ตามรัก

ที่นี่ที่ไหน... แล้วตาหนูอยู่ไหน นึกได้น้ำตาก็ไหลพรากเจ็บปวดหัวใจเป็นที่สุด ภาพสุดท้ายที่เห็นคือร่างน้อยที่จากไปด้วยโรคระบาดโดยที่ตัวเองผู้ซึ่งเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดไม่สามารถช่วยลูกตนเองได้ และด้วยหัวใจแหลกสลายทุกอย่างพลันดับมืด แล้วเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่กันหรือว่าทีนี่คือโรงพยาบาลแต่มองแล้วห้องสี่เหลี่ยมนี่ไม่เหมือนห้องในโรงพยาบาลแม้แต่น้อย สัมผัสได้เพียงกลิ่นสมุนไพรและอาการปวดทั่วทั้งตัวที่บ่งบอกว่าตัวเธอป่วยและกำลังได้รับการรักษาจากยาสมุนไพรแต่ในยุค5Gนี่ยังมีการรักษาด้วยสมุนไพรอยู่หรือแล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร คิดแล้วก็ปวดหัวรุนแรงเห็นภาพในหัวหลั่งไหลเข้ามาดังดูหนังในโรงภาพยนตร์ จางเหมยลี่... ใช่แล้วตอนนี้ไม่มีอีกแล้วน้ำหนึ่งมีเพียงจางเหมยลี่บุตรีเพียงคนเดียวของคหบดีจางชิว ที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่ตกน้ำไปพร้อมมารดา บิดา นาม จางชิว คหบดีผู้เคยมั่งคั่ง มารดา นาม ไป๋ลี่อิง ผู้ล่วงลับไปพร้อมกับน้องชายในครรภ์ในเหตุการณ์โจรปล้นขบวนเดินทางของครอบครัวนางตอนนางอายุได้เก้าหนาว กลับจากเดินทางไปทำบุญจนเป็นเหตุให้รถม้าที่ฮูหยินจางและคุณหนูจางตกน้ำกว่าจะช่วยขึ้นมาได้ก็ทำให้ฮูหยินจางพร้อมบุตรในครรภ์เสียชีวิตช่วยได้เพียงคุณหนูจางที่มีเพียงลมหายใจรวยรินด้วยเหตุนี้จึงทำให้นายท่านจางจึงทั้งรักทั้งสงสารบุตรสาวตัวน้อยที่เหลือหนึ่งเดียวในครอบครัวจนไม่ยอมแต่งฮูหยินใหม่ เฝ้าเสาะหาหมอเก่งๆ มารักษาบุตรสาวแต่ก็ไม่มีหมอคนใดรักษาได้ จนตอนนี้นางอายุเข้าวัยปักปิ่นคหบดีจางผู้มั่งคั่งจึงกลายเป็นอดีตเพราะค่าใช้จ่ายในการรักษาบุตรสาวเหลือเพียงจวนที่เคยมั่งคั่งหลังเดียว เพราะค่ายาที่พยุงไม่ให้นางหมดลมหายใจที่แพงแสนแพง จนคหบดีจางสิ้นเนื้อประดาตัวเมื่อไม่มีเงินซื้อยาจางเหมยลี่ที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะยาตัวนั้นจึงสิ้นลมหายใจเป็นเหตุให้เธอมาอาศัยร่างนี้แทน ในเมื่อสวรรค์ยังอยากให้เธอใช้ชีวิตต่อในร่างนี้ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใดเธอก็จะใช้ชีวิตให้ดีที่สุดดูแลครอบครัวเจ้าของร่างนี้ที่ไม่อาจแทนคุณบิดาเธอจะทดแทนคุณให้เอง เผื่อผลบุญนั้นจะทำให้ชาติภพหน้าเธอไม่พลัดพรากจากลูกอันเป็นที่รักอีก จางเหมยลี่เจ้าอย่าได้ห่วงอันใดต่อแต่นี้ข้าจะดูแลบิดาเจ้าเอง เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้ฉันหยุดความคิดทั้งหมดหลับตาที่หนักอึ้งฟังเสียงผู้คนที่ดังใกล้เข้ามาว่าจะเอายังไงต่อไปกับการใช้ชีวิตในร่างนี้ ซึ่งฉันไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้เลยว่าเป็นยังไง "ท่านหมอท่านช่วยดูบุตรสาวข้าหน่อยเถิดนางหยุดหายใจไป" เสียงนุ่มทุ้มกระแสเสียงที่เจือไปด้วยความร้อนรนเจ็บปวดและกังวลเอ่ยขึ้นหลังคนทุกผู้ก้าวเข้ามาในห้องใหญ่โตแต่ไม่มีเครื่องเรือนใดที่เกินความจำเป็นมีเพียงโต๊ะสำหรับตั้งน้ำชากับเตียงหนึ่งหลังที่มีร่างบอบบางนอนอยู่ สักพักฉันรู้สึกถึงมือที่เอื้อมมาจับข้อมือที่ไร้เรี่ยวแรงนี้แต่ไม่อาจเห็นสีหน้าประหลาดใจของท่านหมอผู้นี้ได้เลย ท่านหมอซานต้องแปลกใจอยู่มากเขาถูกเชิญมาดูอาการของคุณหนูผู้นี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาอาการของนางไม่มีทีท่าว่าจะหายแค่นอนรอวันหมดลมหายใจเท่านั้นแต่ตอนนี้กลับต้องประหลาดใจเพราะชีพจรของนางเหมือนกับคนปกติแค่ร่างกายอ่อนแรงเท่านั้นกินยาบำรุงร่างกายสักหน่อยคาดว่าจะหายเป็นปกติซึ่งเป็นเรื่องน่ายินดีนัก  "นายท่านจางยินดีด้วยข้าคาดว่าร่างกายคุณหนูคงจะหายเป็นปกติในเร็ววันช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก" สิ้นคำกล่าวของท่านหมอในห้องพลันเกิดความเงียบชั่วอึดใจตามด้วยเสียงสะอื้นจนฉันตกใจ เพ่ย! หมอบอกว่าฉันจะหายนะเว่ย ไม่ได้บอกว่าฉันตายร้องไห้ทำไมกันนนน ฉันได้แค่คิดในใจไม่ได้โพล่งออกไปดังใจเพราะยังไม่ได้คิดว่าจะเริ่มต้นยังไง " ขอบคุณท่านหมอมาก ขอบคุณ"นายท่านจางเมื่อระงับความตื่นเต้นยินดีกล่าวขอบคุณท่านหมอด้วยใบหน้าเป็นสุขยิ่ง ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาบุตรของข้า ฮูหยินเจ้าได้ยินหรือไม่ลูกเรากำลังจะหายดีในเร็ววัน "นายท่านจางอย่าได้เกรงใจข้าจะจัดยาบำรุงไว้ให้เมื่อคุณหนูรู้สึกตัวท่านก็เอาให้นางดื่มเสียคาดว่ากินยาไม่กี่เทียบนางจะค่อยๆ ดีขึ้น เมื่อไม่มีอันใดแล้วข้าขอตัวก่อน"  "ขอบคุณท่านหมอ ข้าไปส่ง" ก่อนไปส่งท่านหมอนายท่านจางไม่ลืมหันไปกำชับสาวใช้ที่นั่งตาแดงก่ำนาม ชิงชิงให้ดูแลบุตรสาวให้ดีเพราะตนต้องรีบไปจัดการเรื่องการขายโรงเตี๊ยมของตระกูลจางสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ปิดตัวลงเพื่อเป็นทุนในการดูแลบุตรสาวและคนในจวนที่เหลืออยู่แค่สี่ชีวิตหลังตระกูลจางสิ้นเนื้อประดาตัวนายท่านจางก็ให้บ่าวไพร่กว่าสามสิบชีวิตไปเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยคืนสัญญาทาสให้บ่าวไพร่ทั้งหมดไม่ขายใครแม้แต่คนเดียวเพื่อเป็นกุศลให้ฮูหยินผู้ล่วงลับ จะเหลือเพียงพ่อบ้านหวังกับชิงชิงที่ขออยู่รับใช้นายท่านจางกับคุณหนูผู้มีพระคุณของตนโดยไม่ยอมจากไปไหน เมื่อภายในห้องกลับมาสงบอีกครั้งฉันพยายามลืมตาที่หนักอึ้งเพื่อสำรวจในห้องนี้อีกครั้ง ห้องนี้ดูกว้างขวางมากดูสะอาดสะอ้านคงได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเสียแต่ว่าโล่งไปหน่อย ฉันกวาดตาจนทั่วห้องจนมาสบกับสายตาแดงก่ำที่มองมายังฉันด้วยความตื่นเต้นระคนยินดีจนปิดไม่มิด ตามด้วยเสียงร้องไห้จนฉันสะดุ้ง คนยุคนี้แสดงอารมณ์ผ่านการร้องไห้หรืออย่างไร "คุณหนู... คุณหนูของชิงชิงท่านฟื้นแล้ว"  ช่ายยยฉันฟื้นแล้ว แล้วตอนนี้อยากดื่มน้ำมากกกฉันอยากจะตะโกนออกไปแบบนั้นแต่เสียงที่เปล่งออกไปกลับเป็นแค่การอ้าปากพะงาบๆ "น้ำ ดื่มน้ำก่อนนะเจ้าคะคุณหนู" ยังนับว่ารู้ความนะเราอะ ฉันมองมือผอมแห้งของเด็กสาวนามชิงชิง รินน้ำชาจากโต๊ะที่น่าจะเป็นเครื่องเรือนชิ้นเดียวภายในห้องนี้มาจ่อริมฝีปากที่แห้งแตก ฉันดื่มด้วยความกระหาย เอ่อ ค่อยยังชั่ว ในความทรงจำนี้ชิงชิง บ่าวรับใช้คนสนิทแก่กว่าเจ้าของร่างสองปีแต่อายุน้อยกว่าเธอในพบก่อนถึง13ปีด้วยความเอ็นดู ชิงชิงเป็นบ่าวที่จางฮูหยินช่วยไว้ตอนป้าของชิงชิงนำนางมาขายเป็นทาสถูกเฆี่ยนตีเพราะไม่มีแรงทำงานเพราะนางในตอนนั้นแค่เจ็ดหนาวส่วนจางเหมยลี่ห้าหนาว จางฮูหยินสงสารเลยซื้อตัวนางมาเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของบุตรสาวเพราะเห็นว่าอายุไล่เลี่ยกันตั้งแต่นั้นทั้งสองเลยตัวติดกันตลอด ชิงชิงสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลปกป้องคุณหนูของนางด้วยชีวิตเพื่อตอบแทนคุณที่ให้ชีวิตใหม่แก่นาง "ฉัน... เอ่อ ข้า... ขอบใจเจ้ามาก" ฉันเอ่ยออกไปโดยไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดีเพราะในความทรงจำของร่างนี้ช่างเลือนรางเหลือเกิน ชิงชิงมองคุณหนูของนางด้วยความสงสาร คุณหนูของนางตอนที่ฮูหยินยังมีชีวิตอยู่เดิมเป็นเด็กน้อยที่น่ารักช่างเจรจานักใครอยู่ใกล้เป็นหลงรักนาง จนเมื่อเกิดเรื่องคราวนั้นจากคุณหนูที่ช่างพูดช่างคุยก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่พูดไม่จาดีหน่อยที่ยังสามารถเดินไปไหนมาไหนได้บ้างจนมาสองปีหลังอาการป่วยก็ทรุดหนักต้องนอนติดเตียงรักษาอาการป่วยจนร่างกายที่เคยอ้วนท้วนสมบูรณ์ผ่ายผอมจนเหลือหนังหุ้มกระดูก โคร้กกกกก เสียงท้องที่ดังขึ้นทำลายห้วงความคิดของสาวใช้ตัวน้อย นางมองน่าคุณหนูที่แดงก่ำอย่างนึกเอ็นดู "บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ คุณหนูคงหิวแล้วเดี๋ยวบ่าวไปหาข้าวต้มร้อนๆ ให้ทานนะเจ้าค่ะ จะได้ดื่มยา" กล่าวจบก็รีบออกไปด้วยความกระตือรือร้น