เวลาผ่านไปนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้อาคินพาใบบัวและน้องไคส์กลับมาที่กรุงเทพฯแล้ว ปู่กับย่าที่ตั้งตารอว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็หลานชายตัวน้อยอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อมาถึงหน้าบ้านใบบัวก็มีอาการประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอยังไม่เคยเจอพ่อกับแม่เขาเลยสักครั้งไม่รู้ว่าท่านทั้งสองจะรักคนจนๆ แบบเธอบ้างหรือเปล่า
" ตื่นเต้นหรอครับคนดี มือเย็นเชียว "
อคินถามภรรยาตัวน้อยหลังจากที่ตอนนี้เขาก็อยู่บนรถตู้ซึ่งมาจอดที่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับเหล่าบรรดาเพื่อนๆ ของเขาที่มารอรับหลานชายด้วยเหมือนกัน ตั้งแต่วันนั้นพวกเพื่อนๆ เขาก็กลับมาดูแลงานที่สาขาอื่นๆ กันต่อ เลยทำให้เหลือแค่เขาที่อยู่ที่นั่น พอเขาบอกความจริงกับเพื่อนทุกคนต่างดีใจมากและรอคอยที่จะได้เห็นหน้าหลานชายและวันนี้ทุกคนก็มารอต้อนรับที่นี่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา และพากันซื้อของมารับขวัญหลานกันอย่างมากมาย ต่างคนต่างซื้อมาคนละอย่างบางคนก็ซื้อมาซ้ำกันและก็นั่
