ตอนที่1เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน(มือ)
1115 คำ
เนื้อหาในตอนนี้มีพฤติกรรมของตัวละครไม่เหมาะสมควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ
ตอนที่ 1
เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน (มือ)
“อยู่กินกันมาตั้งห้าปี เธอคิดจะหย่าอะไรตอนนี้ นี่เธอใช้สมองส่วนไหนคิด ถ้าเธอไปจากฉัน แล้วลูกที่อยู่ในท้องเธออีกคน เธอมีปัญญาเลี้ยงเหรอ เอาสิถ้าคิดว่าหย่ากับฉันแล้วเธอจะมีทางไป ก็เอาเลย แต่ฉันจะบอกเธอเอาไว้เลยนะว่าฉันจะไม่แบ่งสินสมรสให้เธอเด็ดขาด ถ้าอยากได้ ก็ไปฟ้องเอา!!”
“แล้วคุณคิดว่าถ้าฉันฟ้องคุณ ฉันจะไม่ชนะคุณหรือไง อย่าลืมสิว่าฉันมีหลักฐานว่าคุณไปซื้อบ้านให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ แล้วเอาสร้อยเพชรไปให้มัน เลี้ยงดูปูเสื้อมันอย่างดี ทำอย่างกับว่ามันเป็นเมียคุณอีกคนหนึ่ง คุณทำแบบนี้มันเท่ากับหยามเกียรติกันชัดๆ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะหย่ากับคุณ ฉันกับลูกไม่มีวันอยู่กับผู้ชายเหี้ยๆ อย่างคุณหรอก สันดานเลว!”
ฉันตะคอกเสียงใส่หน้าชายที่เรียกว่าสามีเพราะมันเหลืออดที่จะอดทนอึดอัดใจกันอีกต่อไป ในเมื่อไม่รักกันแล้ว ก็แค่คืนอิสระให้กันก็แค่นั้น ที่ผ่านมาสิ่งที่ฉันได้ตอบแทนจากการเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์และภักดีมันคืออะไร ในตอนนี้ฉันมองเห็นเพียงความว่างเปล่าที่เขาตอบแทนมาและหยดน้ำตาที่รดอาบท่วมในดวงใจ
ผัวะ!
“มึงกล้าด่ากูว่าเหี้ยเลยเหรออีอร นี่กูเป็นผัวมึงนะ” ฐากูรสามีแสนดีที่ฉันเลือกมากับมือ เงื้อมมือขึ้นฟาดฝ่ามือใหญ่กระทบกับแก้มเนียนของฉันเสียจนเสียงดัง
“กูจะคบกับใครมันก็เรื่องของกู มึงเป็นเมียที่มีทะเบียนสมรสอยู่ในมือ มึงจะกลัวอะไร กลัวกูทิ้งมึงเหรอ กูไม่มีวันทิ้งมึงหรอก แล้วชีวิตมึงกับกูก็ขาดกันไปไม่ได้ มึงจำใส่สมองมึงไว้ซะ ถ้ามึงคิดจะทำให้กูพัง มึงก็พังเหมือนกัน”
เขาตวาดใส่หน้าฉันแสดงท่าทางโมโห แล้วเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งความเจ็บปวดไว้บนใบหน้าและดวงใจของฉันราวกับว่าไม่รู้สึกผิดอะไร ฉันยืนนิ่งน้ำตาคลอเบ้า วางมือแนบแก้มนุ่มที่มันกำลังเจ็บจนชาชิน
มือข้างนั้นไม่ใช่หรือที่จับจูงมือฉันเข้าสู่ประตูวิวาห์ มือข้างนั้นไม่ใช่หรือที่จับประคองมือฉันสวมแหวนเพชรในงานแต่งงาน แล้วพูดว่าสัญญาว่าจะรักและดูแลกันตลอดไป มือข้างนั้นไม่ใช่หรือที่จับมือกุมกันแน่นถึงห้าปี แล้ววันนี้มันกลายเป็นตีนหมาตัวผู้ไปได้อย่างไรกัน ผู้ชายแสนดีที่ฉันเลือกมากับมือตัวเองคนนั้น มันหายไปไหนหรือเป็นเพราะอะไรที่มันทำให้เขาเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงที่เข้ามาหาเขา เป็นที่นิสัยหรือสันดานที่เพิ่งเผยออกมาให้ฉันเห็นกันแน่
ปากก็พูดออกมาได้ว่าฉันมีทะเบียนสมรสอยู่ในมือแล้วจะกลัวอะไร ฉันไม่ได้กลัวถ้าเขาจะทิ้งกันไป ไม่กลัวที่จะถูกใครเรียกว่าแม่หม้ายผัวทิ้ง ในวันที่ตัดสินใจแต่งงานฉันตั้งใจจะเป็นภรรยาของเขา ไม่ได้ตั้งใจอยากจะมีคำตามหลังว่าหลวงเลยสักนิดเดียว ถ้าเขาให้เป็นเมียหลวง ฉันก็ไม่เอาเขาเหมือนกันเพราะนั่นเท่ากับว่าเขาไม่เคยให้เกียรติฉันเลยสักนิดเดียว แล้วฉันจะทนไปทำไม ในเมื่อใจที่ให้ไป มันไร้ค่าสำหรับคนใจหมาคนนั้น
งานประมูลเพชร
“สร้อยเพชรบลูไดมอนด์ ราคาประมูลครั้งที่สาม สองพันล้านบาท มีใครจะให้มากกว่านี้อีกไหมคะ สองพันล้านบาทครั้งที่หนึ่ง สองพันล้านบาทครั้งที่สอง สองพันล้านบาทครั้งที่สามปิดการประมูลค่ะ ขอเสียงปรบมือให้กับคุณไตรฉัตร บริพัฒน์สกุลด้วยนะคะที่ได้ครอบครองเพชรเม็ดงามเม็ดนี้ เป็นเพชรที่หายากที่สุดในโลกด้วยนะคะเนี่ย”
พิธีกรสาวประกาศชื่อผู้ที่ได้รับประมูลสร้อยเพชรบลูไดมอนด์ที่ฉันสวมใส่อยู่ในตอนนี้ ซึ่งผู้ชายที่ชื่อไตรฉัตรเป็นเจ้าของบริษัทไวน์ที่มีชื่อเสียงและเป็นเพื่อนกับฐากูร ทั้งสองคนนั่งอยู่โต๊ะเดียวกันและมองมาที่ฉันอยู่ตลอดเวลา
ฉันสังเกตเห็นพวกเขาหันหน้าคุยกันและยิ้มมาทางฉัน แน่นอนว่าเมื่อชายสองอยู่ด้วยกัน เขาไม่มีทางพูดถึงฉันในทางที่ดี อาจจะพูดว่าฉันเป็นผู้หญิงโง่คนหนึ่งที่ยอมทนอยู่กับเขาและยอมให้เขาเอาเปรียบอยู่ร่ำไป
“สวัสดีครับคุณอรปรียา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ตอนนี้คุณยังดูสวยไม่เปลี่ยนไปเลยนะ น่าอิจฉาคุณภาคนะที่ได้คุณเป็นภรรยา”
“ค่ะ” ฉันยิ้มให้กับชายหนุ่มที่เดินขึ้นมาบนเวทีเพื่อถ่ายรูปร่วมกัน ฉันฝืนใจยิ้มไปอย่างนั้นเพื่อให้งานคืนนี้มันสิ้นสุดลงไปเสียที
“สร้อยเพชรบลูไดมอนด์ประมูลได้ตั้งสองพันล้านบาท แต่ถ้าเป็นคนสวยอย่างคุณถูกประมูลไปจะได้เงินเป็นมูลค่าเท่าไรไม่รู้สินะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่คำพูดนั้นของเขามันทำให้ฉันตกใจ เขาคิดอะไรอยู่ถึงพูดประโยคนี้ออกมา
“คุณพูดว่ายังไงนะคะ” ต่อให้ฉันจะยอมมาเป็นนางแบบให้กับบริษัทจิวเวลรี่ยักษ์ใหญ่ของต่างประเทศที่ฐากูรกำลังดีลงานด้วยอยู่ ไม่ใช่ว่าฉันจะเป็นผู้หญิงที่ยอมทุกอย่าง คิดจะให้ฉันยอมเป็นผู้หญิงที่ถูกคนอื่นประมูลงั้นหรือ คิดได้ยังไง
“ผมกับคุณภาคเราคุยเรื่องนี้กันเล่นๆ น่ะครับ แต่เขาบอกว่าผู้หญิงอย่างคุณอรปรียาเนี่ยประเมินค่าไม่ได้”
“ประเมินค่าไม่ได้เหรอคะ” มันก็จริงอย่างที่เขาพูด คนอย่างฉันประเมินค่าไม่ได้และหยดน้ำตาที่สูญเสียไปของฉัน มันก็ประเมินค่าไม่ได้เช่นกัน
แวะมาหัวจะปวดด้วยกันต่อตอนหน้าค้าบบ
- ผู้เขียน
