สายตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น กับการกระทำของกำพลเมื่อครั้งอดีตมันย้อนกลับมาอยู่ในความคิดของดนุพรอีกครั้ง
“ไอ้กำพล ไอ้คนชั่ว ไอ้คนขี้โกง แกจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสม” เขารำพันอยู่คนเดียว
“ดำยังไม่นอนอีกเหรอลูก ดึกแล้วนะ” ลัดดาเข็นรถออกมาดูลูกชาย ที่ตั้งแต่กินข้าวเสร็จก็นั่งดื่มเหล้าและก็นั่งจมอยู่ที่ห้องนั่งเล่นไม่ยอมไปไหน
“ยังครับแม่” เขาบอกแม่ด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย
“คิดอะไรอยู่ลูก แม่ไม่เห็นดำเป็นแบบนี้มานานแล้วนะ” ผู้แม่ห่วง
“ไม่มีอะไรครับแม่ ก็แค่คิดเรื่องเก่าๆ ไปเรื่อยเปื่อย แม่ไปนอนเถอะครับไม่ต้องห่วงผม”
“แม่นอนไม่หลับหรอกลูก ฝนก็ตกหนัก ฟ้าก็ร้องโครมคราม แม่ไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่” เธอบอกลูกชาย
“คุณท่านคะ ทานยาก่อนนอนค่ะ” แตนเดินมาพร้อมกับถาดยาแล้วก็ยื่นไปให้ลัดดา
“ยาอีกแล้ว ฉันล่ะเบื่อจริงๆ เลย ไม่รู้หมอจะให้กินไปจนฉันตายรึยังไงกันนี่” ลัดดาบ่นพึมพำแต่ก็รับย
