตกลงบนพื้น กระเป๋าของเธอขาด! เพราะเขา! เพราะเขาดึงจนกระเป๋าเธอขาด!
“ทำบ้าอะไรของมึงวะ!” เนาปาลถอดกระเป๋าออกจากหลังนั่งลงเก็บของที่ร่วงอยู่บนพื้น
“ฉันขอโทษ” ซันพยายามจะช่วยเนปาลเก็บของ
“ไม่ต้องยุ่ง! ห้ามแตะของๆฉันเด็ดขาด ไม่งั้นนายตายแน่ไอ้ขี้เก็ก”
ซันเลิกคิ้วมองเนปาลที่กุรีกุจอเก็บของลงกระเป๋าที่ขาดหวิ่นของเธอ เธอทั้งทำร้ายเขา ด่าเขา พูดคำหยาบ เธอทำทุกอย่างด้วยใบหน้าที่สวยสะดุดตา… และที่สำคัญ…
“นี่เธอยังเรียนมอปลายอยู่เหรอ?” เขาขมวดคิ้วถามเพราะเห็นชุดนักเรียนในกระเป๋าของเธอ
“เสือก!”
“ว่าไงนะ!”
“ก็บอกว่าเสือกไง! หูไม่ดีเหรอวะ! พิการตั้งแต่หนุ่มๆเลยนะมึงเนี่ย น่าสงสาร”
ซันอึ้งกิมกี่กับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน…
“แท็กซี่!” แล้วเนปาลก็ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนงงอยู่อย่างนั้น เธอหอบกระเป๋าโบกแท็กซี่โดยสารแล้วจากไปอย่างง่ายดาย
“เหอะ! ฉันล่ะเชื่อเธอเลยยัยน่ารักเอ๊ย!” ซันยิ้มออกมาหลังจากตั้งสติได้ ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกชอบเธออย่างบอกไม่ถูก แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเงินที่ตกอยู่ เขาเดินเข้าไปหยิบแล้วเปิดออกดู หยิบบัตรประชาชนขึ้นมาดูใบหน้างาม…
“เนปาล…” เขาอ่านชื่อเจ้าของบัตรอย่างพออกพอใจ
“อายุสิบเจ็ดเนี่ยนะ?”
"ไอ้เชี่ยยยย!" เนปาลตะโกนลั่นจนโชเฟอร์แท็กซี่หันมองอย่างตกใจ
"วะ... ว่าไงนะครับ?"
"หนูด่าพวกประสาทกลับน่ะพี่... มันทำกระเป๋าหนูขาด... เหอะ! ชอบเหรอ? ใครจะเชื่อวะเพิ่วจะเจอกันครั้งแรกจะชอบได้ไง... ประสาท!" นึกแล้วก็หงุดหงิดไม่หาย! คนบ้าอะไรมาทำเจ้าชู้ใส่เธอตั้งแต่วันแรกที่เพิ่งเจอ แล้วจะให้เธอเชื่อได้ยังไงว่าเขาชอบเธอจริงๆ แก้มแดงระเรื่องทั้งเพราะความร้อนและความหงุดงิด ทว่าผสานเข้าด้วยความเขินเล็กๆยามนึกถึงหน้าเขา...
"พี่ เดี๋ยวจอดข้างหน้าเลย" เนปาลชี้ไปยังหน้าบ้านหลังใหญ่ของเธอ
"สองร้อยสามสิบเจ็ดบาดครับ"
"แปปนะพี่"
เนปาลควานหากระเป๋าเงินในกระเป๋าเป้ของเธอ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เธอเริ่มแปลกใจ ยกประเป๋าขึ้นเทก็แล้วก็ยังไม่เจอกระเป๋าเงิน
"พี่รอเดี๋ยวนะ"
สุดท้ายเนปาลก็ต้องไปยืมเงินจากแม่บ้านมาจากจ่ายค่าแท็กซี่แล้วเดินคอตกเข้าในบ้าน กระเป๋าของเธอต้องตกตอนที่กระเป๋าเป้ขาดแน่ๆ ให้ตายเถอะ!
"เพิ่งจะบ่ายโมงเอง... ไม่ได้ไปเรียนหรือไง" เสียงหนึ่งดังขึ้นทันทีเมื่อเนปาลเดินเข้ามาในบ้าน
"ยุ่ง" เสียงแข็งตอบกลับทันทีเมื่อไห่หันไปเห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร
"ถ้าป๋ารู้ เธอโดนเละเทะแน่ๆ"
"ถ้านายไม่พูดป๋าก็ไม่รู้หรอก"
"แล้วเธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะไม่บอกป๋า"
"ทิเบต!"
เนปาลตะคอกเสียงดังอย่างรำคาญใจก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนบ้าน ทิเบต หนุ่มวัยยี่สิบ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวร่างสูงโปร่ง พี่ชายคนละแม่ของเนปาล...
- ผู้เขียน
