“ไม่ ไม่ ฉันกลัวแล้ว ฉันกลัวแล้ว ไม่!!!” เสียงดังมาจากเรือนใหม่ของหัวหน้าหมู่บ้าน เสียงดังร้องโหยหวนเหมือนคนเสียสติ เสียงนั้นคือไอ้สนนั่นเอง
“หลวงตา ไอ้สนทำไมสภาพมันเป็นเช่นนี้” ผู้เป็นพ่อได้กล่าวถามหลวงตาผู้ยืนมองด้วยความเวทนา นิ้วมือขาด เลือดโชกตัว สติฟั่นเฟือน
“ข้าเคยบอกท่านหัวหน้าหมู่บ้านแล้วใช่หรือไม่ ว่าไม่ให้ไอ้สนไปยุ่งกับสิ่งไม่ควรยุ่ง” เสียงแม่หมอทำขวัญประจำหมู่บ้านพูดสวนขึ้นก่อนที่หลวงตาจะได้กล่าวสิ่งใด
หัวหน้าหมู่บ้านหวนนึกถึงคำพูดของหมอทำขวัญก่อนหน้านี้ที่เคยเตือนเรื่องไอ้สนกำลังไปยุ่งกับคนของไพร นั่นคือนางโมลี หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้รู้สึกโกรธหรือแค้นนางโมลีเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าลูกชายตัวดีของเขาเป็นคนอย่างไร และที่มีสภาพนี้กลับมาที่เรือนก็ถือว่าบุญหนักเพียงแค่นิ้วมือทั้งห้าขาด อย่างน้อยก็ยังเหลือลมหายใจกลับมาหาเขา
“แล้วนี่ข้าต้องทำอย่างไรหลวงตา” หัวหน้าหมู่บ้านส่งสา
