“ย้ายไปอยู่คอนโดกับพวกพี่ก็จบแล้ว ใกล้มหา’ลัยหยกด้วย ไม่เห็นจะต้องเปลืองตังค์เช่าหอเลย” เสียงพี่จุนบ่นขึ้นทันที หลังอีกฝ่ายเพิ่งจะยกเก้าอี้ล้อเลื่อนเข้ามาวางในห้องให้ผมเสร็จ
“โหยยย แค่นี้หยกก็เกรงใจจนไม่รู้จะเกรงใจยังไงแล้วครับ …ญาติก็ไม่ใช่” ผมว่า พร้อมยื่นแก้วน้ำหวานเย็น ๆ ให้อีกฝ่ายดื่ม หลังผมเล่นใช้งานทั้งสองแฝดจนเหงื่อท่วมตัว
“ถึงเราจะไม่ใช่ญาติกัน แต่บ้านเราก็สนิทกันเหมือนญาตินะ อีกอย่าง…ตอนนี้ระหว่างหยกกับพวกพี่ก็ไม่ใช่แค่พี่น้องข้างบ้านแล้วด้วย”
“หยกเกรงใจจริง ๆ ครับพี่จุน อีกอย่างหยกก็อยากลองอยู่หอคนเดียวดูบ้าง” เพราะไม่เคยมีประสบการณ์อยู่หอมาก่อน ผมจึงกระตือรือร้นกับการเป็นเด็กหอมากเป็นพิเศษ
“แล้วนี่อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?” พี่เจ้าถามขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองรอบ ๆ ห้องใหม่ของผมอย่างพินิจพิจารณา
“อยู่ได้ครับ สบายมากกกก” ผมลากเสียงยาว แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับความขี้กังวลของท
