บทที่หก
เป็นไปตามแผน
แบมแบมที่เดินกรีดกรายออกมาจากห้องครัวเมื่อนำถุงกับข้าวไปแช่เอาไว้ในตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว กลับต้องหน้าถอดสีอีกครั้ง เมื่อไม่พบกับคนที่ตัวเองหมายตาอยู่ในบริเวณสายตาของตัวเอง ทั้งที่ใจก็คาดหวังว่าอีกคนจะนั่งรอเธออยู่ด้านนอก
ร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเนื้อดีอย่างถือวิสาสะด้วยความหงุดหงิด กับความหายหน้าหายตาเก่งเสียเหลือเกินของเจ้าของบ้าน ก็ไม่รู้ว่าจะคิดเล็กคิดน้อยอะไรนักหนา เธอเองที่เป็นผู้หญิงยิงเรือที่เป็นฝ่ายต้องเสียหาย ยังไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำไป
กำนันคล้าวที่เข้าไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่ของตัวเอง เดินออกมาจากห้องด้วยเสื้อกล้ามสีขาวและผ้าโสร่งผืนเก่ง ก่อนจะตกใจเล็กน้อย ที่สาวเจ้ายังคงนั่งรออยู่บนบ้าน แทนที่จะลงไปรออยู่ด้านล่างอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
“ข้างล่างมันร้อน หนูขอรออยู่ด้านบนได้ไหมจ๊ะ” แบมแบมที่อ่านสายตาของอีกฝ่ายออก เอ่ยขอขึ้น
