เล่ห์ร้าย บทที่ 1 | อารัมภบท [NC++]
1003 คำ
น้ำสีครามใสในสระว่ายน้ำส่วนตัวหรูชั้นระฟ้ากระเพื่อมไหวไปตามแรงขับเคลื่อนถาโถมจากคนรูปร่างสูงแกร่งกำยำด้านหลัง อุณหภูมิในสระว่ายน้ำที่ควรจะเย็นเฉียบกลับร้อนฉ่าเพราะบทรักอันเร่าร้อนที่พาให้ร่างเพรียวระหงของนางแบบสาวแนวหน้าเลื่องชื่ออย่างวิคกี้แทบจะรวยรินคาขอบสระว่ายน้ำ
ดวงตาโฉบเฉี่ยวที่มีแพขนตางอนหนาพริ้มปิดเปลือกตาแน่นสนิท เสียงแหลมเล็กก็ครวญครางหวานไม่ขาดปาก เพราะความเสียวซาบซ่านจากการโดนกระแทกกระทั้นระรัวต่อเรื่องที่ส่วนกลางกายสาวด้านล่างถี่ยิบ
“อ๊ะ…อ๊าาา…”
เสียงครวญครางสลับกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังกังวานทั่วโสดประสาทของนางแบบสาว เม็ดเหงื่อตามรอบกรอบใบหน้าผุดพราวเสมือนไม่ได้กำลังอยู่ในสระว่ายน้ำเลยสักนิด
หน้าอกอวบอัดเด้งตึงชูชันรับสัมผัสหวามหวิวจากทางด้านหลัง ที่ถูกริมฝีปากหยักหนาและลิ้นสากร้อนเฝ้าไล้วนไปมาอย่างไม่รู้จักอิ่ม
สะโพกกลมกลึงก็โยกขยับรับท่อนกายความเป็นชายที่โถมกระหน่ำเข้ามาเป็นจังหวะถี่ ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายก็บดขยี้เบียดเสียดอยู่กับติ่งกระสันจนคนที่โดนกระทำอย่างเจ้าหล่อนหัวใจจะวายตายอยู่รอมร่อ
“อย่างนั้นแหละค่ะที่รัก…แรง…แรงอีก…อ๊าาา…ซี้ดดดด…”
“อืมมม…”
ร่างสูงแกร่งกำยำจับเรียวขาของเจ้าหล่อนข้างหนึ่งยกขึ้นพาดท่อนแขนของตัวเองเพื่อเปิดทางรักให้เขาได้กระหน่ำท่อนเอ็นกว่าเจ็ดถึงแปดนิ้วของตัวเองเข้าไปสำรวจเส้นทางสวาทได้ลึกขึ้นสะโพกแกร่งทิ้งจังหวะขยับเข้าออกเนิบนาบเชื่องช้าแต่หนักแน่นมิดลำความยาวทุกดอก จนน้ำรักแห่งความสุขสมของคนด้านหน้าล้นทะลักท่วมท้นออกมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
“อู๊ยยย…ซี้ดดด…มันทั้งจุก…ทั้งเสียว…อ๊าาา…”
วิคกี้เอ่ยยกยอชมเชยคู่ขาหนุ่มของตัวเองไปตามความเป็นจริง เพราะยังไม่เคยเจอใครหน้าไหนที่จะลีลาร้อนรัก เข้ากันได้ดี รู้จุดกันไปหมดเสียทุกอย่าง จนทำให้เธอเสร็จสมครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเขามาก่อน
ในขณะที่มือเรียวเล็กก็เลื้อยไล้ไปตามลำแขนของเขาที่จับประคองเรียวขาของเจ้าหล่อนเองและยันทรงตัวกับขอบสระ สลับกับจิกระบายอารมณ์เสียวซ่านและกระตุ้นอารมณ์ของเขาไปพร้อมกัน
“อ๊ะ…อ๊ายยยย…ซี้ดดดด…”
ร่างเพรียวระหงดิ้นกระเส่าสะโพกเร่าเด้งสวนจังหวะของคนตัวสูงใหญ่ที่โถมเข้ามาจากทางด้านหลังไปในขณะเดียวกัน
ราวกับว่าสระน้ำทั้งสระกำลังจะลุกเป็นไฟเมื่อมาเฟียหนุ่มโหมเชื้อเพลิงให้ลุกโชนร้อนระอุ เร่งจังหวะซอยกระชั้นตัวตนความเป็นชายของตัวเองเข้าสุดออกสุดลำความยาวด้วยความรวดเร็วและหนักหน่วง เพื่อที่จะเร่งปลดปล่อยห้วงอารมณ์ที่คั่งค้างอยู่ในกายมาหลายวัน
“...ซี้ดดดด…อ่าาาา…”
แต่ดูเหมือนว่าต่อให้ตักตวงไปมากเท่าไหร่ เสือโหยอย่างเขาก็ไม่ได้รู้จักกับคำว่าพอเสียที
“อ๊ะ…อ๊าาา…ส..เสียวววว…” เจ้าหล่อนร้องคร่ำครวญ รู้สึกทรมานอึดอัดแต่ก็หฤหรรษ์จนไม่อยากที่จะให้เขาหยุดแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว
“วิคกี้จะม…ไม่…ไม่ไหว…แล้ววว…กรี๊ดดด…”
ริคคาร์โดยกยิ้มพึงพอใจที่สวบอัดความเป็นชายของตัวเองเข้าไปเต็มพิกัดจนถึงใจหญิงสาว เขายังคงกระเด้าสะโพกเข้าออกอีกครู่หนึ่งก่อนจะรีบชักแท่งลำยาวออกมาปลดปล่อยด้านนอก
ร่างสูงแกร่งกำยำกระตุกเกร็งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหอบเหนื่อยกระชั้น ลำขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปบ้าง แต่ก็ยังคงทรงตัวได้อยู่ เขาผละออกจากร่างเพรียวระหง เอนกายพักพิงไปกับริมขอบสระน้ำ
ถึงเขาจะป้องกันตัวเองทุกครั้งในเวลาที่มีอะไรกับใคร แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเสร็จสมข้างใน เพื่อเป็นการป้องกันตัวเองไปอีกชั้นหนึ่งด้วย
“เอาเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะคะ…เพราะแบบนี้ไงวิคกี้ถึงยอมเป็นของคุณคนเดียว” สาวเจ้ายกยอแกมเอาใจเขาไปในตัว แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ริคคาร์โดพอจะรู้ตัวดีอยู่แล้ว จากการที่เจ้าหล่อนกระตุกเสร็จสมตอดรัดจนเขาแทบระเบิดอยู่หลายหน
วิคกี้เลื่อนตัวเองมายืนคร่อมร่างสูงกำยำของเขาไว้แทน ปลีขาเรียวของเจ้าหล่อนข้างหนึ่งถูไถอยู่กับส่วนกลางกายของเขาเฉียดไปเฉียดมากระตุ้นต่อมอารมณ์วาบหวาม
ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้มเมื่อสัมผัสได้ว่าเขาเริ่มกลับมาแข็งตัวพร้อมพรักอีกครั้ง เธอจึงเลื่อนมือไปจัดการถุงยางอนามัยอันเก่าออกให้เรียบร้อยก่อน ก่อนจะทิ้งตัวลงไปใต้น้ำเพื่อไปจัดการทำความสะอาดให้กับเขา
ใบหน้าสลักเสลากัดฟันข่มอารมณ์และเสียงครางทุ้มต่ำจนสันกรามนูนเด่นชัด จากความเสียวใต้น้ำที่คู่ขาสาวเป็นฝ่ายพลิกมาคุมเกมแทนบ้าง
เธอรู้จักตัวตนของเขาเป็นอย่างดี รู้ว่าควรที่จะต้องทำอย่างไรให้เขาพึงพอใจ เพราะแบบนี้เขาถึงได้มักจะเรียกเธอมาเป็นคนแรกๆอยู่เสมอ
แต่ถึงที่ผ่านมาจะเคยเป็นอย่างนั้น แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกแตกต่างไปจากเดิมหลังจากที่ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนเมื่อไม่กี่คืนก่อนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขามาก่อน
ไม่ว่าจะเป็นเซ็กส์ที่เร่าร้อนดุเดือดแค่ไหนเขาก็ลบลืมความรู้สึกสัมผัสในค่ำคืนนั้นไม่ได้
ของดีกินแล้วก็อยากกลับมากินอีก ของที่ถูกใจกินแล้วก็กินได้อีกเรื่อยๆไม่เบื่อ แต่ของที่ทั้งดีและทั้งถูกใจ คงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปล่อยเธอไปง่ายๆ
มิลิน รอส…
- ผู้เขียน
