ใกล้เวลาพักกลางวัน เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ส่วนตัวของปรเมศวร์ดังขึ้น เขามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับ
“สวัสดีครับคุณอวิ๋น”
จากที่คุยกันวันก่อนปรเมศวร์กับอินทวิชญ์ได้ให้เบอร์ติดต่อส่วนตัวกันไว้ หากมีเรื่องงานสามารถติดต่อส่วนตัวได้โดยไม่จำเป็นต้องผ่านเลขาฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด
“สวัสดีครับคุณเมศวร์”
อินทวิชญ์เอ่ยตอบ แต่ดวงตาจ้องมองใบหน้ากลมของเด็กชายที่ติดสอยห้อยติดเขามาทำงานด้วยเจ้ารถเต่ากำลังส่งยิ้มให้ ดวงตาเป็นประกายซุกซน
“คุณอวิ๋นมีอะไรรึเปล่าครับ เงียบไปเลย”
“เอ่อ เปล่าครับ พอดีผมจะโทร. มาชวนคุณเมศวร์มาทานมื้อกลางวันที่ร้านอาหารของโรงแรมผมน่ะครับ จะได้คุยโพรเจกต์ที่ค้างกันไว้เมื่อวันเสาร์ด้วย ไม่ทราบว่าคุณสะดวกมั้ย”
“อ้อ สะดวกครับ” ผู้บริหารอัครากรุ๊ปตอบรับเพราะเลขาคนเก่งแจ้งไว้แล้วว่าวันนี้ไม่มีนัดรับประทานอาหารกลางวัน และช่วงบ่ายไม่มีประชุม
“แต่ว่า...ผมมีหลานชายไปด้วย พอดีช่วงนี
