“หน้าผากแกเป็นไงบ้าง” สายไหมถามขึ้น ในเช้าวันจันทร์ เมื่อเคารพธงชาติเสร็จ โต๊ะเรียนที่ตั้งเรียงราย เป็นแถวตรงอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะนั่งของลูกตาลอยู่ด้านหน้าของสายไหม เธอเอี้ยวตัวกลับหลังมาจ้องตากับเพื่อนสนิท ใช้ข้อศอกวางที่โต๊ะ ก่อนที่จะเท้าคางลงไป ให้สายไหมได้ดูแผลที่หน้าผากได้ชัดเจน
“ดีขึ้นหน่อยหนึ่ง แต่ก็ยังช้ำอยู่อะ”
“ดีที่สมองไม่เสื่อม จำฉันไม่ได้ขึ้นมาคงเสียใจแย่” สายไหมแสร้งทำเสียงอ่อน แล้วเสียงหัวเราะของลูกตาลก็ดังขึ้น
“พอเลย แกคงดีใจนะสิ ที่จะได้เลิกมีภาระแบบฉัน” ใบหน้าสวยง้ำลงเล็กน้อย ฝ่ามือเล็กเปิดดูแผลที่หน้าผากของเธออย่างเบามือ “เป็นไง ไม่ช้ำมากแล้วใช่ไหม เมื่อเช้าทายาไปแล้ว”
“อืมดีแล้ว ว่าแต่…”
“ลูกตาลเป็นไงบ้าง เราขอโทษนะ” เสียงของต้นน้ำดังขึ้นมาแทรก เขาเดินเข้ามาประชิดตัวของเด็กสาวที่ถูกตัวเองกระทำให้บาดเจ็บเมื่อวันนั้น สีหน้าของเขาดูกังวลใจไม่น้อย จ้องมองหน้าผากของ ล
