เช้าวันต่อมา
ณ โต๊ะอาหาร
“กู๊ดมอร์นิ่งค่ะป้าโสม” บุรัสกรหอมแก้มแล้วก็บังคับให้แม่สามีนั่งลงข้างๆ กัน
“คุณหนูขา เดี๋ยวป้าไปเตรียมข้าวต้มให้ดีกว่าค่ะ”
“ป้าโสมขา เดี๋ยวนี้ป้าเป็นแม่สามีหนูแล้วนะคะ ทานข้าวเป็นเพื่อนหนูกับศราดีกว่านะคะ” เธอลากสามีที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้นั่งลงข้างๆ ด้านที่เหลือ
“แต่...”
“ไม่เป็นไรหรอกโสม ฉันก็อยากให้เธอเพลาๆ งานบ้านรอเลี้ยงหลานนะ” วาสุเทพพูดออกมาตรงๆ ก่อนที่ท่านจะวางไอแพดลงแล้วก็จ้องคนสามคน
สองในสามคนนั้นมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ต่างจากบุตรสาวตัวป่วนที่ทำหน้าเห็นดีเห็นงามกับเขานี่ล่ะ
“ฉันว่าพอหลานเกิดก็จะวางมือจากงานแล้วแหละ จะยกกิจการให้ศรากับบุ๋น...เธอว่าดีไหมโสม” ท่านถามความคิดเห็น แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ทั้งบุตรเขยและมารดาของเขาทำหน้ากระอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด
แต่พอมองไปที่บุตรสาวก็เห็นฝ่ายนั้นกำลังหยิบขนมปังมาทาแยมยัดใส่เข้าปากเฉย
อืม...เห็นแบบนี้ค่อย
