2
1128 คำ
EP2 - ซ่อนสวาท (ฟีน)
เอมิลี่ได้แต่นั่งนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ปกติเขาก็ไม่เคยพูดดีกับเธออยู่แล้ว และมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้
“งั้นเอมไม่รบกวนพี่ดีกว่าค่ะ”
เอมิลี่เดินออกจากห้องนอนมา ก่อนเข้าไปที่บ้านใหญ่เพื่อไปหาลีญาผู้เป็นเหมือนผู้มีพระคุณที่คอยเลี้ยฃดูเธอมาตั้งแต่เด็กๆ
“หายไม่สบายแล้วเหรอลูก” ลีญาเอ่ยถาม
“หนูดีขึ้นแล้วค่ะ วันนี้คุณตาไม่กลับบ้านเหรอค่ะ” เอมอลี่เอ่ยถาม
“กลับพรุ่งนี้ ว่าแต่นี่ก็เริ่มดึกแล้ว หนูไปนอนพักผ่อนเถอะลูก” ลีญาเอ่ย
“ค่ะ งั้นใันดีนะคะ หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”
เอมอลี่เดินออกมาจากห้องของลีญาผู้เป็นคนเลี้ยงดูเธอและยายของฟีน แต่ใีเท้าเธอกลับต้องชะงัก เมื่อเจอร่แกร่งยืนอยู่ตรงหน้า เธอเลยเลี่ยงที่จะเดินหลบไปเงียบๆ
“โอ๊ย! พะ..พี่ฟีน”
“สำออยอะไร! เธอมาวุ่นวายอะไรในห้องยายฉัน อยากได้อะไรอีกล่ะ !!” ฟีนเอ่ย
“เอมไม่ได้อยากได้อะไรค่ะ โอ๊ย! เจ็บ!”
แอ๊ดดด!! เสียงประตูห้องของลีญาเปิดออก ก่อนที่จะมีเสียงเรียกออกมา
“มีอะไรกันลูก” ลีญาเอ่ย
ฟีนคว้าเอมิลี่มาโอบไหล่ก่อนยิ้มกว้างราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่มีอะไรครับยาย ผมแค่เดินไม่มองทางเผลอชนน้องเข้าครับ” ฟีนเอ่ย
“อ้าวเหรอ เอมิลี่หนูเป็นอะไรมั้ยลูก” ลีญาเอ่ย
“นะ..หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ”
เอมิบี่รีบผละตัวออกเดินกลับเข้าบ้านหลังเล็กของตัวเองทันที เธอนั่งลงบนปลายเตียงก่อนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา แขนที่ถูกชายหนุ่มบีบขึ้นเป็นรอยช้ำอย่างหนักที่ต้นแขน เธอหลับไปพร้อมหยาดน้ำตาในคืนนั้น
เอี๊ยดดดดด!!!!!!!! โครม!!!!!!!!???
“กรี๊ดดดดดดด แฮ่กๆๆๆ”
ฝันร้ายที่ตอกย้ำหญิงสาวมาตลอดสิบกว่าปี มันทำให้เธอไม่เคยหลับได้เต็มตา ภาพเหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้นมันยังคงเป็นสิ่งที่ฝังลงในจิตใจของเธอมาตลอด
ภาพแสงไฟสว่างจนมองทางอะไรไม่เห็น มาเห็นอีกทีคือภาพของเสาไฟที่อยู่ตรงหน้า แล้วทุกอย่างก็ดับมืดลงทันที
เช้า
หมอซีผู้ดูแลอุปการะหญิงสาวมาตลอดหลายปีกลับมาถึงบ้าน ก่อนที่เธอจะยกมื้อเช้ามาเสิร์ฟให้ทุกคนในบ้าน สายตาดุๆของฟันก็จ้องเธอไม่หยุด เมื่อวันนี้เธอใส่เสื้อผ้าใิดชิดมากผิดปกติ
เอมิลี่เป็นผู้หญิงหวานๆไม่เคยแต่งตัวเปรี้ยวๆหนือเปิดอะไรสักนิด อาจเป็นเพราะสไตล์ของเธอและรอยแผลที่กลางอก แต่วันนี้มันยิ่งทิดชอดกว่าทุกวันจนฟีนขมวดคิ้ว
“เอมิลี่ เดี๋ยวตาจะให้คอนโดหนูห้องนึง เป็นคอนโดที่ตาเคยอยู่ ตอนนี้ตกแต่งใหม่หมด หนูโตพอที่อยากจะมีความเป็นส่วนตัวแล้ว ถ้าอยากจะย้ายวันไหนบอกตานะ ตาจะให้คนไปช่วยขนของ” หมอซีเอ่ย
“ให้หนูเหรอค่ะ หนู...”
“รับไว้ ตารู้ว่าหนูอึดอัด ต่อไปหนูจะได้ใช้ชีวิตของตัวเองที่หนูอยากเป็นนะลูก ถ้าคิดถึงก็กลับมานอนที่บ้านเมื่อไหร่ก็ได้ บ้านหลังเล็กก็ยังเป็นของหนูเหมือนเดิม” หมอซีเอ่ย
“ค่ะคุณตา”
หลังจบมื้อเช้า ฟ่นขับรถออกจากบ้านไปก่อนคนแรก ส่วนเอมิลี่เองก็ขับรถออกไปเช่นกัน วันนี้เธอต้องไปทำงานที่ร้านอาหารอย่างที่ฟีนเคยเตือนไว้ว่าไม่ให้เธอลาหยุดอีก
เฟียส บาร์ แอนด์ บริสโต้
“พี่เอม ทำไมวันนี้ใส่เสื้อซะมิดชิดเลย ยังไม่หายไข้เหรอค่ะ” พนักงานในร้านเอ่ย
“อ่อ ใช่จ๊ะ พี่หนาวน่ะ”
“อ่อ หายไวๆนะคะ เมื่อวานลูกค้าเยอะมาก คุณฟีนมือหมุนไม่หยุดเลยค่ะ” พนักงานในร้านเอ่ย
“จ๊ะ”
เอมิลี่เดินเข้ามาในตู้เย็นขนาดไหนของร้านเพื่อมาหยิบของ แต่ยังไม่ทันก้าวขาออก กลับมีร่าฃแกร่งของใครบางคนมาขว้างไว้
“พี่ฟีน!!”
“ตกใจอะไรนักหนา แล้วนี่แฟชั่นอะไร ใส่เสื้อซะอย่างกับอยู่ขั้วโลก!!” ฟีนเอ่ย
“ไม่มีอะไรค่ะ เอมขอตัว...อ๊ะ!”
ฟีนกระชากเอมิลี่เข้าหาตัว ก่อนจับเธอแหวกเสื้อเต็มแรง เอมิลี่ได้แต่ยืนน้ำตาตกกับการกระทำป่าเถื่อนที่ไม่เคยมีความอ่อนโยนกับเธอสักนิด
“ฮึก!! พอใจหรือยังค่ะ เอมจะได้ไปทำงาน”
เอมิลี่เอ่ยทั้งน้ำตา เมื่อฟีนเปิดเสื้อเธอออกแล้วพบว่าตามร่างกายเธอมีแต่รอยกัด รอยดูดเต็มไปหมด แขนยช้ำราวกับคนถูกทำร้ายร่างกายมาอย่างหนัก
“แต่นี้ต้องสำออยร้องไห้ด้วยหรือไง มีแต่รอยแดงเธอต้องร้องเหมือนแขนขาหักเลยหรือไง!!” ฟีนเอ่ย
“........”
“ไสหัวไปให้พ้นหน้าได้ล่ะ เห็นหน้าเธอแล้วหงุดหงิด!”
ฟีนผลักเอมิลี่ออกก่อนเดินออกจากตู้เย้นไป ส่วนเธอก็รีบใส่เสื้อกลับเข้าที่แล้วปาดน้ำตาจนแห้งแล้วเดินออกไปเช่นกัน
21:00น.
หลังเครียลูกค้าจนหมดร้าน เอมิลี่เตรียมตัวจะกลับบ้านแต่กลับต้องแปลกใจ เมื่อกุญแจรถมันไม่ได้อยู่บนโต๊ะ แถมออกมารถก็ไม่อยู่อีกด้วย
“คุณฟีนขับออกไปค่ะพี่เอม ลองโทรหาคุณฟีนก่อนซิค่ะ เขาเอารถตัวเองจอดไว้นี่แต่ไม่ได้ทิ้งกุญแจไว้ค่ะ” พนักงานเอ่ย
?ฟีน
เอมิลี่ : พี่ฟีนค่ะ
ฟีน : กลับเอง ฉันไม่ว่างเอารถกลับไปคืน
เอมิลี่ : แล้วเอมจะกลับยังไงค่ะ กระเป๋าเงินเอมอยู่ในรถ
ฟีน : นั่นมันเรื่องของเธ !! นี่รถบ้านฉัน ฉันจะใช้มันตอนไหนก็ได้!
เอมิลี่ : แต่เอมไม่....
ฟีน : แค่นี้แหละ!!
เอมิลี่ถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปริมถนนเพื่อเรียกรถกลับ แต่เวลานี้แท็กซี่หายากมาก จนกระทั่งฝนเริ่มตก ยิ่งไม่มีรถมากเข้าไปอีก
ซ่า!!!!!!!!!
“เฮ้ออ จะกลับยังไงล่ะทีนี้”
เอมิลี่ยืนบ่นกับตัวเอง จนกระทั่งได้รถกลับบ้านตอน5ทุ่ม เธอใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมงในการรอรถและเดินทาง เมื่อมาถึง ก็เห็นว่ารถที่ฟีนขับออกไปมาจอดอยู่ที่บ้าน นั่นหมายความว่าเขาคงกลับมาแล้วแน่ๆ
“ตามฉันไปที่ห้อง!”
- ผู้เขียน
