ตอนที่3
1315 คำ
ชิงชิงนั่งมองคุณหนูของนางนอนกลิ้งไปกลิ้งมา ขีดๆ เขียนๆ อยู่บนเตียงนอนมาหลายชั่วยามแล้วตั้งแต่กลับมาจากทานอาหารกับนายท่านก็ให้นางไปนำกระดาษกับถ่านไม้มาให้แล้วก็ไม่ยอมลุกจากเตียงอีกเลย ท่านอนของคุณหนูก็ช่างงงเอ่อ ข้าไม่อยากจะพูด
"คุณหนูเจ้าคะ ลุกขึ้นมานั่งเขียนที่โต๊ะดีๆ ดีหรือไม่เจ้าคะ นอนเยี่ยงนั้นมันไม่งามนะเจ้าค่ะ" ชิงชิงพูดเช่นนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วข้าคร้านจะนับ
"ไม่งามก็ไม่เป็นไรหรอกชิงชิง ตอนนี้มีแค่เจ้ากับข้าจะกลัวไม่งามไปไย"ข้าพูดโดยไม่เงยหน้ามองชิงชิงน้อยว่าหน้านางนั้นงอง้ำเพียงใด หัวข้ากำลังลื่นไหลคิดหาเมนูอาหารรสเลิศสำหรับโรงเตี๊ยมของข้า วางแผนการจัดการงานต่างๆ และปรับปรุงยังไงให้โรงเตี๊ยมนี้เลิศที่สุดจนโรงเตี๊ยมอื่นเตรียมปิดกิจการไปได้เลย5555
แต่การจะทำอะไรให้สำเร็จปัจจัยหลักๆ ก็ต้องมีเงินนี่น่ะสิปัญหาใหญ่คิดแล้วก็กลุ้ม ต้องใช้เงินก้อนใหญ่เลยนะนี่เอ่อออ ท่านพ่อคงไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น ทำไงดีหว่าคิดไปก็กลิ้งไปจนถ่านไม้ในมือตกลงกลิ้งหายไปใต้เตียง
"เห็นไหมเจ้าคะ บ่าวบอกแล้วว่าให้นั่งเขียนดีๆ" ชิงชิงบ่นพลางจะคลานเข้าไปเก็บให้แต่เสียงท้องของคุณหนูดังประท้วงจนต้องหยุดชะงัก
"เป็นเพราะใช้ความคิดมากเกินไป ข้าเลยหิวเลย" ชิงชิงมองใบหน้าที่ขึ้นสีด้วยความอายของคุณหนูฟังคำอธิบายแล้วทั้งนายบ่าวต่างหัวเราะให้กันอย่างกลั้นไม่ไหว
" ชิงชิงคนดีหาอะไรให้กินหน่อยเถอะ เดี๋ยวข้าเก็บเอง หิวจะแย่" พูดไปพร้อมทำหน้าให้น่าสงสารที่สุด ชิงชิงส่ายหน้าให้กับความช่างอ้อนของนายสาวอย่างเอ็นดู
"งั้นเดี๋ยวบ่าวไปหาขนมมาให้นะเจ้าคะ"
พยักหน้ารับพร้อมลงจากเตียงมือบางพยายามเอื้อมหยิบแต่หยิบไม่ถึงคงต้องคลานเข้าไป เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วระหว่างที่จะถอยออกมาเข่าน้อยๆ กลับกระทบกับแผ่นไม้แผ่นหนึ่งจนทรุดลงไป เอ๋! เหมือนจะมีช่องรับอยู่ข้างใต้นะเนี่ย ด้วยความอยากรู้จึงยกแผ่นไม้นั้นออกก็พบกับกล่องหรือจะเรียกหีบดี จะเรียกอะไรก็ช่างยกออกมาดูก่อนละกันเผื่อจะเจอสมบัติอิอิ หนักด้วยวุ้ยพอเอากล่องออกมาได้ชิงชิงที่กลับมาเห็นคุณหนูของนางเอาแต่จ้องกล่องใบหนึ่งอยู่อย่างสนใจจึงเอ่ยถาม
"คุณหนูไปเอากล่องนี้มาจากที่ใดเจ้า ดูงดงามแปลกตาจริง" ชิงชิงมองดูกล่องสี่เหลี่ยมลวดลายแปลกตาอย่างสนใจด้านบนกล่องมีลายดอกไม้ดูคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ใดมาก่อน
"ข้าเจอมันในช่องลับใต้เตียงตอนเข้าไปหยิบถ่านไม้ แต่พยายามเปิดแต่มันเปิดไม่ได้" บอกไปมือบางก็คลำๆ หาสลักเผื่อจะเจอวิธีเปิด แล้วก็เจอสลักเล็กๆ จริงๆ อยู่ข้างๆ กล่องจึงลองกดดู ดอกไม้ที่เป็นลายด้านบนกล่องพลันเกิดเป็นช่องลึกลงไป
"โอะ! มันต้องมีกุญแจ" สองนายบ่าวมองหน้ากันอย่างหมดหวัง จะไปหากุญแจจากที่ใดกัน
" บ่าวนึกออกแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู"
"อะไร ยังไง" ถามด้วยความตื่นเต้นมากก
"ลายดอกไม้นี่บ่าวนึกออกแล้วเจ้าค่ะ เป็นลายเดียวกับหยกที่ฮูหยินมอบให้คุณหนูเลยเจ้าค่ะ"
"แล้วหยกนั่นอยู่ที่ใดหรือชิงชิง รีบไปเอามาเร็วเข้า"
"สักครู่นะเจ้าคะคุณหนู" ว่าแล้วชิงชิงน้อยก็ไปหยิบกล่องเครื่องประดับที่มีอยู่น้อยชิ้นของข้าออกมาค้นหาสักพักก็กลับมาพร้อมหยกดอกไม้สีชมพูน่ารักอันหนึ่งแล้วส่งให้ข้า ตื่นเต้นจังเหมือนกำลังลุ้นโชคลาภในวันหวยออกโดยแท้
" เปิดเลยเจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงเร่งข้าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่แพ้กัน
"เปิดละนะ" ว่าพร้อมกับนำหยกใส่ในช่องบนกล่องซึ่งใส่ได้พอดีเป๊ะแล้วลองหมุนดู
คลิก
รางวัลที่หนึ่งประจำงวดนี้เลขที่ออกกกก
"เหี้ยยยยย ทองงงง"
เสียงร่ำไห้ที่ดังอยู่เป็นเวลากว่าครึ่งก้านธูป ทำให้ข้าต้องมานั่งซับน้ำตาให้เจ้าของเสียงร้องอยู่กว่าครึ่งก้านธูปเช่นกัน เอ่อ ท่านพ่อ เหตุใดน้ำตาท่านถึงมากมายเพียงนี้ ใช่แล้วเสียงร้องไห้คร่ำครวญที่ดังอยู่นี่คือท่านพ่อข้าเอง
ก็หลังจากที่ข้ากับชิงชิงทองหล่นทับก็รีบนำหีบทองนั่นมาที่ห้องหนังสือที่ท่านพ่อข้ากับพ่อบ้านหวังหารือกันเรื่องค่าใช้จ่ายในจวนอย่างเคร่งเครียดกันอยู่ พอบอกว่าเป็นของท่านแม่ที่เก็บสะสมไว้เพื่อมอบให้แก่ข้าเป็นสินเจ้าสาวตามที่ท่านแม่เขียนไว้ในจดหมายในหีบก็เอาแต่ร้องไห้คิดถึงท่านแม่จนข้ากับชิงชิงต้องปลอบกันยกใหญ่ ส่วนพ่อบ้านหวังน่ะหรือเป็นลมไปตั้งแต่ข้าเปิดหีบทองแล้ว
"ท่านพ่อเจ้าคะ สงบใจเสียเถอะนะเจ้าคะ หากท่านแม่รู้ว่าท่านเสียน้ำตามากถึงเพียงนี้วิญญาณท่านแม่จะไม่สงบเอานะเจ้าคะ" กล่าวจบข้าก็ได้ยินเสียงสูดน้ำมูกสูดใหญ่มือเรียวขาวจึงส่งผ้าเช็ดหน้าในมือไปให้แก่บิดาอย่างรู้งาน
"ลำบากเจ้าแล้วลูกรัก"ตามด้วยเสียงสั่งน้ำมูกจนพ่อบ้านหวังถึงกับสะดุ้งตื่น
"เอ่อ ถ้าอย่างนั้นเรามาดูก้อนทองนี่ดีหรือไม่เจ้าคะ ว่าท่านแม่เก็บไว้เท่าไหร่ เราจะได้คิดกันว่าจะเอาอย่างไรต่อไป"
"แต่แม่เจ้าเก็บไว้เพื่อเป็นสินเจ้าสาวให้นะ"
"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านแม่เข้าใจไม่เช่นนั้นจะดลใจให้ข้าเจอมันหรือ ถือว่าเอามาต่อยอดแล้วค่อยคืนภายหลัง ดีหรือไม่เจ้าคะ"เห็นท่านพ่อพยักหน้าตกลงข้ากับชิงชิงจึงช่วยเอาก้อนทองออกมานับได้สามสิบห้าก้อน แล้วก้นกล่องยังมีตั๋วเงินอีกสามพันตำลึงทอง โอ้ ขอบคุณท่านแม่ยิ่งนัก เมื่อเอาตั๋วเงินออกมาก็เก็บก้อนทองไว้ในกล่องดังเดิม
"แล้วก้อนทองนี่นำไปแลกเป็นตำลึงได้เท่าไหร่หรือเจ้าคะ"
"ก้อนทองหนึ่งก้อนแรกเป็นตำลึงได้สองพันตำลึงทองขอรับคุณหนู"เป็นพ่อบ้านหวังที่เป็นคนตอบหัวน้อยๆ ของข้าก็คำนวณโดยไว สามสิบห้าก้อนคูณสองพัน
"เจ็ดหมื่นตำลึงทองงงงงง"ชีวิตอิน้ำหนึ่งลูกรักพระเจ้าจริงๆ โว้ยยยยแม่จะช้อปให้กระจายไปเลยยย แต่ข้าไม่บอกความคิดนี้ให้ใครฟังหรอก หึหึ หันมองทุกคนเห็นแววตามีความสุขก็รู้สึกสุขใจยิ่งนัก แต่เอ๊ะ ทำไมชิงชิงเหมือนรู้ทันข้าเลยน้าาา
"ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าขอไปดูโรงเตี๊ยมได้หรือไม่ ข้ายากไปดูให้เห็นกับตาว่าจะต้องแก้ไขที่ตรงไหนบ้าง"เมื่อมีทุนข้าก็เหมือนมีไฟความฝันของภพก่อนที่ถูกพับเก็บว่าอยากจะเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเอง สว่างไสวอีกครั้ง
"อืมมม เอาสิลูกแต่เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆนะรู้หรือไม่ ชิงชิงข้าฝากเจ้าด้วย" บอกอนุญาตพร้อมกำชับสาวใช้ของบุตรสาว เห็นทีเค้าคงไม่ต้องเป็นห่วงบุตรสาวแล้วว่าหากไร้เค้านางจะลำบากเพราะตั้งแต่หายป่วยนางก็ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก
- ผู้เขียน
