๑ ว่าที่อาเขย (3)
1334 คำ
“โอววว วิเศษ เธอช่างวิเศษจริงๆ เสียว อูววว ตอดดีเหลือเกิน รัดแรงแบบนี้ ฉันจะเอาจนสว่างเลยคอยดู”
ร่างใหญ่เปลือยเปล่าที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้าม โยกกายเคลื่อนไหวอย่างดุดัน พร้อมกับครางกระเส่าอย่างเสียวสยิว ในตอนที่อารมณ์สวาทเริ่มงวดเข้าๆ ตาเขาจ้องมองสาวสวยที่นอนอยู่ใต้ร่าง รูปร่างเธออ้อนแอ้นสมส่วน ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเข้ม ตากลมโต แพขนตางอนยาว ผมยาวดำขลับ ผิวขาวอมชมพู หน้าอกกลมกลึง เหมือนสาวน้อยแรกแย้มคนนั้นไม่มีผิด ผิดก็เพียงวัยที่คนหนึ่งดั่งดอกไม้ที่กำลังจะผลิบานจนเขาไม่กล้าแตะต้องก่อนเวลาอันควร แต่คนที่อยู่ใต้ร่างเขาตอนนี้เป็นดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง
ผู้หญิงที่เขากำลังมีเซ็กซ์ด้วยไม่ได้เปลือยเปล่า ชุดที่เธอสวมก่อนเขามาก็หลุดลุ่ยเพียงบางส่วน แค่พอจะทำกิจกรรมสวาทได้เท่านั้น เพราะเขาเลือกที่ไม่เปลื้องทั้งหมด เพื่อเพิ่มจินตนาการและอรรถรสในยามที่อารมณ์ชายต้องการการปลดเปลื้องอย่างรุนแรง
“อิมก็เสียว เสียวเหลือเกิน ซี้ดดด คุณพิขา สุดยอดอะไรอย่างนี้ อิมชอบแรงๆ คุณพิทำอิมถึงใจดีเหลือเกิน”
“แทนตัวเองว่าหนู” เขาออกคำสั่งเสียงกระเส่า แล้วกดกระแทกเร็วขึ้นเมื่ออีกฝ่ายตอบสนองในสิ่งที่เขาต้องการ
“ได้สิคะคุณพิ หนูเสียว เสียวเหลือเกิน หนูไม่ไหวแล้วค่ะ”
“งั้นก็ถึง ถึงพร้อมกันนะกานต์ระพี เธอช่าง... โอว โอว โอวววว” พิธานตะบี้ตะบันถาโถมใส่อย่างไม่ยั้ง กับผู้หญิงคนนี้ กับร่างนี้ เขาสามารถดุดันและระบายอารมณ์ได้เต็มที่ โดยไม่ต้องทะนุถนอมไม่ต้องยั้งใจใดๆ แต่กับเจ้าของชื่อตัวจริง เขาทำได้แค่มองห่างๆ อย่างหวงๆ เท่านั้น
“วันนี้คุณพิดุจังค่ะ หนูกานต์ของคุณพิทำอะไรให้โกรธหรือเปล่าคะ” พริตตี้สาวซึ่งรับงานเป็นคู่ขาประจำของนักธุรกิจถามขึ้นหลังจากกิจกรรมเร่าร้อนบนเตียงจบลง ในใจนึกอิจฉาเจ้าของชื่อกานต์ระพีเสียเหลือเกิน เพราะทุกครั้งที่พิธานมาใช้บริการจากเธอ เขามักจะครางถึงชื่อนี้อยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะเวลาที่ใกล้จะถึงจุดปลดปล่อย
“เปล่า” พิธานตอบสั้นๆ พลางหยิบโทรศัพท์มาโอนเงินเข้าบัญชีให้อรดีหลังจากที่เธอทำงานเสร็จ
“นึกว่าคุณพิโมโหหึงมาซะอีก”
“ยังจำกฎที่ฉันเคยบอกได้หรือเปล่า” พิธานย้ำเตือนถึงข้อตกลง จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้ามาสวม ทำให้อรดีต้องรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงไปกอดเขาไว้จากทางด้านหลังพร้อมกับกล่าวขอโทษ เพราะกลัวว่าพิธานจะไม่มาหาอีก เธอไม่ได้แค่เสียดายเงินที่เปย์หนักทุกครั้ง แต่ยังเสียดายรสสวาทที่ถึงอกถึงใจและทำให้อิ่มเอมจนแทบจะลุกจากเตียงไม่ไหวด้วย
“อิมขอโทษค่ะคุณพิ อิมสัญญาว่าจะไม่ซอกแซกเรื่องส่วนตัวของคุณพิอีก คุณอยากให้เป็นอะไรอิมก็จะเป็นแค่นั้น คืนนี้ค้างกับอิมนะคะ”
“ไม่ละ พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าบริษัทแต่เช้า เธอเองก็นอนเถอะ”
บอกแค่นั้นเขาก็แกะมือของพริตตี้สาวออก แล้วก้าวออกจากห้องโดยอย่างไม่มีเยื่อใย ราวกับเมื่อครู่นี้ไม่ได้เสพสวาทกับเธออย่างสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเตียงจะหัก
พิธานขับรถออกจากคอนโดมิเนียมหรูหลังจากที่ใช้เวลาอยู่ในนั้นราวๆ สองชั่วโมง การได้ปลดปล่อยทำให้ร่างกายเขาผ่อนคลายมากขึ้น หากทว่าความอัดแน่นหนักอึ้งภายในหัวใจไม่ได้ลดน้อยลงแต่อย่างใด
เขาเลือกผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาใกล้เคียงกับกานต์ระพี เพื่อปลดปล่อยความปรารถนาที่มีต่อเธอ ซึ่งระยะหลังๆ มานี้เขามักมีอารมณ์และให้คู่ขาใส่ชุดคอสเพลย์เด็กมัธยมปลาย ไม่ใช่เพราะเขาตัณหากลับหรืออะไร แต่เป็นเพราะเขารู้สึกอย่างรุนแรงเวลาที่ได้อยู่ใกล้กับหลานสาวของคู่หมั้น และที่ให้อรดีใส่ชุดแบบนั้น ก็เพราะมันเป็นชุดที่ดูใกล้เคียงกับกานต์ระพีมากที่สุด
เขาคิดไม่ซื่อกับหลานสาวคู่หมั้น!
นั่นคือความจริงที่เขาไม่คิดจะปฏิเสธ สำหรับเขากานต์ระพีเหมือนดอกไม้ที่กำลังจะผลิบานพร้อมให้เด็ดดม ความสวยสดและกลิ่นหอมอันแสนเย้ายวนมันขย่มใจเขาซะเหลือเกิน จากที่เคยเก็บมันไว้เงียบๆ เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม ตอนนี้มันชักจะคุมไม่อยู่หนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาถูกเปลวไฟแห่งความหึงหวงเผาผลาญ หลังจากเด็กนั่นทำท่าจะชอบหลานชายเขา ซึ่งไม่มีทางเด็ดขาดที่เขาจะยอมให้เป็นแบบนั้น
รถสองคันของอาและหลานแล่นเข้าไปจอดในบ้านไล่เลี่ยกัน พิธานถึงก่อนแค่ห้านาที ทันทีที่ก้าวลงจากรถเขาก็ตรงดิ่งเข้าไปในบ้าน มองไปยังโต๊ะก็เห็นว่าบางอย่างยังวางอยู่ที่เดิม และเขาก็กำลังจะฉวยกุหลาบช่องามที่วางอยู่บนโต๊ะมาไว้ในมือ แต่พิชญะตามเข้ามาและทักขึ้นเสียก่อน
“มาถึงนานหรือยังครับอา”
“เพิ่งถึง แล้วแกล่ะทำไมถึงกลับได้ ฉันนึกว่าแกจะกับสาวๆ ของแกซะอีก” พิธานหันไปมองเด็กหนุ่มที่รูปร่างและหน้าตาละม้ายกับเขาราวกับแฝด ก็ไม่แปลกหรอกถ้ากานต์ระพีจะรักจะชอบพิชญะ เพราะหลานชายเขาจัดอยู่ในประเภทชายในฝันของเด็กสาวรุ่นนั้น และอีกไม่นานก็คงจะก้าวขึ้นเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง แต่ไม่ว่าใครจะมีคุณสมบัติดีเลิศแค่ไหน กานต์ระพีไม่มีสิทธิ์จะฝันถึงใคร นอกจากเขาคนเดียว
“ก็อยากค้างครับ แต่ถูกไล่กลับ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ใจแข็งชะมัด” พิชญะบ่นพึมพำหากแต่นัยน์ตาเป็นประกายฟ้องความสุขจนคนเป็นอาสังเกตได้
“ผู้หญิงที่ไหนล่ะ”
“ช่างมันเถอะครับ ยังไงผมก็ถูกไล่กลับมาแล้ว ว่าแต่นั่นดอกไม้ของใครครับอา”
“อยู่กับฉันก็ต้องดอกไม้ฉันสิ”
“สาวที่ไหนให้มาครับ”
“แกนี่ถามแปลกๆ นะ ฉันมีคู่หมั้นแล้ว จะมีผู้หญิงที่ไหนกล้าให้ดอกไม้ฉัน”
“แสดงว่าดอกไม้ช่อนี้เป็นของคู่หมั้นอา?”
พิธานไม่ตอบแต่ยักไหล่ ทว่าท่าทางที่คล้ายกับยอมรับกลายๆ เช่นนั้น กลับทำให้นัยน์ตาที่เปล่งประกายความสุขของหลานชายเลือนหายไป
“น่าอิจฉาอาจังนะครับ”
“จะอิจฉาทำไม แกเองไม่น่าอิจฉากว่าฉันเหรอ มีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังตั้งมากมาย”
“แต่พอเจอคนที่ใช่ ผมกลับไม่มีสิทธิ์ครอบครอง”
“อะไรทำให้แกคิดแบบนั้น หรือว่าแกไปชอบเมียชาวบ้าน”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เรื่องมันอาจจะง่ายกว่านี้”
“เพราะแกทำให้มันไม่ง่ายหรือเปล่า” พิธานย้อนถามหลานชาย และยืนนิ่งคล้ายรอฟังบางอย่าง แต่ทว่าพิชญะก็ทำให้เขาต้องผิดหวัง
“ผมว่าผมไปนอนดีกว่าครับอา พรุ่งนี้มีประชุมเรื่องโครงการใหม่แต่เช้า”
“ไปเถอะ”
“แล้วอาล่ะครับ”
“ฉันจะหาอะไรดื่มหน่อย เดี๋ยวสักพักใหญ่ๆ ฉันถึงจะนอน”
“งั้นก็ Good Night ครับอา”
“Good Night” พิธานเอ่ยตอบหลานชาย จากนั้นก็ยืนมองกระทั่งพิชญะเดินขึ้นชั้นบน เขาจึงเป็นฝ่ายระบายลมหายใจออกมาเงียบๆ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าปัญหาหัวใจของพิชญะคืออะไร และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขากีดกันเจ้าของดอกกุหลาบในมือเขา ไม่ให้รู้สึกลึกซึ้งกับหลานชายตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึก ร่างกาย หรือหัวใจของกานต์ระพี มันไม่ควรจะเป็นของใคร นอกจากของเขาคนเดียว
- ผู้เขียน
