“เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ฉันโทรหาเธอทั้งวันแต่เธอไม่รับสายเลย นี่เป็นห่วงจนจะโดดงานไปหาแล้วนะ” เดย์พาฉันมานั่งที่โซฟา เขาบ่นอุบอิบเหมือนเด็ก ๆ
“ปวดหัวนิดหน่อยก็เลยกินยาหลับไปน่ะ”
“ปวดหัวเหรอ แล้วหายหรือยัง ทำไมไม่พักผ่อนล่ะ” เดย์ยังคงแสนดีกับฉันไม่เคยเปลี่ยน นั่นยิ่งทำให้หัวใจฉันเจ็บหน่วงเข้าไปใหญ่ ความตั้งใจแรกที่อยากจะมาคุยกับเขาเรื่องเลิกกันเป็นอันต้องพับเก็บไปชั่วคราวเพราะความใจอ่อนของฉัน
นี่ฉันมาเพื่อทำให้ตัวเองเจ็บปวดหรือไงนะ
“จริงสิ วันนี้ฉันกลับเร็ว เธอนั่งรอฉันก่อนนะ เดี๋ยวเรากลับพร้อมกัน ฉันจะพาไปกินของอร่อย ๆ” เดย์กลับไปทำงานของตัวเองต่ออย่างอารมณ์ดี ฉันมองตามหลังเขา แววตาหม่นแสงลง สายตาชะงักเล็กน้อยเมื่อบังเอิญสบกับดวงตาคมเข้มของใครอีกคน
เวลาล่วงเลยจนช่วงหัวค่ำ เดย์ถอดชุดกาวน์ออกแล้วเดินมาทางฉัน ใบหน้าเขาเปื้อนยิ้มอยู่ตลอด ดูเหมือนว่าการที่ฉันมาหาเขาวันนี้จะทำให้เขาอารม
