บทนำ
610 คำ
ร่างสูงยิ้มเย้ยใส่คนตรงหน้าก่อนจะผลักอย่างแรง เตียงนอนไม่ได้นุ่มนักมันจึงสร้างความเจ็บระคนจุกให้กับผู้โดนกระทำ แต่เขาก็ไม่ร้องสักแอะเดียว ร่างใหญ่กว่าโถมลงมาขึ้นคร่อม มือจับกางเกงยีนส์ปลดและถอดมันออกพร้อมกับอันเดอร์แวร์สีเข้ม เขามองท่อนล่างเปลือยเปล่าสั่นระริกก่อนจะนำของสงวนออกมาจากกางเกงตนเองบ้าง
ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากริมฝีปากเขา มีแต่แววตาดูถูกเหยียดหยามที่ทอดมองมาขณะจับแก่นกายสอดใส่ในช่องทางคับแน่น ความเจ็บแล่นริ้วจากส่วนอ่อนนุ่มตึงเครียดสู่สมองการรับรู้ น้ำตาแทบรินไหลแต่ก็ต้องกักเก็บมันเอาไว้ ร่างด้านใต้จิกที่นอน ดวงตาจับจ้องไปที่ร่างใหญ่ เจ็บแสนเจ็บแต่ก็อดทนเพื่อให้ได้เป็นของเขา
ไร้ซึ่งความปรานีจากชายจากคนนี้ เขาสอดใส่เข้ามาพลางกระแทกกระทั้นแทบจะในทันที ร่างบางครางออกมาอย่างเจ็บปวด แต่กลับได้รับแววตาเกลียดชังเป็นเครื่องปลอบใจ เขาจำต้องปิดเปลือกตาลง กล้ำกลืนความเจ็บปวดแล้วฝืนมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วและทรมาน ราวกับว่าชายร่างใหญ่คนนี้รีบร้อนจะไปจากเขาจึงรีบทำให้มันเสร็จๆ ไป มันเป็นเพียงเซ็กส์ที่ปราศจากความรัก ความต้องการ หรือจะเรียกให้ถูก...คนที่มอบให้ไม่ได้มอบความรักและความต้องการให้กับอีกฝ่ายที่อยากรับมันเลยสักนิดเดียว
ร่างเล็กรู้ดี ว่าเขารังเกียจที่ตนเป็นแบบนี้ แต่เขาไม่ขอสิ่งนี้...เขาขอเพียงรักเท่านั้น แต่ผลที่ออกมากลับกลายเป็นอย่างนี้ไปได้ เขาไม่เอ่ยปากขอร้องให้หยุดกระทำ แต่กลับคิดว่าอย่างน้อยๆ เราก็ได้เป็นของเขา เท่านั้นก็เพียงพอ แต่เมื่อทุกอย่างเริ่มอย่างเจ็บปวด เขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย เขาทรมานจวบจวนนาทีสุดท้าย ที่ชายร่างใหญ่ลุกออกไปจากตัว พร้อมๆ กับหยาดน้ำหลั่งไหลออกมาจากช่องทางปนเลือด
ดวงตากลมโตมองเขาเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายด้วยความเร็ว ร่างเล็กลุกขึ้นบ้าง เอาผ้าห่มคลุมกายช่วงล่างแล้วนั่งดีๆ ทั้งที่เจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่ไม่...เขาต้องหยุดร้องไห้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายออกมาเห็น
"กลับไปได้ละ" เมื่อร่างใหญ่ออกมาอีกครั้ง เขาก็เอ่ยปากไล่ ร่างเล็กเจ็บจนหัวใจบีบรัดรุนแรง เขาฝืนถามคำถามออกไป
"มึงรักกูบ้างไม่ได้หรอวะ..." ทันทีที่อีกฝ่ายได้ยิน ดวงตาคู่คมนั้นก็มองตอบอย่างเกรี้ยวกราด
"แค่กูนอนกับมึง กูก็แขยงจะตายแล้ว จะให้กูไปรักมึงหรอ กูทำไม่ลงหรอก" เขาตอบกลับแล้วหันหลังให้กับร่างเล็กที่ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม
"กูไม่ได้ขอให้มึงนอนกับกู กูขอแค่...มึงหันมามองกูบ้าง" เขาลุกมาใส่กางเกงที่โดนถอดทิ้ง พลางกลั้นเสียงสะอื้น
"กูก็มองมึงนะตอนที่เอามึงอยู่น่ะ มึงก็เห็นนี่...สายตารังเกียจมึงของกู" คล้ายกับมีดได้เข้ามาตัดขั้วหัวใจร่างเล็กจนขาด เขาแทบทรุดก็พยายามฝืนทุกๆ สิ่ง ทุกๆ อย่างเพื่อก้าวออกไปจากห้องนี้พร้อมยิ้ม
"ใช่ กูเห็น แต่มึง ถึงแม้จะมองกู แต่ก็ไม่เคยเห็นความรักที่กูมีให้มึงเลย"
TBC.
- ผู้เขียน
