เกิดใหม่เป็นภรรยาทหารในยุค 60

บทที่ 2 คนชั่วชิงร้องเรียนก่อน

ฟางหย่วนทุบหม่าต้าเผ้าซ้ำแล้วซ้ำอีก เจ็บตรงไหนทุบตรงนั้น! แต่พอเห็นว่าถ้ายังทุบต่อไป หม่าต้าเผ้าจะต้องจบเห่อยู่ตรงนี้จึงได้ตัดใจหยุดมือ

“ไสหัวไป! ถ้าฉันเห็นแกอีกชั้นฆ่าแกแน่!” ฟางหยวนคำราม

หม่าต้าเผ้ากลัวจนฉี่ราดวิ่งหนีไป

“เธอไม่เป็นไรนะ?” ฟางหย่วนหันกลับมาและดึงตัวคนขึ้นมาจากดินโคลน นี่เองถึงได้มองเห็นคนตรงหน้าชัดๆว่าคือ เฟิงหัว ลูกสาวคนที่สามของ “นางฟ้าทั้งเจ็ด” แห่งตระกูลเฟิง

เขาไม่สนิทกับเฟิงหัว เพียงแค่รู้จักเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันเท่านั้น ไม่เคยคุยกันเลย รู้จักเธอเพราะว่าพวกเธอคือ “นางฟ้าทั้งเจ็ด” ที่แสนโด่งดังของหมู่บ้านเพราะเป็นเรื่องยากที่จะมีลูกสาวติดต่อกันถึงเจ็ดคน

และเฟิงหัวมีดวงตาที่สวยงามมากทำให้เขาจำเธอได้

เฟิงหัวมองดูชายหนุ่มที่รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลา คิ้วโค้งเรียวตาสวยดุจดวงดาวตรงหน้าแล้วน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

คนๆนี้ช่วยชีวิตเธอด้วยจิตใจกรุณา แต่กลับตกอยู่ในอันตรายที่ซ่อนอยู่ แม้แต่อาชีพที่รักยังต้องเสียไป…ยังดีที่สุดท้ายแล้วได้ยินว่าเขาผ่านมันไปได้ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ติดหนี้เขามากเกินไปนัก

แต่สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นหนี้เขาไปแล้ว ชาตินี้จบสิ้นแล้ว ชาติหน้าค่อยชดใช้!

“เธอ…ไม่เป็นไรนะ?” ฟางหย่วนมองดูเด็กสาวที่อยู่ในสภาพจนตรอกเหมือนหนู น้ำโคลนเปื้อนไปหมดทั้งหน้าทั้งตัวจนเปียกโชกหยดติ๋งๆลงมา

ถ้าไม่ใช่เพราะดวงตานกฟีนิกซ์คู่นั้น เขาคงไม่รู้ว่าคนๆนี้คือใคร ในเวลานี้ภายในดวงตานกฟีนิกซ์เต็มไปด้วยน้ำตายิ่งลึกซึ้งและใสกระจ่าง มันละเอียดอ่อนและดึงดูดใจ

หยุดๆๆเลยนะ เขากำลังคิดอะไรอยู่! ฟางหย่วนมองไปยังเด็กสาวตัวเล็กๆที่สูงเท่าเอวของเขาและด่าตัวเอง

“ขอบคุณมากที่ช่วยฉันไว้ค่ะ ฉันชื่อเฟิงหัว คุณชื่ออะไร?” เฟิงหัวย่อมรู้อยู่แล้วว่าเขาชื่ออะไร แต่เธอไม่เคยพูดขอบคุณต่อหน้าเลยสักครั้งและยังไม่เคยแลกเปลี่ยนชื่อกับเขาเลย ในส่วนลึกของหัวใจเสียใจเล็กน้อยอยู่เสมอ

“ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ฉันชื่อฟางหย่วน จากนี้เธออย่าออกมาคนเดียวแล้วนะ จะขุดผักป่าหรือทำงานก็ให้ออกมากับพี่สาวนะ” ฟางหยวนกล่าวกำชับ

วันนี้ถ้าไม่ใช่เขามีธุระกลับมาพอดี ทั้งยังเห็นหม่าต้าเผ้าทำท่าทางลับๆล่อๆไม่ได้ทำเรื่องดีแน่ๆจึงตามมา สาวน้อยคนนี้ก็มาจบเห่อยู่ที่นี่แล้ว!

เมื่อกี้นี้หม่าต้าเผ้าลงมือกะเอาถึงตาย! สาวน้อยคนนี้จะไปล่วงเกินหม่าต้าเผ้าได้ยังไง?...คิดถึงข้างนอกมีเรื่องมนุษย์กินคนเยอะขึ้นเรื่อยๆ ชะตากรรมของสาวน้อยคนนี้…

“พี่…ฟาง พวกเรารีบกลับกันเถอะ” ถ้าไม่กลับไปก็แก้ไขลำบากแล้ว

“เธอควรรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” ช่วงเวลาที่ฤดูใบไม้ผลิหนาวเย็น ถ้ายังตากความหนาวต่อไปจะต้องเป็นหวัดแน่ และมาป่วยเอาตอนนี้ไม่มียาให้กิน โดยทั่วไปแล้วสามารถมองเห็นชะตากรรมได้เลย

ฟางหย่วนสาวเท้าเร็วราวกับดาวตก ไม่เห็นคนเดินตามมาอยู่นาน พอมองกลับไปถึงเห็นว่าเฟิงหัวเดินส่ายไปมาและดูเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

ฟางหย่วนเดินกลับมาอีกรอบ : “ฉันแบกเธอนะ”

เฟิงหัวประคองแขนของเขาเพื่อช่วยให้ยืนได้มั่นคงแล้วส่ายหน้า แบกหลังไม่ได้หรอก ครั้งก่อนที่แบกเธอไว้ ก็น้ำท่วมปากไม่อาจอธิบายได้

“ประคองไปก็พอแล้ว” เฟิงหัวกล่าวอย่างอ่อนแรง เธอไม่ได้กินอะไรจริงจังนานแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ทะเลาะกับย่า ทั้งยังวิ่งมาไกลขนาดนี้ แล้วยังเจอกับอาชญากรรม ครั้งที่แล้วหลังจากได้รับการชีวิตก็หมดสติไปเลย

การสู้กัดฟันคราวนี้ มันเป็นเรื่องที่ยากมากเช่นกัน

แต่จะยากอีกสักแค่ไหน ก็ต้องค่อยๆก้าวกลับไป! ต้องเปลี่ยนอดีตให้ได้!

เฟิงหัวไม่สามารถบอกได้ว่านี่คือความฝันหรือความจริง หรือจะพูดว่าเธอกำลังหลอกตัวเองว่ามันคือเรื่องจริง เพื่อให้ทุกสิ่งที่เธอทำดูสมเหตุสมผล แทนที่จะเป็นเพียงความฝันที่หลอกตัวเธออยู่

โชคดีที่ทุ่งหญ้านี้ไม่ไกลจากหมู่บ้านเท่าไร ในตอนที่เฟิงหัวแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนั้น ก็ได้ยินเสียงของคนกลุ่มหนึ่งและได้ยินเสียงของหม่าต้าเผ้า

ตอนนี้หม่าต้าเผ้ากำลังใช้เสียงราวกับฆ้องปากแตกของเขาบรรยายอย่างสมจริงสมจังถึง “สิ่งที่เขารู้เห็น” มาเมื่อสักครู่นี้ ฟางหย่วนจากตระกูลฟางกับเฟิงหัวจากตระกูลเฟิงกำลังทำเรื่องสกปรกอยู่ในทุ่งหญ้า! เขาไปพบเข้า ฟางหย่วนจึงต้องการฆ่าเขาเพื่อปิดปาก! บาดแผลบนหน้าคือเครื่องพิสูจน์!”

ข่าวนี้ มันเร้าใจและตื่นเต้นมาก! คนทั้งหมู่บ้านถูกเขาตะโกนให้รีบมา

คราวก่อนก็เป็นแบบนี้ คราวก่อนที่หม่าต้าเผ้าถูกตีก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดขึ้นมาเลย แล้วยังเป็นคนชั่วที่ชิงกล่าวหาก่อน ปล่อยข่าวลือของเธอกับฟางหย่วนไปทั่วหมู่บ้าน

และเป็นเพราะว่าเฟิงหัวหมดสติไป ฟางหย่วนจึงแบกเธอกลับมา ถึงแม้จะพยายามอธิบายกับทุกคนอย่างสุดความสามารถแล้วก็ตามว่าหม่าต้าเผ้าต้องการฆ่าเฟิงหัว แต่หลายๆคนไม่เชื่อเรื่องนี้

หม่าต้าเผ้าจะฆ่าเฟิงหัว เพื่ออะไรกันล่ะ? ฆ่าคน? กินคน? มันเป็นการกุเรื่องที่ชวนสะเทือนขวัญเกินไปแล้ว! พวกเขาค่อนข้างจะเชื่อเรื่องชู้สาวมากกว่า

ต่อมาเฟิงหัวยิ่งเติบใหญ่ ยิ่งสวยงามน่ารักมากขึ้นเรื่อยๆ ข่าวลือนี้ก็ถูกพลิกออกมาอีกครั้ง ยิ่งลือกันไปยิ่งเลวร้าย หม่าต้าเผ้าเที่ยววิ่งไปพัดกระพือข่าวลือให้วุ่นวาย บอกว่าที่จริงแล้วเขาต่อสู้กับฟางหย่วนเพราะความหึงหวง

ชื่อเสียงของเฟิงหัวเหม็นโฉ่ในทันที

เฟิงหัวมองหม่าต้าเผ้าอย่างเย็นชา ครั้งนี้ ไม่เหมือนเดิมแล้ว!

“ดูสิ! กลับมาแล้ว! แล้วยังจับมือกันด้วย! แล้วยังไม่เชื่อฉันอีก!” หม่าต้าเผ้ามองตรงไปทิศทางของฟางหย่วน พอเห็นฟางหย่วนกับเฟิงหัวกลับมาก็ตะโกนทันที

น้ำเสียงภายนอกเข้มแข็งแต่ในใจขี้ขลาดตาขาวมีเพียงฟางหย่วนกับเฟิงหัวที่ฟังออก

ในเวลานี้ฝูงชนอยู่ล้อมรอบประตูกองพล หัวหน้ากองพลและหัวหน้าหน่วยหลายคนล้วนอยู่ที่นั่นกำลังหารือกันเรื่องการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ หม่าต้าเผ้าแผดเสียงเรียกให้พวกเขาออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดของหม่าต้าเผ้า ดวงตาของฟางหย่วนก็มืดครึ้มลงไป

“พี่สาม ทำไมวันนี้ถึงว่างกลับมาล่ะ? ยังไม่ถึงวันหยุดเลยนะ” หัวหน้ากองพลเหลียงชิงซานทักทานฟางหย่วน

ฟางหย่วนเป็นพี่คนที่สามของบ้าน ทั้งยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายคนเดียวของหมู่บ้าน หน้าตาก็งดงาม เป็นเด็กหนุ่มที่มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งสิบหลี่แปดหมู่บ้าน

“กลับมาเจอชู้รักไงล่ะ!” โดยไม่รอให้ฟางหย่วนตอบ หม่าต้าเผ้ารีบพูด ความรีบร้อนนั้นไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของหัวหน้ากองพันเลย

“แกหุบปากไปซะ!” เหลียงชิงซานเตะเขา แล้วขยี้ตาก่อนมองเจ้าคนเสเพลคนนี้อย่างดูถูก แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เขามีพ่อเป็นวีรบุรุษที่สละชีพเพื่อชาติ เป็นคนในตระกูลผู้เสียสละ ปกติก็ทำอะไรไม่ได้มาก ไม่อย่างนั้นคงจะสั่งสอนเขาในที่ประชุมไปแล้ว ก่อนหน้านี้เขาปัดความรับผิดชอบไม่เข้าร่วมการใช้แรงงานแล้วยังโอ้อวดว่าเป็นผลงานตัวเอง!

“ฟางหย่วน นายพูดมาเกิดอะไรขึ้น?” เหลียงชิงซานมองไปที่ฟางหย่วนแล้วถามเขา

“ท่านลุงหัวหน้ากอง หนูกำลังขุดผักป่าอยู่ในทุ่งหญ้าก็ถูกหม่าชิงซานรัดคอ เขาพูดว่าจะฆ่าหนูแล้วกินเนื้อ! กินไม่หมดจะเอาไปขายที่ตลาดมืดเป็นเนื้อกระต่ายไปซะ!” โดยไม่รอให้ฟางหย่วนตอบ เฟิงหัวตอบด้วยตนเอง

ฟางหย่วนเหลือบมองเธอ

ฝูงชนก็พากันแตกตื่นทันที! ฆ่าคน…กินเนื้อเนี่ยนะ! นี่มันน่าตื่นเต้นกว่าข่าวก่อนหน้าเสียอีก

“เธอพูดเหลวไหล! เมื่อกี้นี้ฉันไม่ได้พูดะไรเลย!”

“คุณพูด! คุณพูดตอนที่บีบคอฉัน! ตอนฟางหย่วนมาเขาก็ได้ยิน!” เฟิงหัวลุกขึ้นทันทีทันใดแล้ววิ่งตรงไปตะโกนใส่หน้าหม่าต้าเผ้า!

“ฉันไม่ได้พูด! ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย! ตอนที่ฟางหย่วนมาฉันก็ไม่ได้พูด!” เด็กน้อยคนนี้รู้ได้ยังไงว่าเขาคิดจะทำอะไร? เห็นอยู่ชัดๆว่าเขาไม่ได้พูดเลยนะ! หรือว่าเขาจะพูดจริงๆ?

“โอ้~~~” ฝูงชนร้องอื้ออึงอีกครั้ง

หม่าต้าเผ้าผู้นี้ยังโง่พอที่จะถูกเด็กผู้หญิงหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำจนหลุดออกมา

ในตอนที่หม่าต้าเผ้าโต้กลับนั้นเอง เขาถูกลวงเข้าให้แล้ว! ดวงตาของเขาแดงก่ำทันที เขาเอื้อมมือแล้วโบกมาทางเฟิงหัว

แต่กลับถูกฟางหย่วนเตะใส่จนลุกไม่ขึ้นอยู่นาน

“เมื่อกี้นี้เฟิงหัวพูดความจริงไปแล้ว วันนี้ฉันได้รับแจ้งว่าได้รับคัดเลือกเข้ากองทัพเป็นกรณีพิเศษ จึงตั้งใจกลับมาบอกที่บ้าน ฉันเห็นหม่าต้าเผ้าทำตัวลับๆล่อๆลอบตามเฟิงหัวเลยตามไปแล้วเห็นเขาพุ่งเข้าไปบีบคอเฟิงหัวพอดี โดยที่กำลังพูดคำเหล่านั้นอยู่ ดังนั้นฉันจึงทุบตีเขา”

พูดจบแล้วฟางหย่วนก็หันไปมองเหลียงชิงซานอีกครั้ง : “หัวหน้ากองพล เรื่องนี้จะจัดการยังไงดีครับ?”

เหลียงชิงซานหายใจติดขัด สร้างปัญหาให้เขาจริงๆ!