บทที่ 1
413 คำ
"โย่ว ไง...หน้ามึงซีดนะกัฟ"
"อืม ปวดหัววะ"
"ไหวนะมึง" ผมครางรับแล้วเดินเข้าชั้นเรียน
ที่นี่เป็นโรงเรียนชายล้วน เปิดรับตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงอาชีวะศึกษา เรียกว่าเรียนตั้งแต่เล็กยันโตก็ว่าได้ ตอนนี้ผมและเพื่อนเรียนอยู่ระดับ ปวส.ปีหนึ่ง สาขาคอมพิวเตอร์ธุระกิจ เช่นเดียวกับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสมส่วนที่เดินเข้ามาพร้อมคนครักที่เป็นชายร่างเล็ก ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวตาโต พิมพ์นิยมของคนจำนวนมาก แต่ไม่ใช่ผมแน่ๆ เห็นแล้วหมั่นไส้...
ผมเกลียดมันที่สุด!
"มองหนึ่งอย่างกับจะฆ่าจะแกงกันเลยนะมึง" ก้องเพื่อนสนิทกระซิบข้างๆ หู
"ก็นะ...ถ้าฆ่ามันได้ กูก็จะฆ่ามัน"
"เฮ้อ...กัฟ มึงอย่าพาลใส่หนึ่งมันสิ ไอ้โรมมันไปชอบไอ้หนึ่งเอง..โทษหนึ่ง แค้นหนึ่งมันไม่ได้นะเว้ย" โรมคือผู้ชายที่กำลังระบายยิ้มอ่อนหวานให้กับหนึ่ง
เขาคือผู้ชายที่ผมยอมมอบร่างกายให้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ต้องการมันเลย
มันไม่ผิดที่โรมหรอก ที่ทำแบบนั้น ถ้าจะโทษต้องโทษผมที่ไปหาเขาถึงห้องเอง ผมตื้อเขามานานแล้ว ตั้งแต่เรียนอยู่ ปวช. แต่เขาไม่เคยสนใจผมเลยต่อให้ผมจะจีบเขายังไงก็ตาม ใช่สิ ผมมันเป็นผู้ชายร่างโปร่ง ผิวไม่ขาวนัก สูงร้อยเจ็ดสิบกว่าๆ ไม่มีความน่ารัก น่าเอ็นดูแบบหนึ่ง เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ตอนแรกผมคิดว่าที่โรมไม่รับรักผมเพราะโรมชอบผู้หญิง แต่เปล่าเลย...โรมจีบหนึ่งมาตลอด ตอนรู้ผมโคตรเจ็บ
เมื่อวานผมก็ตามไปตื้อเขาอีก แต่เพราะบางอย่างที่เผลอพูดออกไปทำให้โรมโกรธจนลากผมไปข่มขืน
"เออ เข้าข้างไอ้เหี้ยนั่นกันเข้าไป คอยดูนะ...กูไม่ได้โรม มันก็ไม่มีทางรักกับโรมอย่างมีความสุขหรอก" ก้องเอามือตบหน้าผากตัวเองก่อนจะผลักหัวผมเบาๆ
"ทำไรก็เบาๆ เหอะ โรมมันก็ใช่ย่อย มึงรู้ดีอยู่นี่" ใช่ โรมชกต่อยเก่ง แต่ผมก็ไม่ด้อยหรอกนะ ผมไม่กลัวโรมจะกระทืบสักนิด เพราะถ้าเขาทำผม ผมจะเอาคืนที่ไอ้หนึ่ง
พวกโรมมีน้อย...นั่นแหละข้อแตกต่างของผมกับโรม
TBC.
- ผู้เขียน
