ลืมรัก Forget Me

8

รับผิดชอบพี่ด้วย... และเจอเพื่อนเก่า

แยมได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่ทำไมเธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวขนาดนี้เนี่ย...

' อือ... อู้ยยยย.... อะไรเนี่ย... แล้วที่ไหนวะเนี่ย...'

พรึบ... ตุ๊บ... โอ๊ยยยยยย.......

ตึกตึกตึก... แกร๊ก....

'แยม... เป็นไงบ้าง... เจ็บตรงไหน..' เอกดนัยรีบวิ่งเข้ามาในห้องทันทีที่เขาได้ยินเสียงของแยมที่ร้องโอดโอย

0__0

' นิ... นี้คุณ.... ทำไม ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี้ได้ค่ะ... แล้วทำไม... กรี๊ดดดดดดด...อุ๊บ...อือออ อืออ'

เอกดนัยจูบปิดปากของแยมทันที เพราะเสียงร้องที่ดังออกมาจนตอนนี้ขี้หูเขาออกมาเต้นซุมบ้าแล้วเนี่ย

ตุบๆๆ อือ อือ จุ๊บ จ๊วบบบบ อืมมมม

เอกดนัยใช้ความช่ำชองบีบคลึงลงไปที่หน้าอก เขานวดวนและคลึงไปมา ปลายนิ้วสะกิดไปที่ห***มของแยม ตอนนี้เสียงที่เคยกรีดร้องกลายมาเป็นเสียงครางอันแสนหวาน...

จุ๊บ... จุ๊บ

' อย่าเสียงดังนะ พี่ดุนะ เตือนแล้วนะแยม...จุ๊บ แยมต้องรับผิดชอบพี่... พี่เป็นคนแรกของแยม..จุ๊บ ดังนั้น แยมต้องรับผิดชอบพี่... จุ๊บ ถ้าปฏิเสธ.. พี่จะตามราวีไปตลอดชีวิต...'

แยมถึงกับตกใจ เขาเป็นบ้าอะไรมาเรียกร้องอะไรจากเธอ มันสมควรจะเป็นเธอมากกว่าที่จะต้องเรียกร้องให้เขารับผิดชอบเธอ

' ไม่ค่ะ ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น ไม่รับผิดชอบอะไรคุณทั้งนั้น เรื่องเมื่อคืนฉันจำไม่ได้ ดังนั้น เราไม่มีอะไรติดค้างกัน..'

อือออ อ๊าาา เสียวค่ะ... ช่วยแยมที... อือออ รู้สึกแปลกๆ เหมือนปวดฉี่.... อือออ อื๊ออออ อ๊ายยยย อ๊าาาา ...... ตับตับตับ...

0__0

' หยุด... หยุดเดี๋ยวนี้นะ... ¥_¥ ' แยมถึงกับร้องไห้ออกมาทันที

ทำไมเขาถึงได้เลวขนาดนี้... เขาข่มขืนเธอไม่พอ เขายังถ่ายคลิปเธอเอาไว้อีก....

' คุณมันเลว... คุณมันเลว... ฮืออออ คุณมันเลว คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คุณเอกดนัย...'

หึหึ

ไม่ง่ายเหมือนที่คิดเลยแหะ...

' รับผิดชอบพี่ แยมต้องรับผิดชอบตัวพี่... แยมต้องคบกับพี่เป็นแฟน แล้วเมื่อถึงวันที่พี่บอกว่าเราจะแต่งงานกัน แยมก็ต้องทำตาม... ถ้าไม่ คลิปนี้ว่อนเน็ตแน่... '

แยมถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้น... ส่วนคนนิสัยไม่ดีกลับยิ้มหน้าบาน...

เอกดนัยเดินมาสวมกอดจากทางด้านหลัง... เขากอดแยมเอาไว้ตลอด จนสาวน้อยของเขาเงียบไป แต่ยังมีบ้างที่เขาได้รับรู้ถึงแรงสะอื้น..

' ปล่อย... ฉันจะกลับ...'

เอกดนัยไม่ยอมปล่อยสาวน้อยง่ายๆ เขายังกอดสาวน้อยเอาไว้แบบนั้น... จรเมื่อเขารับรู้ว่าสาวน้อยมนอ้อทกอดของเขาเงียบไป แบบว่าเงียบสนิท เขาจึงยอมปล่อยอ้อมกอดของเขา

เอกดนัยมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของแยม...

' รับปากพี่ก่อนสิ ว่าจะรับผิดชอบพี่... ถ้ารัยปากพี่จะไปส่งที่บ้าน..' เอกดนัยยังพยายามให้เคทรับปากเขา

' ฮึก... ' แยมไม่ได้รับปากออกไป แต่เธอพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ตอนนี้เธออยากกลับบ้านแล้ว...

^__^

' ดีมากครับ ที่รักของพี่.. จุ๊บ... ไปกินข้าวก่อนนะ แล้วก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดี๋ยวพี่จะไปส่ง.. ตามนั้นนะคะเด็กดี' เอกดนัยถึงกับยิ้มแก้มปริ

แยมจำต้องออกมานั่งกินข้าวกับเขา อาหารมื้อนี้มันไม่อร่อยเลยสักนิ การที่เธอได้เห็นหน้าเขาตอนที่เธอกำลังกินข้าว มันทำให้เธออยากอาเจียน

~~~

หลังจากวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ค่อยน่าพิศมัยผ่านไป วันจันทร์ทุกคนก็มาทำงานตามปกติ แต่ความรู้สึกของแต่ละคนมันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

' ฝัน แกเป็นไงบ้าง โอเคขึ้นไหม' แยมถามพาฝันออกมาด้วยความเป็นห่วง ทั้งที่ตัวเองก็ใช่ว่าจะมีความสุข..

" อืม... ดีขึ้นแล้ว แกละไม่สบายรึเปล่าหน้าซีดๆ ไปหาหมอไหม.. "

'โอ้ยยยย ไม่ต้องค่ะ แกก็รู้วันจันทร์เป็นวันที่ฉันไม่ชอบเลยต้องแคะตัวเองออกจากที่นอน... อยากนอนต่ออ่ะ เมื่อคืนกำลังดูซีรีย์สนุกๆเลย แต่ดันต้องเข้านอนเร็ว...เฮ้อ... ชีวิตฉันช่างน่าสงสารเหลือเกิน' แยมแกล้งบ่นอะไรที่ไร้สาระออกไปเพื่อไม่ให้พาฝันเป็นห่วงเธอ...

" แกนี่น๊า.... ปะ ไปทำงานกัน..."

สองสาวเดินคล้องแขนกันเข้าไปยังห้องทำงาน เมื่อมาถึงก็เจอแจ็คกี้นั่งหัวฟูตาปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่...

" แจ็คกี้!! ได้นอนบ้างไหมเนี่ย..."

' แม่... ได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง... ห้าวววว' แจ็คกี้ติบไปพร้อมกับหาวหวอดๆ

'ไปทำไรมาละนังแจ็คกี้..' แยมถามด้วยความอยากรู้

' ไปตกผู้มาแม่... แซบเวอร์ นัวมากแม่.. ผงชูรสทั้งถุงยังยกมือยอมแพ้...โอ๊ยยย พูดแล้วเสียวท้อง..'

แจ็คกี้ทำท่าม้วนไปม้วนมาละเมอเพ้อฝัน จนแยมและพาฝันถึงกับส่ายหัว...

สามคนนั่งทำงานกันอย่างขมักเม้น พาฝันไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกมองมาจากระยะไกล... ทุกอริยาบทของเธอถูกเจ้านายจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

" แกไปกินกาแฟกัน ไปไหมแจ็คกี้.."

' แม่ไปเลยๆ เดี๋ยวหนูทำตรงนี้ก่อน เดี๋ยวตามลงไป อย่าหนีหนูหล่ะ นั่งรอนะ ขอ10นาที' แจ็คกี้ก้มหน้าก้มตาปั่นงานเพราะตอนนี้สมองกำลังแล่นเลนไม่อยากขาดตอน

สองสาวพากันเดินลงมาข้างล่าง ชั้นสำหรับพักผ่อนเพื่อให้พนักงานมีขนมและเครื่องดื่มบริการตลอดไม่ต้องเสียงเงิน หรือเรียกง่ายๆว่าเป็นสวัสดิการอย่างหนึ่ง

เสียงหัวเราะคิกคักๆของสองสาวดังมาทั่วทางเดิน..

ตึกตึกตึก...

0__0

" จุ๊บแจง.... จุ๊บแจงจริงๆด้วย..." พาฝันร้องทักออกมาด้วยความดีใจ เพื่อนเก่าเธอที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี ไม่มีใครรู้เลยว่าจุ๊บแจงหายไปไหน

'ยัยจุ๊บแจง.... แกไปทำอะไรมาเนี่ย... สวยขึ้นมาก.. จำเกือบไม่ได้แหนะ... ผิวพรรณขาวเนียน ไม่กระดำกระด่างเหมือนเมื่อก่อน ไฮโซมาค่ะเพื่อน' แยมถึงกับตกตลึงในความสวยของเพื่อนเก่าพวกเธอ นางสวยมาก นี่ถ้าไปทำหน้ามาใหม่ เธอคงจะทำไม่ได้แน่เลย..

'ขอโทษนะพวกเธอคงจะจำคนผิดแล้ว ฉันไม่รู้จักพวกเธอ.. และทีหลังอย่ามาทำตัวสนิทสนมกับฉัน ฉันไม่ชอบ...เราไม่เคยรู้จักกัน'

พาฝันกับแยมถึงกับงง จะไม่รู้จักได้ไงเล่า ก็นั้นมันจุ๊บแจงเพื่อนพวกเธอตั้งแต่สมัยเรียน พาฝันก็พากันงง คืออะไรอ่ะ

" หรือว่าเราจะทักคนผิดวะแยม..."

' ผิดผีละสิ นั่นมันยัยจุ๊บแจงทังหน้าตาและน้ำเสียง ยังไงก็ใช่ ฉันเอาหัวเป็นประกัน'

ตึกตึกตึก

" จุ๊บแจง!! มาได้ไงครับเนี่ย...ไหนว่าบินวันศุกร์ไงครับ ฟอดดด คิดถึงจัง " เจที่เดินตามลงหมาเมื่อเห็นว่าพาฝันและเพื่อนชวนกันไปหาขนมและกาแฟดื่ม กล้องที่เขาติดเอาไส้มันได้ยินทั้งเสียง และภาพที่คมชัด เขาจึงตามลงมา เพื่อที่จะมาดูว่าสองคนนี้พูดอะไรกัน

0__0

พาฝันและแยมถึงกับตาโตทันที... ทำไม..สองคนนี้..ถึง...

" แยม เราไปจากตรงนี้กันเถอะ... แยม"

ตึกตึกตึก

' เลวทั้งคู่... ตอแหลบอกว่าไม่รู้จักพวกเรา ที่แท้แกก็อยากได้ผู้ชายของเพื่อนจนตัวสั่นจนขนาดบอกว่าไม่รู้จักพวกเราเลยเหรอ ' แยมถึงกับของขึ้นทันที หญิงร้ายชายชั่ว

' คุณพูดอะไรคะ ดิฉันไม่เข้าใจ ดิฉันไม่รู้จักคุณมาก่อน... พี่เจค่ะ ผู้หญิงสองคนนี้เขาเป็นใครเหรอค่ะ' จุ๊บแจงถึงกับถามพี่เจออกไปด้วยความสงสัย

' ฉันไม่รู้จักพวกคุณเลยนะคะ ฉันพึ่งมาไทยครั้งแรก... ฉันไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักพวกคุณเลย... พี่เจค่ะ พวกเธอเป็นใครค่ะ'

" เอ่อขอโทษคุณด้วยนะคะ พวกเราคงจะจำคนผิดจริงๆ แยม... แยม... ไปกันเถอะ แยม.. มานี่ มากับฉันเดี๋ยวนี้"

เจถึงกับงงในกิริยาท่ามางของเพื่อนพาฝัน ที่อยู่ๆมาต่อว่าเขาและจุ๊บแจงแฟนของเขา

ฉันไม่มีทางปล่อยพี่จั๊มพ์ไปแน่นอน ถึงแม้ว่าแกจะจำฉันได้ แต่ฉันนี้แหละจะช่วยล้างสมองของพี่จั๊มพ์อีกที พี่จั๊มพ์จะรู้จักแค่ว่าแกเป็นคนเลวยังไงหล่ะนังฝัน...