Hindi pa pumuputok ang haring araw sa kalangitan nang magising si Damian, sa kanyang paggising upang magbanyo ay nalaman niyang alas-singko na iyon ng umaga. Hindi na siya bumalik sa kanyang kama, lumabas na siya ng kanyang silid upang maghanda ng pagkain. Sandali siyang natigilan nang mapadaan sa tapat ng silid ni Gucci. Nahihiya siyang umiling nang maalala ang kanyang ginawa sa dalaga nang nagdaang gabi. Lalagpas na sana siya doon nang bigla siyang matigilan, tila mayroong puwersa na nag-uutos sa kanya na silipin ang dalaga.
“Titingnan ko lang kung tulog pa,” aniya sa kanyang sarili na pinihit na ang seradura ng pintuan.
Tumambad sa kanya ang maliwanag na silid pa ng dalaga, agad nangunot ang kanyang noo. Ni minsan ay hindi nakatulog ang dalaga na mayroong bukas na ilaw, madalas
