The CEO's Worthless Wife

KABANATA 3

WALA NAMANG BAGO sa umaga ko. Rios was grumpy as always. Mas lumala dahil masakit ang ulo nito dahil sa pag-inom kagabi.

I sighed. Saan ba kasi siya nagpunta at uminom? Hindi naman ito umiinom noon eh.

"I said give me some fvck1ing water! This is cold, Sienna! I want something warm!"

Mabilis kong kinuha ang baso sa gilid niya. "Okay... I'll get you some."

Narinig ko ang buntong hininga niya.

"Kailangan ba ituro talaga lahat sayo? Stupid..." Rinig kong bulong niya.

Labas sa tenga ko lahat ng insulto nito sakin– dahil wala namang mangyayari kung papatulan ko pa ang sasabihin niya. He might... really annul this marriage on his own once I fight back. I don't want that.

I have faith on him. Babalik si Rios sa dati. After all, I was his childhood bestfriend.

Tinignan ko si Rios mula sa kusina. Hawak-hawak niya ang ulo, nakayuko.

Pumunta muna ako saglit sa cabinet at maghanap ng sakit sa ulo.

"Sienna! Tubig lang at tanga-tangahan ka na naman diyan!" Reklamo ni Rios.

"Saglit!" Mukhang matagal ako. Buti na lang nakita ko na ang hinahanap!

Tahimik niya lang sinusundan ang galaw ko na may masamang tingin.

I smiled on him and sit. "Here is your water and I got you some medicine."

Tinignan niya lang ako bago ngumisi.

"Mabuti naman gumagana ang utak mo ngayon?" Aniya at inabot ang gamot para inumin.

I hope he gets well. Bigla akong nag-alala dahil magt-trabaho pa siya buong araw!

"Saan... ka nanggaling kagabi? Sumakit tuloy ang ulo mo..." I joked on him.

I thought everything was okay– but I was shocked when he spit out the water in my face!

Napatulala ako noong tumama ang tubig sa mukha ko.

Nakakahiya.

Nakakababa.

I never felt... humiliated in my life ever. Pero sa apat na buwang kasal namin ni Rios...

Ubos na ubos ako.

Akala ko ay sanay na ako sa mga ginagawa nito. Sampal, hampas, sipa... Natapos ko ng iyakan. Kung uulitin niya nga siguro ay okay lang.

Kasalanan ko rin naman talaga kung bakit siya galit.

Pero iyong pagbuga niya ng tubig sa mukha ko? Bago iyon. Kaya siguro nakakaiyak.

Ngayon... Talagang natawa ako at napaisip— kawawa talaga ako.

Pinilit kong labanan ang mga naiisip ko. Para kasing nagf-flashback sakin lahat and... it made my heart ache. At mas lalo akong naiiyak.

Sumandal si Rios sa upuan at tinignan ako— his eyes were amaze, but there was an obvious sarcasm on it.

"And how dare you ask me that question?" Natatawang tanong niya habang nagpupunas ng bibig. "And how dare you smile at me? May nakakatawa ba?"

Hinawakan ko ang mukha at pinunasan iyon gamit ng kamay ko.

"I... am just asking, R-Rios." I tried so hard not to get my voice cracked. Hindi ako pwedeng umiyak! I don't want... an early slap in the morning.

I don't want a fight for breakfast.

"Tinatanong kita!" Hamon ni Rios. "May nakakatawa ba? How... dare you smile like that?! Like nothing ever happened?!"

Kinagat ko ang labi ko at tumayo sa upuan.

"R-Rios... I am sorry. Hindi ganon... ang intensyon ko—"

"Ganon ang intensyon mo!" Sigaw nito at tinapon ang baso sa gilid ko.

Napatalon ako sa takot. Muntik na akong tamaan!

"Rios!" I called his name to calm him down. "H-Hindi... ganon. Pasensya na... kung ngumiti... ako."

He is angry. Halos hingalin siya sa galit— namumula ang mukha at halos kainin ako ng buhay dahil sa sama ng tingin niya.

Nakatayo lang siya sa harap ng dining table... Hindi ako gumagalaw o kumikibo.

I was waiting for his next move— and I am trembling in fear.

Dahan-dahang nagpunta sa harapan ko si Rios at hinila ang damit ko papunta sakanya.

I closed my eyes while waiting for the pain that he would give me.

"I don't want to see you smile ever again, Sienna. Nakakairita ka... ngumiti."

Binitawan niya ang damit ko at hinawi paalis sa harapan niya.

Nilingon ko si Rios at nakita kong papaalis na ito at nasa pintuan na.

I know... that I am asking for pain if I will ever going to ask this...

"W-Why?" Mahinang tanong ko na ikinatigil niya.

Why... is smiling a crime?

Pati iyon ay bawal?

Nilingon ako ni Rios, tiim ang bagang at halos sunugin ako sa titig nito.

I know I am doomed when he walk again towards me. Ang t4ng4 ko!

Pero bakit?

Malalim lang ang titig sakin ni Rios.

"Bakit ang hilig mo magtanong na alam mo ang sagot?" Kalmado, pero may pagbabanta sa tanong niya.

Umiwas ako sa titig nito. "H-Hindi... ko talaga... alam."

"This marriage... doesn't feel like that, Sienna. Itong put4anginung kasalan na 'to..." Huminto siya saglit, tila pinapakalma ang sarili.

And while on that, I felt... shattered.

"This marriage is not like the other– smiling at the morning, greetings... Hindi ganon ang buhay natin, Sienna. You cannot... even cook properly! How can you call yourself a wife? I want to end this marriage–"

Naalarma ako at mabilis na tinignan siya. "N-No... Rios.. Please that cannot happen—"

He gritted his teeth in anger. "And why not!? Ayoko sayo, Sienna! Mahal ko si Gwen! Hanggang ngayon! Walang makakapantay!"

Saglit akong natigilan. Ah, si Gwen... Mahal... na mahal niya si Gwen habang... nandito ako— ang asawa niya.

"Kaya itigil na nati–"

Umiling ako at hinawakan ang kamay niya. I am begging... always begging on him to stop talking about the annulment.

"Our parents... have high expectations on us–"

"Niloko mo ang parents mo! Ako pa ang pinaako mo sa bata! Sinungaling ka!"

My tears just fell off when he said that. "Rios... hindi ako sinungaling... Alam mong may nangyari—"

Napahinto ako noong hinila niya ang buhok ko at inilapit sa mukha niya.

"It was only one time! Malandi ka at binigay mo ang sarili sakin when Gwen and I broke off! Do you want money? You should have asked instead, Sienna! Hindi yung ginawa mong put4h ang sarili mo para sa pera!"

Tinignan ko si Rios. His eyes... are almost popping out, his face are red, at kita ko ang gigil sa ngipin nito habang nagsasalita.

Parang... hindi ko talaga siya kilala sa tuwing ganito... ang tingin niya sakin.

Magsasalita pa sana ako pero itinulak niya ako ng malakas— dahilan para masubsob ang braso ko sa kanto ng lamesa.

That hurted... Pero wala ng mas masakit pa sa sinabi.. ng asawa ko.

"Desperadang... malandi. How can you sell yourself just like this?"

Those were his last words and he angrily get out of the house. He shut the door so loud that I think it might fall off.

Napapikit ako at umupo sa sahig. Tulala.

Sa tingin niya ay niloko ko siya.

We are both from a Chinese family. Wealthy and fame are both on our names. But as the time goes by, our business struggle— and my family is in huge debt on Rios side.

Ang utang namin sa pamilya ni Rios ay tila wala lang. They are not pressuring us to pay. But they are always talking about marriage and merging of companies.

Nawala ang utang dahil sa kasal. We still have our company but under Rios' family.

But everything happened in a very wrong time.

Sa tingin ni Rios ay pinikot ko siya para sa pera.

"Jusko ma'am!" Sigaw ni Manang noong makita ako. "Bakit basa ang mukha mo, ma'am? Anong nangyari sa paa mo?!" Sunod sunod na tanong niya at hinaplos ako sa mukha.

Napahinto ako at doon nakita ang dugo sa paa— naapakan... ko pala iyong bubog ng baso na tinapon niya.

Napangiti ako at doon umiyak. Hindi ko naramdaman 'to kanina. Kasi mas masakit iyong... mga sinabi sakin ni Rios.

MANANG INSIST TO bring me in a hospital. May bubog ang paa ko at hindi niya alam ang gagawin doon.

Ayoko sana magpa-ospital pero ayokong mas lumala ang sugat sa paa. I need it to walk. I have a lot in me to break– but I don't want to lose the chance to walk.

May gasa ang parehong paa ko at nakatulala lang doon.

Patay ako kay Rios pag hindi ako nakakilos nito.

"Ma'am..." Tawag ni Manang sakin pero umiling lang ako.

"Ako po ang may kasalanan nito. Hindi po ako nag-tsinelas eh," biro ko pa.

Hindi nagsalita si Manang at tinignan lang ako ng may awa.

After a few, a doctor attend on me.

"Can you call your guardian?" The doctor asked me.

Napaamang ang labi ko. Ito ang dahilan kung bakit ayaw ko sa ospital.

"All of my guardians are busy. You can proceed."

The doctor insist a two about guardian before he told me what to do. Hindi ko daw pwede i-apak basta ang paa ko dahil malalaki at malalim na pilas ang meron ako doon.

Napanguso ako lalo. Kinakabahan. Paano na si Rios nito?

"Kailan kaya ako pwede makalakad?" Tanong ko sa doktor.

"That depends on how you will rest, Mrs. Cervantes. Kung ilalakad mo lagi ang paa mo ay mahihirapan kang maka-recover."

I started to feel worried. How about Rios then? Who will prepare breakfast on him– and how will I greet him every evening?

At sigurado ako, magagalit siya sakin. He hates seeing me weak.

I ARRIVE AT home in wheelchair. Nasa likod ko si Manang habang ako naman ay tahimik lang; iniisip kung paano ko aasikasuhin si Rios mamaya.

"Manang, pwede po bang pumunta kayo ng mas maaga dito?" Nilingon ko si Manang sa likuran. "Kasi po baka hindi ko maasikaso ng maayos si Rios bukas..."

Hinawakan nito ang balikat ko at tumango. "Ano ka ba Ma'am. Iyan talaga ang iniisip niyo? Dapat sarili niyo muna... Masakit pa ba ang paa niyo?"

May anesthesia ang paa ko. Hindi lang simpleng gamot ang ginawa sakin– tinahi din ang mga pilas kaya... I can say it was something painful.

"Hindi pa po, manang. May gamot eh." I chuckled. "Thank you, manang. I can manage from here..."

"Paano ka aakyat ng hagdan nito, ma'am?"

Hindi ko rin alam.

Lumipas ang buong hapon na nakaupo lang ako— dapat ganitong oras ay nanonood ako kay Manang sa kusina at pinapanood ang ginagawa niya.

But... I was busy staring at my feet.

Mas masakit ang sinabi niya... kumpara sa pag-apak sa mga bubog.

How can he told me all of that when I was his friend? He knew better. Alam niyang... hindi ako ganon. All of things happened all at once... Kaya nagmukhang niloko o nanira ako ng relasyon.

Napahikbi ako. Kilala mo ako Rios eh— kaya siguro... mas masakit lahat kasi you know me yet that's how you saw me.

Buti sana kung hindi mo ako kilala– judging me like that would be nothing because you don't know me at all.

Pero iyong galing pa sayo?

I cried my heart out– at naging hagugol ang iyak ko. Manang immediately attend on me and started to ask what's wrong.

Pati ako nga ay napatanong rin– what went even wrong?

"Okay lang iyan, hija... Malalagpasan mo rin lahat..."

Manang helped me to stop from crying. Noong naggabi na ay hindi ito umalis dahil nga sa nangyari sakin.

At habang palapit ng palapit ang gabi ay kinakabahan ako sa magiging reaksyon ni Rios.

Sa tingin ko nga ay kinakabahan din si Manang para sakin.

I heard his car when ten o'clock strikes.

"Manang, pagbuksan mo po siya ng pintuan."

It only took a few minutes before Rios entered at the house, confused with Manang.

"Bakit nandito pa rin po kayo?" Rios asked.

"Rios..." Tawag ko sakanya.

Natigilan ito noong makita ako. "Why are you sitting there? Buhay reyna ba ang gusto mo?"

Ito... na naman siya.

I shook my head. "Something... happened."

"What happened?" He asked and walk towards me.

I showed him my feet.

Napahinga siya ng malakas noong makita ang paa ko na may gasa.

"What the fvxk? Are you serious right now?"

"I... I'm sorry. But manang will attend on you—"

"Manang, get out."

"Po sir?"

"Sabi ko, umalis ka na!" He shouted.

I looked at Manang and nodded my head on her. Mukhang ayaw niya lang umalis dahil sakin— pero mas mahirap ang lahat kung magagalit si Rios ngayon!

Noong makaalis si Manang ay tinignan ako ni Rios.

I slightly hope that what happened on me... can be a hope.

Umasa ako na baka tratuhin niya ako ng tama kasi may sakit ako. O kahit awa manlang dahil sa nangyari sakin.

"Ano na lang ang silbi mo niyan kung hindi ka nakakalakad?!" Aniya at natawa. "Put4ah, sa tingin mo aalagaan kita?"

That broke my little hope that... he may be concern over me... and we will not fight like this usual in time.

Nakakatawa ka talaga Sienna. Umasa ka pa.

"May conference ako bukas! But here you are... fvckng sick?"

"Rios, manang will go here early in the morning–"

Itinapon niya ang bag at dinuro ako.

"You know I hate other people here, Sienna!"

Napayuko ako. What can we even do, then?

Nagulat ako noong hinila ni Rios ang siko ko patayo.

"Tumayo ka you fvckng bitxch!"

Napaluha ako noong naiapak ko ang paa sa sahig! Pinipilit kong maupo, pero mahigpit ang hawak sakin ni Rios sa braso ko at pilit na tinatayo!

"Rios naman!" I cried on him and pushing him away. Sumasakit ang talampakan ko sa ginagawa niya! "Rios!"

"Tumayo kang puta4h ka! Anong sibi mo kung hindi ka nakakatayo!?" Sigaw nito sakin at pilit na tinatayo.

Tinutulak ko si Rios para pakawalan niya ako at itigil sa pagpapatayo sakin. Pero mas malakas siya! Hindi ako naglalagay ng pwersa sa mga paa ko, pero dahil sa ginagawa niya ay hindi ko sinasadyang maglagay doon!

I started crying. "R-Rios... masakit..."

He gritted his teeth. "Masakit? Masakit na 'to sayo, Sienna?!"

"Mas masakit ang ginawa mo sakin!" He shouted on my face and gritted his teeth. "I am glad your feeling some pain. At least alam kong tao ka!"

"Rios... tama na, please..." I begged on him.

Ngumisi lang siya at kinaladkad ako.

Pinilit niya akong maglakad. Hinihila niya ang braso ko– habang ako?

I am not using my feet kaya sumasadsad ang tuhod ko sa sahig. Kinakaladkad na lang niya ako.

"Walk, Sienna! Walk!" Rios shouted in rage. "T4nginah! Maglakad ka!"

Tumigil na siya kakaladkad sakin at tinignan ng masama. Where... did my Rios even go? Bakit... ganyan lagi ang tingin mo sakin?

Umiling ako sa lalaki.

"R-Rios... masakit." I begged on him.

Itinulak na lang niya ako basta sa sahig at tinignan na parang basura lang.

"Wala pa 'yan sa naramdaman ko noon, Sienna. Kulang pa." He said.

Kulang pa lahat ng sakit na ibinigay mo, Rios?

Napahinto ako sa pag-iisip noong kumirot ang paa ko. Sinilip ko iyon at nakita kong nagdudugo na ang talampakan ko.

Sa wakas ay tumigil na din siya at inilingan ako.

"Wala ka talagang kwenta! Kung hindi ka tang4h— ganito ka. Walang silbi. And you dare to call yourself my wife?" He laughed and kick my feet lightly. "What a worthless wife."

He walk away just like that. Iniwan niya akong nakahandusay sa sahig. Na parang wala lang— na parang basura lang.

Tuloy-tuloy pa rin ang pag-iyak... Hindi ko alam kung dahil sa sakit ng paa ko... o dahil sa ginawa ni Rios sakin.