Chapter 25

1703 คำ

DANIEL "Ma, puwede ba kitang makausap?" Bungad ko kay mama pagpasok ko ng kwarto niya. "Oh, anak! Akala ko ba may trabaho ka? Napadalaw ka yata. Kasama mo ba si Hera?" "Hindi po, mama. Ako lang po talaga ang nagpunta dito dahil may gusto po akong linawin sa inyo." Kung tutuusin ay puwede kong ipagpaliban muna ang pagtatanong kay mama tungkol sa bagay na ito pero pakiramdam ko ay hindi ako patatahimikin ng usapin na ito. "Tungkol saan, anak?" "Tungkol po kay papa. Aminin mo nga sa akin ang totoo mama. Nagkikita pa rin ba kayo ni papa?" Bakas sa mukha ni mama ang pagkabigla sa tanong ko. Hindi marahil niya akalain na ako ang unang uungkat ng tungkol kay papa. "B-bakit mo naman naitanong iyan? Matagal na kaming hindi nagkikita. Alam mo naman iyon, 'di ba? Hindi naman talaga ako

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม