“ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” จะอย่างไรเขาก็อุตส่าห์เข็นรถมาส่งจนถึงบ้าน
“อยู่คนเดียวเหรอ” ตรัยคุณกวาดตามองจนทั่วก็เห็นแค่บ้านมืดๆ อยู่ในซอยลึกแบบนี้คนเดียวมันคงไม่ดีกับคนท้อง
“เปล่าค่ะ”
“ดีดี้กลับมาแล้วใช่ไหม”
“เปล่าค่ะ!” นี่สินะ เหตุผลที่แท้จริงของการมาส่ง ดาหลาไม่คิดว่าตัวเองจะเสียใจขนาดนี้ ทำได้เพียงแค่ลูบท้องนูนของตัวเองเบาๆ
“อ้าว...” เขากำลังจะถามอะไรอีกหลายอย่าง แต่กลับถูกขัดขึ้นมาด้วยถ้อยคำไม่หวานหู
“คุณกลับไปได้แล้วค่ะ ดิฉันอยากพักผ่อน” เมื่อไม่ได้สนใจไยดีกัน ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาคุยกันต่อ
“ทำไม! ไล่จัง หรือกลัวผัวจะกลับมาเห็น!”
“ใช่ค่ะ! ฉันมีผัวใหม่แล้ว คุณจะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉันอีก” คิดว่าตัวเองใส่อารมณ์เป็นคนเดียวหรือไง
ลูกในท้องก็ดิ้นแรงมาก แกคงตกใจ เพราะไม่เคยได้ยินแม่ขึ้นเสียงดังใส่ใครมาก่อน
ตรัยคุณอยากจะพูดอะไรสักอย่าง อยากทำร้ายจิตใจคนที่เชิดหน้าเชิดตา
