ไม่รู้จัก.... ไม่อยากเจอแล้ว
พาฝันลากตัวแยมออกมาจากตรงนั้นทันที ถามว่าเธอตกใจไหม ตกใจมาก เธอไม่คิดเลยว่าจะมีคนหน้าเหมือน2คน มาหอมแก้มกันต่อหน้าเธอ คนนึงคือเพื่อนของเธอ อีกคนคือรักแรกและรักสุดท้ายของเธอ เธอจำทั้งสองคนได้ แต่พวกเขากลับบอกว่าจำเธอไม่ได้ และไม่รู้จักเธอ...
' ฝัน... แกห้ามฉันทำไม อีตอแหล อีหน้าด้าน ผู้หญิงก็ร้าย ผู้ชายก็ชั่ว ฉันขอสาปแช่งพวกมันให้มันตกนรกอเวจีปอยเปรต แสนล้านภพ แสนล้านชาติ.. แฮ่ๆๆ แม่งเอ้ย... สาระเลว ' แยมถึงกับของขึ้นตอนนี้เธอรู้แค่ว่าทั้งหัวและหน้ามันร้อนมาก
" แก... ช่างเขาพวกเขาเถอะ เราอย่าไปยุ่งกับพวกนั้นเลย เราอยู่ของเราแบบนี้ดีกว่านะ ฉัน... ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาแล้ว ฉันอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกจริงๆ มันจุกอยู่ตรงคอ แกเคยเป็นไหมแยม.. แยม... ฉันควรจะต้องปล่อยวางใช่ไหม ฉันควรจะต้องตัดใจแล้วใช่ไหม ฉันต้องยอมรับความจริงว่าเขาคนนั้นไม่ใช่พี่จั๊มพ์ใช่ไหม... แ
