Enter Me, Engineer ✅ [COMPLETED]

CHAPTER 17

"I love you!"

Hinatid ako ni Kuenzier sa backstage. Simula na nang pageant at kahit ayaw niya ay pumayag siya at hinayaan ako.

"Boyfriend mo na si Zier 'no?" Kinikilig na bulong sa akin ni Vergeire na tinawanan at tinanguan ko lang.

Siguro ay ang ilan ay alam na dahil madalas ay magkasama kami ni Kuenzier sa cafeteria tuwing break. I'm not sure if it's against the rules, but he's just a substitute teacher, right?

"Si Julianne, ayun! Hindi pumunta dahil baka mapahiya daw ang section natin kapag ikaw ang nag-represent!" Tawa ni Vergeire habang pinapaupo ako sa stool kasama ng ibang representative.

Ang mga kaklase ko na nag-volunteer na aayusan ako ay nasa tabi ko na at hinahanda ang mga gamit.

Nang sabihin na pwede nang magsimula ay agad nila akong pinaharap sa salamin at sinimulang lagyan ng kolorete at sinimulang i-kulot ang buhok ko.

"Alam mo, Ang ganda mo kahit hindi ayusan pero tingin ko ay gaganda ka kapag inayusan. Si sir Kuenzier? Lalong maiinlove sa'yo!" Tawa ni Chie na siyang nagboluntaryo na makeup-an ako.

"Huli ka na sa balita! Inlove na sa akin iyon!" Tumawa ako habang naatingin sa repleksyon ko sa salamin.

"Pikit ka muna," Aniya at sinunod ko naman.

Habang nakapikit ay bumalik sa memorya ko kung paano namin kinuwento sa isa't isa ni Kuenzier ang napagdaanan namin at kung paano namin inalo ang isa't isa.

Sa lahat ng tao ay siya lang ang naniwala sa akin at minamahal parinako matapos malaman ang nakaraan ko.

"Tapos na! Ang ganda mo na!" Tumili si Chie at nakipag-appear pa kay Vergeire.

Nilingon ko ang repleksyon ko sa salamin at namangha din ako sa ginawa niyang ayos. Hindi masyadong makapal at tama lang ang kulay na ginamit sa kulay ng balat ko.

"Picture dali! Baka mamaya, famous ka na!" Tumawa kaming lahat sa sinabing iyon ni Vergeire.

Kumuha kami ng ilang litrato habang hinhintay na pumunta ang event organizer at nang dumating ay pumila na kami. Talent portion daw muna ang una kaya random ang suot naming damit.

Napagdesisyunan ko nalang na magpinta sa harapan nila dahil iyon lang ang masasabi kong talento ko. Kaya kong sumayaw pero hindi ko masyadong gamay. Kinakabahan man ay ngumiti ako kay nila Vergeire.

"Kaya mo 'yan!" Sigaw ni Chie na ikinangiti ko.

Pang-apat ako sa huli sa pila kaya alam kong kaya ko pang labanan ang kaba ko dahil marami pa ang mauuna. Ang iba ay naka-costume pa at ang iba ay grabe ang effort para lang sa performance.

Ang una hanggang ika-lima ay sumayaw. Masasabi kong magagaling sila dahil halos sabay-sabay ang galaw nila sa saliw ng musika. Ang ikaanim hanggang ikawalo ay kumanta.

"Let's welcome our 9th candidate, Ms. Celestine Figueroa!"

Pagkalabas ko palang ng backstage ay halos mabingi ako dahil sa pagsigaw ng pangalan ko mula sa mga estudyante. I waved before settling into a chair in front of a blank canvas.

I haven't been in front of a blank page in a long time.

I get the brush I need before dipping it in the paint and stroking it slowly. My time is limited, so I hasten my movements while ensuring that they do not cause a snarl.

Tahimik ang lahat habang nagpipinta ako sanhi upang kabahan at mapapikit ako.

I've lost hope since the day I lost my freedom. That was the point at which I became dissatisfied with myself. I had lost everything. My mother did not pay attention to me. I know she loves me, but she's afraid. She's afraid of what Faradante can do to her.

I blinked my eyes and stroked my brush. My mind went blank as I painted to express the pain I'd been feeling.

I stood up after I finished it.

"This painting represents my anguish and suffering. Everyone thought I was a reckless girl who was a s*x addict, but it was just my way of expressing my pain. Someone passed judgment on me without knowing about my suffering. It's easy to pass judgment when you don't know the whole story. I'm expressing my long-lost freedom through a red splatter on my painting and a girl between the dark bars. The monster surrounding the girl represents my pain, loneliness, anger, and every other emotion I've been experiencing. Finally, the light encircling the darkness represents the people who assisted me. People who care about me.." I took a look around, and my gaze was drawn to Vergeire. I smiled at her and noticed her eyes watering. Then I finally cast my gaze around the audience and found him.

"Thank you for accepting the real me," I say as I bow my head in front of them.

Everyone applauded and called out my name. I had no idea I had so many supporters. Kasabay kong pumasok si Vergeire sa backstage at yakap agad ang sinalubong niya sa akin.

"Gaga ka talaga! Pinapaiyak mo ako!" Hinampas niya pa ang braso ko habang nakayakap sa akin.

"Boba ka! Hindi ikaw ang tiningnan ko, si Clark!" Tumawa ako dahil sa dahilan kong iyon.

"Sunod na iyong swimsuit!" Saad ni Chie at agad na kinuha sa closet ang two-piece na gagamitin ko.

"Panigurado akong madami ang manliligaw sa'yo pagkatapos nito!" Itinulak ako ni Vergeire patungong dressing room habang nakikipagtawanan kay Chie.

"Gaga! May boyfriend na ako!" Tawa ko bago tuluyang pumasok sa loob ng dressing room.

Natatakot ako sa magiging reaksyon ni Kuenzier kapag naisuot ko ito. Ayaw niya na ganito ang suotin ko dahil marami daw siyang magiging kaagaw. Umling nalang ako at inalis ang isiping iyon bago sinimulang isuot ang two-piece.

I once looked in the mirror before putting on a robe and going outside. Agad akong niretouch ni Chie at nang tawagin muli ang mga contestants ay pumila na kami.

Hindi ko muna inalis ang roba dahil malayo pa naman ako. Kinawayan muli ako nina Vergeire at paulit-ulit na sinigaw ang pangalan ko. Hindi alintana na ang ibang contestants ay naiingayan na sa kanila.

Agad kong tinanggal ang roba ng pangalawa na ako sa rarampa. Nilakihan ko ang ngiti ko ng ako na ang rarampa. Paglabas ko palang ay pumalibot sa buong gymnasium ang sigaw nila sa pangalan ko.

Kuenzier's gaze wanders around the gymnasium, glaring at the men who are staring at me. Muli niyang ibinalik sa akin ang kaniyang tingin at nang magtagpo ang aming tingin ay ngumiti siya bago bumaba sa katawan ko ang tingin niya.

"Everyone, good afternoon! I'm Celestine Figueroa, 19 years old, and I believe in the old saying 'Life is short, break the rules. Forgive quickly, kiss slowly, and love completely. Laugh uncontrollably and never be sorry for anything that makes you happy.'"

Muli kaming rumampa habang may hawak ang partner namin at si Clark nga ang akin. Ngumiti siya sa akin bago pasadahan ang katawan ko. Nadaanan nang tingin ko si Zier na halos patayin na sa tingin si Clark.

Pagkatapos ay humilera kami dahil lima nalang ang matitira sa lalaki at sa babae. Hindi ko na aasahan na mananalo ako dahil maraming mas magaling kaysa sa akin.

Pero mukhang pinalad ako dahil nakasama ang sa top 5. Agad na sinalubong ako nina Vergeire at Kuenzier nang sabihin na break muna.

"Ang galing mo kanina," Yumakap ang braso ni Kuenzier sa bewang ko sanhi upang mapatingin sa amin ang halos lahat ng estudyante.

"Kuenzier!" Bulong na angil ko dahil sa tingin ng iba. Guro pa si Kuenzier dito kaya baka pag-isipan kami ng masama

"Huwag ka mag-alala, last day ko na 'to," Bulong niya at pinatakan ng halik ang labi ko.

"Baka naman, huwag kayong gumawa ng p**n dito, 'no?" Angil ni Vergeire na ikinatawa lang namin.

Ilang minuto pa kaming nagkwentuhan bago kami tawagin ng organizer. Nagpaalam na ako kay Kuenzier bago pumanhik sa backstage.

Halos yakapin ako ng gown dahil sa disenyo nito. Hapit na hapit sa bewang ko at saktong-sakto ang kulay sa balat ko. Pumalakpak pa sina Vergeire matapos makita ang itsura ko.

Binago muli ni Chie ang ayos ko at nilagyan pa ako ng koronang bulaklak sa ulo. Napailing nalang ako habang pinipisil ang daliri ko dahil sa kaba.

"Alam mo, Tine? Naiinggit ako sa'yo. Maraming nakaka-appreciate sa'yo. Minsan ang sarap mong sabunutan," Bulong ni Chie habang inaayos ang eyeshadow ko.

Tumawa ako ng bahagya. "Si Vergeire makakalaban mo."

"Hayan! Tapos na! Pila ka na d'on!" Halos itulak ako ni Chie at Vergeire para lang pumila. "Keri mo yan!"

Bawat pagrampa namin sa stage ay nakakadagdag lang ng kaba. Nang tawagin ang pangalan namin para sa katanungan ay namawis ang kamay ko.

"Everyone has a same question. Hindi tatakpan ang tainga ng ibang contestants dahil paniguradong may sarili naman kayong dahilan," Anunsyo ng host bago inilabas ang isang papel mula sa bulsa niya. "And the question is, if you had the opportunity to change something in the present or the past, what would you change and why?"

Someone mentioned that it's their way of life. Someone said it was her life. Someone said it's her attitude, and when the emcee calls my name, I know it's my turn.

He asked me the same question again, and this time I held my mic and faced the audience with confidence.

"I'd like to change myself." I began to ramble. The entire area was filled with gossip. Asking why. "Everyone is interested to know why. This is the reason..."

"In the past, I would only do what other people told me to do. I pay attention to them. I didn't let them down because I want them to think of me as a good woman..." I looked around at everyone who was paying close attention to what I was saying.

"I know it's cliche, but it's true. I'd gladly do it if they said I should ace the exam. When they suggested that I take STEM as a strand in senior high school, I gladly agreed. When they tell me I should stop painting and drawing because it's a waste of time, I gladly do it even it's my passion."

"I thought I was loving myself at the time. I thought I was making myself happy because I did what they said, but then I saw a picture that told me how I should love myself."

"According to that, loving yourself physically entails doing exercises, yoga, getting enough sleep, and so on. To love yourself mentally, you must meditate, listen to music you enjoy, read a book, pursue your interests, and so on. Emotional self-love entails laughing, expressing yourself, learning to say no, doing things that make you happy, and so on."

"That made me realize that I wasn't previously loving myself. It's just my mind telling me that I love myself when I don't. I realized that maybe I do the things written on it, and after a few months of doing it, I can finally say that I'm content. I'm enough..."

"And now, if only I'd known that's what I needed to do to love myself, I would've done it earlier. I like to change myself because loving myself is the best decision I've ever made."

Then I give them a smile.

Before everyone clapped their hands, the whole gymnasium was silent. Nakita ko pa kung paano tumayo si Kuenzier habang nakangiting pumapalakpak.

"That's my girl," he said, and I simply smiled.

And, as I had predicted, I did not win.

But I'm proud of myself because I made into the first place. And that is my proudest achievement.

All thanks to Kuenzier and Vergeire, as well as everyone who helped me.