“นะ นิดหน่อย...”
“ทานยาอยู่ตลอดใช่ไหม?”
“ถามทำไม...”
“จะได้ปล่อยได้เต็มที่ไงครับ” รอยยิ้มของเขายามจับจ้องมา ทำเอาฉันใจเต้นแรง และเต้นแรงมากขึ้นเมื่อเขาขยับสะโพกเบาๆ
“อื้อ ถ้าไม่ได้กินล่ะ”
“ก็จะปล่อยอยู่ดี”
“เดี๋ยวท้อง”
“ก็ท้องสิครับ ผมพร้อมรับผิดชอบ” ฉันลองเชิงเขา หากแต่ได้คำตอบที่ทำเอาใจเต้นแรง ฉันกินยาคุมอยู่ตลอดล่ะ ไม่ใช่เพราะว่าคิดจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ หากแต่ว่าตั้งแต่ครั้งนั้นแค่เพียงยาคุมฉุกเฉินมันไม่พอไง กลัวจะท้องก็เลยกินแบบปกติติดต่อกันตลอด
คงจะคิดอะไรตอนนี้ไม่ได้หรอก เพราะเด็กเอาแต่ใจอย่างอาร์ไม่ได้สนใจคำพูดของฉันเลยสักนิด เขาขยับสะโพกรัวถี่จนเตียงนอนของฉันสั่นไหวไปตามแรงกระแทก ขอบเตียงกระแทกเข้ากับผนังห้องจนฉันรับรู้เลยว่าเขาไม่เคยคิดที่จะอ่อนโยนกับฉันเลย พอเวลาได้สัมผัสฉันทุกครั้ง อาร์ก้มใบหน้าลงมาซบกับลำคอของฉัน กอดรัดฉันไว้อย่างแนบแน่น ไม่ต่างจากฉันนักหรอกที่กอดรัดเ
