หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป…
“ได้หยุดสักที เฮ้อ…” ขณะที่กำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถทั้งสองแฝด ผมก็พูดขึ้น พร้อมกับถอนหายใจออกมา หลังกิจกรรมรับน้องเพิ่งจะผ่านพ้นไปหมาด ๆ โดยผมก็ได้เพื่อนจากกิจกรรมนั้นมาถึงสี่คน
“ได้เจอหน้ากันสักที เฮ้อ…” พี่จุนที่ได้ยินเช่นนั้น รีบล้อเลียนคำพูดผมทันที
“อะไรกันพี่จุน ผมกับพี่เจอกันบ่อยกว่าพี่เจ้าอีกนะ” ผมว่า พร้อมหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“โห เราเจอกันบ่อยก็จริง แต่เจอกันแต่ละครั้งก็ไม่เคยถึงหนึ่งชั่วโมงเลยนะ เพราะงั้นพี่ขอไม่นับแล้วกัน”
“อะ ๆ ก็ได้ครับ แต่คอยดูเถอะ…หลังจากนี้พี่จุนคงได้เบื่อหน้าหยกแน่ เพราะหมดกิจกรรมรับน้องแล้ว”
“โอ๊ยยย มาเถอะ พี่อยากเบื่อหน้าหยกจะแย่แล้วเนี่ย” พี่จุนตอบกลับมา แล้วหลังจากนั้นเราสามคนก็ต่างหัวเราะออกมาอีกครั้ง
วันนี้เป็นวันเสาร์ ผมที่ไม่ได้ทำกิจกรรมรับน้องแล้วจึงตัดสินใจกลับบ้านพร้อมกับทั้งสองแฝด เนื่องจากตั้งแต่ที่ผมย้ายไปอยู่ห
