mybadboy7
2128 คำ
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อ…สามปีก่อน...
'พวกมึงวันนี้กินดื่มให้เต็มที่" เสียงตะโกนร้องบอกเพื่อนๆดังมาจากปากของไอ้กาย
วันนี้มีงานกินเลี้ยงกันหลังสอบเสร็จที่บ้านไอ้กาย เพื่อนๆในห้องมากันหมดทุกคน และมีเพื่อนห้องอื่นด้วยบางส่วนรวมทั้งพีทด้วย
"ผักหวานอยากกินอะไรให้เราตักให้ไหม" ชายหนุ่มเดินเข้าไปถามหลังจากเห็นว่าหญิงสาวยืนมองอาหารอยู่ตั้งนานแล้วแต่ยังไม่ตักอะไรเลย จึงอาสาจะตักให้
"เรากินอะไรก็ได้ พีทตักเลย" หญิงสาวตอบกลับไปสีหน้าสดใสระบายไปด้วยรอยยิ้ม
AkinTalk
ผมนั่งมองมันสองคนยืนพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันขณะกำลังตักอาหารไปนั่งทานด้วยความโมโห ผักหวานคือเด็กของผม เราชอบกันมานานตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมต้น พอขึ้นมัธยมปลายเราก็ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก ผักหวานเป็นคนที่หน้าตาดี น่ารัก อัธยาศัยดี เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ตอนนั้นผมเองก็ฮอตที่สุดของโรงเรียนเช่นเดียวกันกับตอนนี้ ทำให้ทุกคนและรวมถึงตัวผมคิดว่าผักหวานคือคนที่คู่ควรที่สุด
แต่ครั้นพอมีไอ้พีทเข้ามาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ผักหวานเริ่มไปสนิทสนม และคลุกคลีอยู่กับมัน ผมจับโกหกเธอได้หลายครั้ง พวกเพื่อนๆก็มาเล่าให้ฟังตลอด บางทีก็เห็นมันอยู่กับผักหวานที่ห้าง โรงหนัง ร้านอาหาร ซึ่งช่วงหลังมานี้ความสัมพันธ์ของผมกับเธอเริ่มห่างกันออกไป ไม่ว่าจะทำอะไรจะต้องมีไอ้เชี้ยพีทมาเป็นคู่แข่งหรือมาเทียบชั้นกับผมด้วยทุกครั้ง ผมรู้ว่ามันเก่งทุกเรื่องไม่ต่างจากผม แต่อย่างน้อยมีเพียงสิ่งเดียวที่ผมมี แต่มันไม่มีคือฐานะ ความร่ำรวย ผมนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่วัน
สนามฟุตบอลโรงเรียน
"บอกฉันว่าไม่สบายจะพักอยู่ห้องทำไมมากับมัน"
ผมยืนมองหน้ามันสลับกับผักหวานด้วยความโมโหแทบจะเข้าไปชกหน้าคนที่มันยืนหน้านิ่ง ติดที่ผักหวานอยู่ด้วยผมจึงได้แค่ยืนกำหมัดแน่น วันนี้ผมมีแข่งนัดสำคัญอยากให้แฟนตัวเองมาดู แต่เจ้าหล่อนบอกว่าไม่สบายขออยู่ที่ห้อง แต่กลับออกมากลับไอ้เชี้ยนี่!!
" เอ่อ..คือ" หญิงสาวหวาดกลัวสายตาคมดุที่มองมาจึงไปหลบอยู่หลังอีกคนทันที
" ผมชวนเธอมาเอง" หน้าตามันแสดงออกว่าไม่กลัวผมเลยสักนิด แบบนี้แหละถึงพริกถึงขิงดีผมชอบ
"เธอโกหกฉันเพื่อมากับมันใช่ไหม" ผมไม่สนใจคำพูดมันแต่หันไปจ้องหญิงสาวที่ยืนอยู่ทางด้านหลังมันอย่างเอาเรื่อง
"เราแค่อยากจะมาดูพีทลงสนาม"
"ฉันเป็นแฟนเธอนะ ฉันชวนแต่ทำไมเธอบอกว่าไม่มา"
"ก็ผู้หญิงเขาไม่อยากมากับคุณ จะบังคับเธอทำไม"
"เสือก!! หุบปากมึงไปเลยไอ้เชี้ย!!"
"เราขอโทษนะอคิณ ..ตะ..แต่เราอยากมาดูพีท"
หญิงสาวพูดพร้อมก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาคนตัวโตที่ทำหน้าตาเกรี้ยวกราดกับท่าทางน่ากลัว อันที่จริงทุกคนก็รู้ว่าอคิณเป็นคนที่หล่อ รวย เก่ง แต่เป็นคนที่โมโหร้าย ใจร้อน เอาแต่ใจตัวเองที่สุด ซึ่งผิดกับอีกคนที่ใจดี ถึงแม้เขาจะไม่เคยแสดงออกว่าชอบตนก็ตาม แต่หญิงสาวก็อยากจะเป็นเพื่อนที่สนิทของพีท
"หมายความว่าไง!!" ผมตะคอกถามกลับไปเสียงดังแต่ไม่มีคำตอบกลับมา
ผมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรู้สึกผิดหวัง ไม่เข้าใจทำไมผู้หญิงมันเปลี่ยนใจเร็ว คบกันมาตั้งนานถึงไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าจะเก่งหล่อ หน้าตาดี แต่มันก็จน ทุกคนในห้องก็รู้ดี แต่ทำไมผักหวานอยากที่จะอยู่กับมันมากกว่าผม
ผมเดินไปกระชากแขนมันอย่างแรง มันหันกลับมาตามแรงกระชากทำหน้านิ่วด้วยความเจ็บ แต่แววตามันยังคงนิ่งเรียบเช่นเคย
“นี่มึง จะมาเป็นมารจองล้างจองผลาญกูไปถึงเมื่อไหร่วะ”
“เปล่า ผมไม่เคยที่จะคิดอะไรแบบนั้นเลยนะ”
“ก็แล้วทำไม ไม่ว่ากูจะทำอะไร เรียนอะไร เล่นอะไร แม่ง! ต้องมีมึงเข้ามาร่วมทุกครั้ง รวมถึงวันนี้ด้วย”
“ก็ผมชอบ..เหมือนกัน”
มันจะเว้นวรรคทำเชี้ยไรวะ มันต้องการที่จะกวนผมใช่ไหม แล้วไม่ว่าจะทำอะไรไอ้เหี้ยพีทมันต้องมีส่วนร่วมด้วยทุกครั้ง แม้แต่ผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดมันยังมาแย่งไปอีก ผมจะแพ้มันทุกเรื่องจริงๆเหรอ ทั้งที่มันก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าผมเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมมันถึงได้มาเรียนในโรงเรียนมัธยมที่มีค่าเทอมแพงหูฉี่ หรือว่ามันจะเป็นเด็กของอาเสี่ยคนไหน?
"กูจะเอาคืนมึงให้ได้ไอ้เชี้ยพีท" ผมมองตามผักหวานที่เดินไปจับมือมันเดินออกไปด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ส่วนมันหันมามองผมแวบเดียวด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก
"มึงอยากเอาคืนมันไหม ยังไงก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว" เพื่อนอีกคนในกลุ่มของผมเอ่ยขึ้นหลังจากมองตามสายตาผมที่จ้องไอ้เชี้ยนั่นกับผักหวาน
"ยังไง" ผมก็อยากจะเอาคืนมันเหมือนกัน ไอ้คนเสนอความคิดเห็นเข้ามากระชิบบอกผม ผมมองไอ้เชี้ยพีทอย่างมาดร้าย
"อืม ตามนั้น" มันลุกเดินเข้าไปในบ้านทันที พร้อมเพื่อนของมันซึ่งผมก็ไม่รู้จักประมาณสี่ห้าคน
"มึงคุยอะไรกับไอ้พวกนั่น" ไอ้กายเดินเข้ามาถามอย่างสงสัยหลังจากที่มันไปเติมเครื่องดื่มแล้วกลับมา
"เปล่า ไม่มีอะไร"
ผมตอบไปไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก แต่มันมองผมเหมือนไม่เชื่อใจ มันหันกลับไปมองเพื่อนกลุ่มนั้นก่อนจะมองไปยังไอ้พีทและสุดท้ายหันกลับมามองหน้าผมอย่างสงสัย
"ไม่มีก็แล้วไป แต่กูขอเตือนมึงเลยนะ อยู่ห่างพวกมันได้ยิ่งดี" ไอ้แทนไทที่เดินมาได้ยินที่ไอ้กายพูดจึงเอ่ยขึ้นบ้าง
"อืม รู้แล้วน่านี่มึงเป็นเพื่อนหรือพ่อกูกันแน่!! สอนกูอยู่ได้ รำคาญชิบ!"
ผมพูดเสร็จก็เดินหนีมันออกไปทันที ไม่อยากให้มันจับพิรุธ เพราะผมขี้เกียจมานั่งตอบคำถามพวกมัน
PeetTalk
" ชื่อพีทใช่ไหม"
"อืม มีอะไรหรือเปล่า" ผมสงสัยที่มีชายหนุ่มแปลกหน้าเข้ามาถามรอยยิ้มสดใส และเพื่อนๆของมันอีกหลายคน บางคนผมพอจะรู้จักเพราะเรียนที่โรงเรียนเดียวกัน
"พอดีพวกกูอยากรู้จักกับมึงหน่อย ได้ข่าวว่ามึงเป็นคู่แข่งคนสำคัญกับไอ้อคิณเหรอ"
“เข้าใจผิดแล้ว ผมไม่เคยแข่งกับใคร"
"ไอ้เชี้ยอคิณมันคิดว่ามันแน่ มันรวย แต่พอมามีมึงเป็นคู่แข่งก็ทำมันเสียเซลฟ์ได้เหมือนกัน"
"คงเข้าใจผิดกันน่ะ" ผมตอบกลับไป เพราะอันที่จริงแล้วไม่เคยคิดว่าอคิณเป็นคู่แข่งเลยสักครั้ง
"แต่ยังไงกูก็อยากเป็นเพื่อนมึง"
มันพูดเสร็จก็ยื่นเครื่องดื่มให้ผมทันที ผมมองหน้ามันอิดออดที่จะรับในตอนแรก พอมันคะยั้นคะยอและคิดว่าที่นี่มีแต่เพื่อนๆทั้งนั้น อีกอย่างมีเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นอีกก็น่าจะดี จึงรับเครื่องดื่มมาดื่มจนหมดแก้ว
ผมดื่มเสร็จก็ขอตัวกลับไปหาผักหวาน ไอ้ว่านและกลุ่มเพื่อนที่นั่งทานอาหารกันอย่างสนุกสนาน ผ่านไปสักพักผมรู้สึกร้อนๆ กระสับกระส่ายทั้งๆ ที่ตอนนี้อากาศก็เย็น
ผมจึงขอตัวเข้าห้องน้ำ และเลือกที่จะไปห้องน้ำที่อยู่ห่างจากตัวบ้านเพื่อล้างหน้าให้คลายร้อนเพราะผมรู้สึกว่าร่างกายของผมตอนนี้ไม่ปกติมันร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว พอเลี้ยวตรงหัวมุมห้องน้ำซึ่งมีแสงสว่างริบหรี่ก็เจอกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง
"มีอะไรให้พวกกูช่วยไหม" ผมหันไปมองกลุ่มวัยรุ่นประมาณสี่คน เป็นเด็กต่างห้องที่มาขอร่วมงานเลี้ยงวันนี้ด้วย
"มีอะไร พอดีเรารีบ"
ผมมองหน้าพวกมัน ก่อนจะเบี่ยงตัวออกไป แต่ชายหนุ่มคนที่มันยื่นเครื่องดื่มให้ผม มันเดินเข้ามาจนชิดสัมผัสได้ถึงลมหายใจ มันใช้มือหนาของมันลูบไล้ใบหน้าผม ผมรู้สึกสั่น หวิวๆชอบกล ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นข่มอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ด้านใน
"ให้กูช่วยไหม พวกกูช่วยมึงได้นะ"
"ช่วยอะไร" ผมถามอย่างสงสัยแล้วขอตัวแยกตัวออกไป แต่พวกมันล้อมผมไว้
"มึงกำลังมีอารมณ์ กูดับความเสี่ยนของมึงได้นะ" มันแสยะยิ้มแววตามันชอบกล พวกมันต้อนผมมาจนชิดผนังกำแพงห้องน้ำจุดนี้มืดไม่มีแสงสว่างมากนัก
"พวกแกจะทำเชี้ยอะไร!!"
เสียงผมเริ่มสั่นเทา เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว สมองเริ่มพร่าเลือน ปวดหนึบแก่นกายตรงกลางลำตัว ความร้อนรุ่มยิ่งทวีความรุนแรง เหงื่อแตกพลั่ก อยากปลดปล่อยตัวเองทั้งที่ไม่เคยเป็น
ใครก็ได้ช่วยผมที ผมรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับตัวผม พวกเชี้ยนี้ต้องใส่บางอย่างลงไปในน้ำดื่มแน่ ผมน่าจะโดนยาปลุกเซ็กส์มา ซวยชิบ!! พวกมันเข้ามารุมจะปลดเสื้อและพยายามถอดกางเกงผมออก ผมพยามใช้กำลังที่มีเพียงน้อยนิดช่วยเหลือตัวเอง
"อ้ะ อ่าาา ปล่อยกู" มันพยายามจะจูบผมและซุกไซ้ตรงลำคอปลุกอารมณ์ผมให้ลุกฮือพวกมันรู้ดีว่าผมต้องการอะไร
"ช่วยด้วย!" เสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือมันเบาและแหบพร่าทำไมผมถึงมีแรงเพียงเท่านี้นะ ร่างกายจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
ผมพยามใช้แรงที่มีเหลือเพียงน้อยนิดพยามช่วยตัวเองให้หลุดพ้นจากพวกมัน ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง
"อ่าาาา ร้อน" ผมแทบทนไม่ไหว ร่างกายผมอยากจะปลดปล่อยออกมาเต็มที่ เหงื่อไหลออกท่วมตัวใบหน้าก็มีเหงื่อเกาะตามไรผม
"ใครก็ได้ตอนนี้ ช่วยผมที"
เสียงแผ่วเบาน้ำตาเริ่มคลอเบ้าก่อนที่ผมจะหมดแรงลงไปความอดทนของผมเริ่มไม่มีแล้ว ผมกลัวอารมณ์ของตัวเองตอนนี้ที่สุด มันอยากจนแทบบ้า
พลั่กๆๆ ตุ๊บๆๆ
เสียงต่อยหนักๆหลายครั้ง ผมมองไม่ถนัดนักเพราะมันมืดไม่รู้ว่าใครเป็นใครที่เข้ามาตะลุมบอนกัน
"รีบหนีไปก่อน"
เสียงคุ้นหูตะโกนบอกผมแต่ในจังหวะนั้นผมไม่ได้คิดอะไร ใช้เกียร์หมาวิ่งหนีสุดชีวิต แล้วก็มีมือใหญ่ที่วิ่งตามหลังมา ดึงผมออกจากบริเวณนั้น มือหนาอุ่นจับมือผมไว้แน่นแล้ววิ่งหลบหนีลงข้างทาง อย่างน้อยก็ขอให้ไกลพวกมันที่กำลังวิ่งตามพวกผมออกมา
"อคิณ "
ผมเห็นหน้าคนที่มาช่วย ถึงแม้แสงไฟสองข้างทางจะริบหรี่ก็พอจะเห็นหน้าเขา ผมจ้องหน้าอีกคนหน้าตาที่หล่อจัด คมคาย ร่างกายสูงใหญ่ จมูกโด่งเป็นสัน ปากหยักได้รูปสวยน่าจูบนั่น ความอดทนผมสิ้นสุด อย่างน้อยเป็นอคิณก็ยังจะดี ดีกว่าเป็นคนอื่น และแค่คนเดียวผมก็ยอมแล้ว ตอนนี้ผมร้อนรุ่มและทรมานเหลือเกิน
ผมพุ่งใส่อีกคนอย่างแรงจนล้มลงบนพื้นหญ้าด้วยกัน ใบหน้าของอคิณตกใจตื่นมองหน้าผมอย่างงงๆ
"ช่วยผมหน่อย" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเหงื่อไหลทั่วหน้า แต่อีกคนยังคงมองผมนิ่งไม่พูดอะไร
"ร้อน อื้อออ" ผมถอดเสื้อออกทันที
พรึ่บ!!!
"ช่วยหน่อย ได้โปรด"
ผมขอร้องแววตาอ้อนวอน พูดเสร็จผมก็ถอดเสื้อเขาออกเช่นเดียวกัน อีกคนจ้องหน้าผมนิ่งไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น ขอแค่ให้ได้ปลดปล่อย
“มึงแน่ใจนะที่พูดออกมา”
- ผู้เขียน
