ฉันรู้สึกตัวตื่นอยู่ภายใต้ผ้าห่ม มุดคลุมโปงอย่างอบอุ่น รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด นึกว่าไปวิ่งมาราธอนมาเถอะ
ฉันดึงผ้าห่มออกจากใบหน้า ลุกขึ้นมานั่งหลังพิงหัวเตียง นั่งคิดถึงความฝันเมื่อคืน
“อ่า ฝันอะไรถึงได้เหมือนจริงขนาดนี้ เจ็บตัวไปหมดเลย” พึมพำพลางยกมือขึ้นมาถูใบหน้า และจังหวะนั้นเองมันทำให้ฉันนึกฉุกคิด เนื่องจากนิ้วมือของฉันมีบางอย่างที่แปลกไปจากปกติ
“โวยวายอะไร” ยังไม่ทันได้คลายความสงสัยเรื่องนิ้วเสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาข้าง ๆ พร้อมกับแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดที่บ่งบอกถึงความเป็นผู้ชายก็พาดวางที่ช่วงเอวของฉัน
“นี่ยังไม่ตื่นจากฝันอีกเหรอวะ...ฮะ เฮ้ย!”
ฉันร้องด้วยความตกใจเมื่อโดนดึงให้โน้มลงไปประชิดใบหน้ากับดิน ดินจ้องหน้าฉันแล้วยิ้มมุมปาก จากนั้นเขาก็กัดที่ริมฝีปากของฉัน
“แบบนี้เรียกฝันอีกไหม”
“...” แบบนี้ไม่เรียกฝัน ฉันผลักตัวออกจากดินด้วยใจที่เต้นตึกตัก เราห่มผ้าห่มผืนเดียวกั
