“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องมีหน้าที่ใส่ถุงเท้า รองเท้าให้ฉัน ก่อนฉันออกไปทำงานทุกวัน ฉันกลับมาก็ต้องทำเหมือนวันนี้ด้วย แค่นี้ล่ะไปได้แล้ว ไปไหนก็ไป ฉันเกลียดขี้หน้าเธอ ลูกไอ้คนขี้โกง”
เขาด่าเธอด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน โดยไม่ได้สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง มืออีกข้างที่ไม่มีรองเท้ากำแน่นเข้าหากัน ด้วยความรู้สึกโกรธเขาจัด ที่ลามปามไปถึงผู้ให้กำเนิดเธอ แต่ก็ด้วยความที่ระพีพรรณเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีคนหนึ่ง เธอจึงไม่หลงปากไปต่อล้อต่อเถียงกับเขา ในใจก็ท่องเอาไว้ว่าเพื่อพ่อ เพื่อบ้าน และเพื่อหลายๆ คนที่รอเธออยู่
“แม่ว่าดำมาเหนื่อยๆ ไปพักก่อนเถอะลูก เดี๋ยวถึงเวลาอาหารแล้ว แม่จะให้คนไปตาม” ลัดดาพยายามทำให้สถานะการณ์ที่ตึงเคลียดค่อยๆ คลายลง ส่วนนิตยาเองก็ทำตัวไม่ถูก เพราะไม่เคยเห็นดนุพรประพฤตัวแบบนี้มาก่อน
“ครับแม่” แล้วเขาก็เดินขึ้นข้างบนไป โดยไม่ได้สนใจสายตาของทั้งสองที่มองมาด้วยคว
