พ่ายรักหิรัญ

บทที่1นี่มันพึ่งเริ่ม

“ไม่น่าเชื่อเวลาเพียงแค่ไม่ถึงสองสัปดาห์จะทำให้เธอลืมทุกอย่างไปจนหมด…ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะให้เพื่อนฉันทวนความจำให้เธอเอง…รมิตา”

ในตอนแรกเธอคิดว่าเขาเข้าใจผิดจับผิดคน แต่พอหิรัญเอ่ยชื่อเธอก็ถึงกับสตั้นจะบอกว่าไม่ใช่ชื่อตัวเองก็ไม่ได้เพราะมันก็คือชื่อเธอ แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี

“อู้อี้ อื้อ อืม” เธอพยายามจะพูดจะถามแต่ก็ทำไม่ได้ น้ำตาทั้งสองข้างเริ่มคลอเบ้าด้วยความรังเกียจและขยะแขยงมือสากๆ ของเพื่อนหิรัญที่ลูบไล้ตามแก้มตามขาของเธอ

“เปิดปากสิ อยากจะรู้เหมือนกันว่าน้องคนสวยจะพูดอะไร” หนึ่งในเพื่อนของหิรัญดึงเทปกาวที่ปิดปากรมิตาออกอย่างแรงไร้ซึ่งความปราณีจนเธอรู้สึกเจ็บแสบไปหมด

“ไอ้บัดซบ ไอ้เวร พวกชาติหมา แกจับมาผิดคนแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่แกต้องการตัวหรอก พวกโง่ ถุย!!”

“อ้าวยัยนี่!! วอนซะแล้ว” เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือสากฟาดเข้าที่ข้างแก้มใสอย่างแรงจนเป็นรอยนิ้วมือก่อนจะเช็ดน้ำลายที่รมิตาพึ่งจะถุยใส่หน้าเขาออกอย่างหัวเสีย

“มึงรุนแรงไปไหมวะ เดี๋ยวของก็ช้ำหมด”

“นั่นดิ” เพื่อนของหิรัญที่ชื่อรามินยกมือเช็ดเลือดที่มุมปากให้กับรมิตาด้วยความสงสาร เขาเหลือบมองที่หิรัญเล็กน้อยแต่ก็คงทำอะไรไม่ได้

“ปล่อยฉันไปนะ ปล่อย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

"ร้องไปเลย แหกปากจนคอแตกก็ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก"

หิรัญยืนพิงประตูสูบบุหรี่มองดูรมิตาที่กำลังพยายามดิ้นทุรนทุรายเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากผู้ชายทั้งห้าคน

"เอามือสกปรกๆ ของพวกแกออกไปนะ ไอ้สวะ พวกเดนนรก" ปากเล็กยังคงพ่นคำด่าทอใส่เพื่อนของหิรัญทั้งๆ ที่แขนและขาถูกตรึงไว้กับเตียง ถึงจะโดนเพื่อนของหิรัญกำลังลูบไล้ไปตามผิวเนียนแต่ดวงตากลมโตกลับจ้องมองมาที่หิรัญเพียงคนเดียวราวกับว่าต้องการให้เขาเห็นใจ

"หึ พอเป็นฝ่ายโดนเองซะบ้างรู้สึกยังไงล่ะ? ห้ะ!!"

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองกระต่ายน้อยบนเตียงที่กำลังสั่นระริกไปทั้งตัวด้วยความสมเพช แค่นี้มันยังน้อยไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอทำไว้กับน้องสาวเขา

"ไอ้รัญกูแม่งไม่ไหวล่ะ ขอก่อนเพื่อนเลยแล้วกัน" พูดจบเขมก็ลุกขึ้นลงมายืนที่ปลายเตียง เขาตั้งท่าจะรูดซิปกางเกงลงแต่โดนหิรัญห้ามไว้ซะก่อน

"เดี๋ยว....ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง หนึ่งให้ฉันเอาแค่คนเดียวแต่....เธอต้องคลานมากราบแทบเท้าขอร้องฉัน สองแหกปากต่อไปให้เพื่อนฉันมันรุมเอาเธอ"

ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิดอย่างน้อยๆ การมีอะไรกับเขาแค่คนเดียวก็คงจะดีกว่ามีผัวทีเดียวพร้อมกันห้าคน ยิ่งมองดูหน้าตาที่หื่นกระหายของพวกเขาเธอยิ่งรู้สึกรังเกียจ

"โอเค!! ฉันจะถือว่าผู้หญิงหยำฉ่าอย่างเธอต้องการค*ยทีละห้าแท่งล่ะกัน" ใบหน้าหล่อเหยียดยิ้มที่มุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์ มือหนาเอื้อมไปจับที่กลอนประตูเตรียมจะออกจากห้อง แค่นี้เธอคงไม่สะทกสะท้านหรอกเพราะรูข้างในของเธอคงจะหลวมจนไม่เหลือความรู้สึก

“ไม่!! ฉันยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว ขอร้อง” หิรัญชะงักมือค้างหันกลับมาส่งสัญญาณให้เพื่อนของตัวเองปล่อยเธอเป็นอิสระ

ขาเรียวค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงจ้องมองหิรัญอย่างโกรธแค้น เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ โดยมีเพื่อนของหิรัญทั้งห้าคนนั่งมองอยู่

“เดี๋ยว!!! ลืมอะไรหรือเปล่า” นิ้วเรียวชี้ลงที่พื้นแทนการบอกให้เธอคลานเข้าไปหา ตอนนี้รมิตามีทางเลือกไม่มากนักถ้าเธอไม่ทำเธอคงได้มีผัวทีเดียวห้าคนจริงๆ

เธอค่อยๆ ย่อตัวนั่งลงไปอย่างช้าๆ ไม่รู้ว่าต้องโกรธแค้นโชคชะตาหรือใครก่อนดี

“ไอ้รัญมึงไม่ทำเกินไปเหรอวะ” รามินอดที่จะสงสารรมิตาไม่ได้ ถึงสาเหตุที่น้องของหิรัญต้องตายมาจากเธอก็เถอะและแผนการแก้แค้นเธอแบบนี้เขาเองก็ไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“มันเกินไปตรงไหน ดารินต้องฆ่าตัวตายเพราะใคร…กราบฉันซะ กราบขอร้องฉัน เหมือนที่เธอบอกน้องฉันทำไง เร็วสิ”

“ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ใช่คนทำ”

“หุบปาก!!! ถ้าเธอไม่กราบก็กลับไปนอนอ้าขาบนเตียงซะ”

มือเล็กพนมขึ้นระหว่างอกเธอกัดฟันยอมก้มกราบแทบเท้าหิรัญทั้งน้ำตา

“ช่วยฉันด้วย ขอร้อง”

“หึ พวกมึงออกไป” เพื่อนทั้งห้าคนของหิรัญยอมออกจากห้องไป ตอนนี้เหลือเพียงรมิตาที่นั่งตัวสั่นเครืออยู่บนพื้น

“น้องฉันโดนยังไง เธอเองก็ต้องโดนแบบนั้น” พูดจบมือหนาก็จับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะเหวี่ยงร่างบางขึ้นเตียงอย่างแรง

รมิตาจุกและปวดกร้าวไปทั้งตัวจนขยับไปไหนไม่ได้ เธอนอนตัวงอกุมท้องตัวเองเอาไว้มองหิรัญที่ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของเขาออกทีละเม็ดทีละเม็ดอย่างใจเย็น

“ถอดชุดออกซะ หรือจะให้ฉันเป็นคนถอด” รมิตาถอยหนีไปจนชิดหัวเตียงอีกรอบ เธอนั่งกอดเข่ามองหิรัญด้วยความหวาดกลัว

“ฉันไม่ได้ทำ นายคงเข้าใจผิดแล้ว จริงๆ ฉันมีฝะ”

“ตอแหล!!!” รมิตายังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำหิรัญก็พ้นคำหยาบคายสารพัดอย่างใส่เธอซะก่อน

มือหนาคว้าข้อเท้าของเธอกระชากกลับลงมานอนที่เตียงดังเดิม ส่วนตัวเองก็ตามไปขึ้นคร่อมรมิตาเอาไว้ไม่ให้เธอไปไหน

“ฉันไม่ใช่คนทำให้น้องนายต้องตาย นายกำลังเข้าใจผิด ปล่อยฉันไปเถอะ นะ” รมิตาทำได้เพียงยกมือไหว้อ้อนวอนหิรัญทั้งน้ำตา ต่อให้เธอจะต้องพูดอีกเป็นร้อยๆ รอบเธอก็ยังยืนกรานคำเดิม

“เธอไม่ทำแล้วใครจะทำ” หิรัญตอบกลับด้วยความโมโห เขาทนฟังคำแก้ตัวจากเธอไม่ไหวจึงตัดสินใจฉีกทึ่งเสื้อเธอจนขาดหลุดหลุ่ยบาดผิวขาวเนียนของเธอเป็นรอยแดง

“จะทำอะไร อย่าถ่ายนะ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ” เธอพยายามยกมือขึ้นปิดบังหน้าตัวเองเอาไว้เมื่อเห็นหิรัญล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายคลิป

“อ้าว!! นึกว่าเธอชอบแบบนี้ซะอีก…” ยิ่งเขานึกถึงตอนที่ดารินร้องไห้ไหว้อ้อนวอนรมิตาเขายิ่งโกรธแค้น ถ้าจะมองว่าเขาใจร้ายคนที่ใจร้ายกว่าน่าจะเป็นเธอต่างหากที่ทนยืนดูเพศแม่ด้วยกันโดนย่ำยี และตัวการที่ถ่ายคลิปวีดีโอก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นรมิตาเอง เธอมันทั้งเลือดเย็นและเลวร้ายยิ่งกว่าเขาซะอีก

“ถ้าผัวเธอเห็นคลิปนี้มันคงชักตายแน่ๆ” รมิตาส่ายหัวไปมา แม้แต่แฟนสักคนก็ไม่เคยมีเธอจะไปมีผัวได้ยังไงกัน

“ทำไม เป็นนางเอกเอวีไม่ชอบเหรอ?”

“ช่วยอ่อนโยนกับฉันเถอะนะ” หิรัญกระตุกยิ้มที่มุมปากมองรมิตาด้วยความสมเพช เขาถกกระโปรงเธอขึ้นเหนือเอวก่อนจะกระชากชั้นในตัวบางของเธอลงไปไว้ระหว่างขา

“ข้างในรูนั่นมันคงจะหลวมหมดแล้ว อีกอย่างจะให้ฉันอ่อนโยนกับฆาตกรที่ฆ่าน้องฉันเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ” รมิตาหลับตากัดฟันทนรับคำด่าทอของเขาเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด ฆาตกรงั้นเหรอ ฆาตกรที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยกลับต้องมาชดใช้ความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ฟ้าดินช่างกลั่นแกล้งเธอซะจริง

ครั้งแรกของเธอมันควรมาจากคนที่เธอรักและจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เหรอแล้วทำไมมันถึงกลับตาลปัตรแบบนี้

หิหัญรูดซิปกางเกงตัวเองลงกวักแก่นกายขนาดใหญ่ออกมาจนรมิตาเบิกตากว้าง เธอพยายามดิ้นพล่านหนีเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต ใหญ่ขนาดนั้นมันจะเข้าไปในตัวเธอได้ยังไง ถึงจะเป็นเด็กนอกแต่รมิตาก็ไม่ได้แก่แดดขนาดนั้น เธอจำคำคุณย่าสอนได้เสมอ เป็นหญิงอย่าคิดชิงสุกก่อนห่ามมันไม่งาม

“นอนอ้าขานิ่งๆ ไม่งั้นฉันจะเปลี่ยนใจเรียกพวกมันกลับมา” หิรัญพูดก่อนจะหาที่ตั้งกล้องเพื่อตัวเองจะทำกับเธอได้ถนัด

“ถ้านายรู้ความจริงขึ้นมา อย่าคิดจะมาขอโทษฉัน เพราะฉันจะไม่มีวันให้อภัย”

“ปากดี ฆาตกรอย่างเธอไม่มีค่าพอให้ฉันเอ่ยปากขอโทษหรอก” หิรัญฉีกถุงยางอนามัยมาสวมป้องกัน เขาใช้จังหวะที่ต่อปากต่อคำกับเธอยัดความเป็นชายเข้าไปข้างในโดยไม่มีการเบิกทาง แต่เข้าไปได้เพียงส่วนหัวรมิตาก็ถึงกลับน้ำตาไหลลงเป็นสาย เธอเจ็บร้าวไปหมดเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

“อ่า…แน่นชิบ ไม่อยากจะเชื่อผู้หญิงหยำฉ่าอย่างเธอจะ…..นี่เธอ!!” ริหัญก้มมองเลือดสีแดงฉานที่มันไหลออกมาจากตรงนั้นของรมิตาอย่างอึ้งๆ นัยน์ตาคมกริบมองหน้าหวานที่นอนกัดปากตัวเองจนมีเลือดซิบออกอย่างไม่เข้าใจ แต่เพียงชั่ววินาทีในสมองของเขาก็ฉายภาพดารินตอนถูกรุมข่มขืนขึ้นมาอีกครั้ง

หิรัญปล่อยให้ความแค้นเข้าครอบงำเขาถอดแก่นกายของตัวเองออกก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปใหม่ซ้ำๆ จนมันเข้าไปสุด

“เจ็บ อึก!! ฉันเจ็บ เอาออกไป เอามันออกไป” รมิตาร้องอย่างทรมานขยับหนีหรือทำอะไรก็ไม่ได้เพราะโดนมือหนาของหิรัญจับยึดสะโพกไว้ เขาเริ่มขยับเอวเข้าออกจากช้าเป็นเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่าร่างกายรมิตาจะรับไหวหรือไม่

“อื้อ อ่ะ เจ็บ เจ็บ ขอร้องหยุดเถอะ ฉันขอร้อง”

“หึ นี่มันแค่พึ่งเริ่ม” หิรัญไม่แม้แต่จะเล้าโลมหรือทำให้รมิตาคลายความเจ็บ ยิ่งเห็นเธอเหมือนจะตายให้ได้เขายิ่งรุนแรงและป่าเถื่อน

รมิตากัดปากตัวเองไว้แน่นตัวเธอสั่นคลอนไปตามจังหวะที่หิรัญกระแทกกระทั้นแต่ก็ไม่คิดจะส่งเสียงครางออกมาให้เขาได้ยิน เจ็บครั้งนี้เธอคงจำฝังใจจนวันตาย

“ฉัน ไม่ใช่ คนทำให้น้องนาย…ตาย ไม่ใช่”

“ถ้าไม่ใช่เธอมันจะเป็นใครอีก ห้ะ!!!”

พลั่บ!!! พลั่บ!!! พลั่บ!!! เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วห้องเล็กที่สกปรกไม่ต่างจากรังหนู กลิ่นเหม็นสาปบวกกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมดจนชวนให้อยากอาเจียน

“ฉันมีฝา อื้อ อ่ะ” เธอตั้งใจจะบอกเขาว่าแท้จริงแล้วเธอมีน้องสาวฝาแฝดแต่ยังพูดไม่ทันจบหิรัญก็จับพลิกตัวเธอให้อยู่ในท่าคลานเข่า เขาใช้มือปิดปากเธอเอาไว้ไม่ให้พูดอะไรอีก เอวสอบเร่งจังหวะเร็วและแรงขึ้นเมื่อตัวเองใกล้ถึงฝั่งฝัน เขาไม่เถียงว่าตั้งแต่มีอะไรกับผู้หญิงมารมิตาเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกดีได้ขนาดนี้ แต่ถึงยังไงเธอก็คือฆาตกร ฆาตกรที่เป็นต้นเหตุให้น้องสาวเขาต้องตาย

“ฉันเจ็บ อื้อ อ่ะ แรงไปแล้ว” เธอขาอ่อนจนนอนคว่ำไปกับเตียงเพราะทนแรงกระแทกจากหิรัญไม่ไหว

มือหนาบีบเค้นหน้าอกของรมิตาอย่างแรงจนมันแทบจะเละคามือ เขาพยายามอดใจไม่แตะต้องส่วนอื่นบนร่างกายของเธอแต่ก็ทนไม่ไหว ความป่าเถื่อนของหิรัญทำเตียงเริ่มเคลื่อนตามแรงขับเคลื่อนของเขาจนหัวเตียงกระทบกับผนังห้องประสานกับเสียงกระแทกของช่วงล่าง

“ข้างในเธอมันตอดจนค*ยฉันแทบหายใจไม่ออกแล้ว ยัยร่าน” หิรัญเร่งสะโพกถี่รัวยกขาเรียวข้างหนึ่งของรมิตาขึ้นในท่านอนตะแคง กระแทกต่อไม่นานเขาก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา เสียงครางต่ำในลำคอบ่งบอกชัดเจนว่าเขารู้สึกดีและสะใจแค่ไหน

“ฮื้อ จบแล้ว มันจบแล้วรมิตา” พอหิรัญดึงแก่นกายออกไปรมิตาก็พร่ำปลอบตัวเองด้วยความเหนื่อยล่า ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่แรงจะขยับเขยื้อนไปไหนด้วยซ้ำ

“จบเหรอ? เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า” หิรัญดึงถุงยางที่ใช้แล้วออก เขาเปลี่ยนถุงใหม่สวมใส่แก่นกายตัวเองจากนั้นก็กระแทกกลับเข้าไปในตัวเธออีกรอบอย่างแรงไม่ต่างจากครั้งแรก

“อย่าทำอะไรฉัน อ่ะ อื้อ เจ็บ ฉันเจ็บ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮื้อๆ”

หิรัญทำกับรมิตาแบบเดิมซ้ำๆ จนครบห้ารอบเท่ากับที่ตั้งใจจะให้เพื่อนเขาทั้งห้าคนทำ จนในที่สุดร่างกายของเธอก็ทนรับความเจ็บปวดไม่ไหวสลบคาเตียงทิ้งให้คนใจร้ายทำกับร่างกายเธอตามอำเภอใจ

#ความเหี้ยนี้ท่านได้มาจากที่ใด แม้แต่จูบหิรัญก็ไม่คิดจะจูบน้องเลยค่ะ เล้าโลมก่อนไหมก็ไม่ โธ่มิตาลูก!! สู้ชีวิตมาก