เงาของผู้หญิงตรงหน้าค่อย ๆ ก้าวออกจากมุมมืด แสงไฟสีเหลืองจากโคมเก่ากะพริบสะท้อนบนใบหน้าซีดที่เหมือนแม่ของเมธาวีทุกประการ — ตั้งแต่ดวงตา รอยยิ้ม ไปจนถึงเส้นผมที่ม้วนหลวม ๆ ตามแบบเดิม
แต่บางอย่างไม่เหมือน…
ดวงตาคู่นั้นดำสนิท ไม่มีแววของชีวิตหลงเหลือเลย
“แม่…” เมธาวีเอ่ยเสียงสั่น “แม่จริง ๆ เหรอคะ…”
หญิงคนนั้นไม่ตอบ เพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือเย็นเฉียบมาลูบแก้มลูกเบา ๆ
“ลูกโตขึ้นมาก…เหมือนตอนที่แม่ฝันไว้เลย…”
กฤษณ์ถอยหลังช้า ๆ กระซิบข้างหูเมธาวี
“เมย์…อย่าขยับ เธอไม่ใช่คน”
เมธาวีมองสบตาผู้หญิงตรงหน้า รู้สึกเหมือนถูกสะกด “แม่…ถ้าแม่ยังอยู่ ทำไมแม่ไม่มาหาฉัน…ทำไมต้องปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว…”
หญิงคนนั้นก้มหน้า สีหน้าเศร้า “แม่อยากกลับไปหาลูกทุกวัน แต่เด็ก ๆ ไม่ยอมปล่อยแม่ไป…พวกเขาเกลียดแม่ พวกเขาไม่ให้อภัย…”
เสียงลมหวิวดังผ่านห้องเหมือนใครบางคนหายใจอยู่รอบ ๆ
แล้วเสียงเด็ก ๆ ก็เริ่มดัง
