บทที่ 2 ผูกดวงคู่แท้
1172 คำ
“ไม่ค่ะแม่ พริมไม่แต่ง เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ พริมตั้งใจกับตัวเองไว้แล้วว่าจะแต่งงานกับคนที่พริมเลือกเท่านั้น จะให้พริมแต่งกับใครก็ไม่รู้ พริมไม่เอาด้วยหรอกนะคะ” พริมโรสยื่นคำขาดหนักแน่น คัดค้านสิ่งที่ได้ยินมาซึ่งเป็นวิธีแก้เคราะห์ ดวงชะตาในตอนนี้
“ไม่แต่งก็ตายนะพริม ไม่ได้ยินที่อาจารย์บอกเหรอว่าครั้งนี้เจ้ากรรมนายเวรเขากะเอาพริมถึงตายเลยนะ”
“ตายก็ตายไปเลยค่ะ พริมเองก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแล้ว”
“พริม ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”
“ก็พริมพูดความจริง อยู่ไปก็โดนแต่พ่อแม่บังคับ พริมไม่มีอิสระทำอะไรเองเลย พริมเบื่อชีวิตตัวเองจะตายอยู่แล้ว ถ้าตาย ๆ ไปได้ซะก็คงจะดี”
“…”
“ขอตัวนะคะ พริมอยากพักผ่อน” หญิงสาวบอกจบก็พลิกตัวก้าวเท้าเดินจากไปในทันที
“เดี๋ยวพริม” พริสาเอ่ยเรียกขึ้น ทำให้เจ้าของชื่อต้องชะงักหยุดการเคลื่อนไหวลง รอฟังสิ่งที่มารดาจะพูดต่อ
“แล้วถ้าแม่มีข้อเสนอล่ะ”
“อะไรคะ”
“พริมบอกว่าพริมอยากได้อิสระ แล้วถ้าแม่บอกว่า ถ้าพริมแต่งงาน แม่จะให้อิสระกับพริม พริมจะว่ายังไง”
“…”
“ว่ายังไง ตกลงไหม”
“ย้อนแย้งนะคะ ถ้าแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แค่นั้นพริมก็ไม่มีอิสระแล้วไหม”
“…”
ผู้เป็นลูกจะเดินไปต่อ แต่คนคนเดิมก็ขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง
“แล้วถ้าหมั้นล่ะ”
“…”
“อาจารย์บอกว่าผูกดวงกับคู่แท้ งั้นแค่หมั้นก็ได้เหมือนกัน”
“…”
“อีกอย่างถ้าหาผู้ชายคนนั้นเจอแล้ว เราขอคุยกับเขาให้มาหมั้นกับพริม แล้วพริมก็ตกลงกับเขาว่าจะไม่อะไรต่อกัน ถึงจะหมั้น พริมก็ไปใช้ชีวิตอิสระของตัวเองได้ เพราะไม่ได้รักกัน เขาก็คงไม่ยึดติดอะไรกับพริมเหมือนกัน”
คนฟังยืนเงียบไม่นานก็หันกลับมาถามมารดาต่อ
“แล้วถ้าพริมตกลงหมั้น แต่ฝั่งนั้นเขาไม่ตกลงล่ะคะ ซึ่งมันไม่แปลกเลย เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา พริมจะตาย พริมหมั้น พริมได้ประโยชน์ที่ได้มีคนคุ้มกันเคราะห์ให้ แล้วเขาได้อะไร”
“…”
“อีกอย่างเราจะหาผู้ชายคนนั้นเจอได้ยังไง คนบนโลกนี้มีเป็นร้อยเป็นพันล้านคน คู่แท้พริมก็ต้องมีคนเดียวในโลก แล้วนี่อาจารย์ของแม่บอกให้ผูกดวงภายในหนึ่งเดือน พริมไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนแล้วรู้สึกชอบมาตลอด 21 ปี แล้วเวลาแค่นี้จะเจอเหรอคะ”
“ก็ไม่แน่ บางทีสวรรค์อาจจะส่งคู่ของพริมมาให้แบบทันเวลาพอดีก็ได้ พริมอาจจะได้เจอกับเขาเร็ว ๆ นี้”
คนฟังส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อคำพูดของมารดา
“อาจารย์บอกว่า ดวงพริมกำลังถูกเสาร์ทับ มรณะใกล้เข้ามา ถ้าไม่ผูกดวงกับคู่แท้ภายในหนึ่งเดือน เคราะห์แรงจะขาดชีวิต คู่แท้ของพริมไม่ได้อยู่ไกล แล้วอาจารย์ก็เห็นสัญลักษณ์ชัดเจน บอกว่าเขาต้องเกิดวันอาทิตย์ เป็นคนธาตุไฟ มีพลังแรงเหมือนเพลิง หน้าตาคมเข้ม สูงโปร่ง แววตามั่นใจ ร่างกายดูแข็งแรงมั่นคง เมื่อพริมเจอผู้ชายคุณสมบัติตามนี้ เขาจะเป็นแรงคุ้มครองชีวิตของพริม และช่วยให้เคราะห์แรงคลายลง”
“เหอะ แม่จำแม่นจังนะคะ”
“นี่ไง อาจารย์บอกว่าคู่แท้พริมอยู่ไม่ไกล แม่ว่าเดี๋ยวเราก็เจอแล้วล่ะ”
“เหรอคะ ..หรือจะเป็นพี่ต้น คนขับรถของบ้านเราล่ะคะ”
“ไม่ต้องมาประชดแม่ ถึงจะเป็นใครแม่ก็รับได้ทั้งนั้น ขอแค่เขามาป้องกันเคราะห์ให้พริม แม่ก็พอใจแล้ว”
“ค่ะ งั้นเดี๋ยวพริมจะช่วยหาผู้ชายที่มีคุณสมบัติตามนั้นอีกแรงนะคะ พริมก็อยากจะเป็นอิสระจะแย่แล้วเหมือนกัน”
“ดีเลย ค่อย ๆ หา ค่อย ๆ ดูนะพริม เอาให้ผู้ชายคนเดียวมีครบทุกอย่างที่อาจารย์บอกนะ อย่ารีบจนไปคว้ามาผิดคนล่ะเข้าใจไหม”
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำเสียงเรียบแล้วจะเดินไปตามความตั้งใจก่อนหน้า แต่พริสาก็เรียกรั้งเธออีกรอบ
“พริมโรส”
“มีอะไรอีกคะ” ถามพลางหมุนตัวกลับไปทางมารดา ทว่าครั้งนี้ไม่ได้คำตอบเป็นคำพูด แต่เป็นอ้อมกอดจากผู้เป็นแม่
“ถึงแม่จะไม่ค่อยทำอะไรแบบนี้ ไม่ค่อยแสดงความรักกับพริม แต่พริมคือลูกสาวคนเดียวของแม่ ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกนะ”
“…” หญิงสาวยืนให้อีกคนกอดนิ่ง ฟังที่พริสาพูดแล้วก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนอง ..ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกซาบซึ้งใด ๆ
เธอไม่อินกับอะไรที่ทำให้อ่อนไหวแบบนี้ ตอนนี้เธอเหมือนกำลังต่อต้านความรู้สึกที่กำลังก่อในใจ ..เหมือนเป็นคนไร้ความนึกคิด
พ่อแม่เธอสอนมาดีจริง ๆ เรื่องให้เก็บความรู้สึกไว้ภายใน
รถยนต์สี่ล้อหยุดตัวลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ราวคฤหาสน์
“ขอบคุณนะลุง ผมดีใจที่ได้เป็นประชาชนให้ตำรวจดี ๆ อย่างลุงดูแลนะ”
“บ้านหลังใหญ่โต พ่อแม่น่าจะมีชาติตระกูล ทำไมหนุ่มพูดจาเหมือนไม่มีใครสั่งสอนเลย”
“อ้าวลุง ทำไมว่าผมงี้อะ”
“ก็หรือไม่จริง ตั้งแต่คุยกันมาหนุ่มยังไม่พูดมีหางเสียงกับลุงสักคำ”
“..ก็ผมเป็นคนแบบนี้ พูดมีหางเสียงมันไม่ใช่สไตล์ผม”
“เฮ้อ.. แย่เรื่องนี้แหละ” ผู้ชายหัวรั้น แข็งกระด้าง ไม่สุภาพแบบนี้ ลูกสาวเขาไม่ปลื้มแน่ ๆ แล้วคงจะจับสั่งสอนจนพากันไม่ชอบหน้า เข้าคู่กันยากอีกทีนี้
“เอ๊า แล้วมาตัดสินอะไรผม ที่ลุงยิ้มเมื่อกี้คืออะไรลุงยังไม่บอกผมเลยนะ”
“เดี๋ยวก็รู้”
“เอาอีกแล้ว บอกอยู่งี้แล้วเดี๋ยวที่ลุงว่ามันคือเมื่อไหร่ นี่ผมจะลงจากรถลุงอยู่แล้วนะ”
“หึ แล้วหนุ่มชื่ออะไร”
“ลุงไม่ต้องรู้หรอก ยังไงเราก็แยกย้ายกันตอนนี้แล้ว ไม่บอกเรื่องยิ้มก็ไม่เป็นไร ผมขอบคุณลุงอีกครั้งนะ”
“โอเค หนุ่มไม่บอกไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงไปถามกับพ่อแม่หนุ่มเอง”
“ฮะ?”
“อยู่ใช่ไหม”
“อะไรอยู่”
“พ่อแม่หนุ่มไง”
“ทำไมอีกเนี่ย ลุงนี่แปลก ๆ นะ จะไปอะไรกับพ่อแม่ผมอีก”
“ลุงจะไปขอรับค่าตอบแทนที่ช่วยหนุ่มแบบร้อยเปอร์เซ็นต์”
“ฮะ?”
โปรดติดตามตอนต่อไป..
- ผู้เขียน
