ย้อนเวลามาเป็นชายาอัปลักษณ์

สุรามงคล

สุรามงคล

จวนหลังเล็กแม้อายุอานามการก่อสร้างเข้าปีที่ยี่สิบแต่ก็ยังสะอาดสะอ้านโอ่อ่าพอควร วันนี้กลับถูกบ่าวรับใช้จากจวนใหญ่ขนขบวนกันมาปัดกวาดใบไม้ ถากถางหญ้า เดินเข้าออกกันเสียวุ่นวาย จนสามนายบ่าวเจ้าของจวนต้องย้ายกายออกมายืนงงกันอยู่ที่ริมศาลาท่าน้ำ

" ทำไมคนพวกนี้ถึงพร้อมใจมารุมทำความสะอาดเอาวันนี้เสี่ยวอ้าย ? "

" เรียนคุณหนู วันนี้ท่านแม่ทัพจะกลับจวนเจ้าค่ะ จวนเล็กแห่งนี้เดิมทีเคยเป็นจวนของมารดาท่านแม่ทัพ วันนี้พวกบ่าวไพร่จึงต้องรีบมาดูแลความสะอาด "

.

" ขืนรู้ว่าปล่อยปละละเลยให้จวนของมารดาท่านแม่ทัพเก่าโทรม เป็นต้องโดนโบยแน่เจ้าค่ะ "

ลี่จินพยักหน้ารับรู้ เช่นนี้นี่เองด้านในจึงตกแต่งด้วยผ้าแพรสวยงามรวมถึงชุดตั่งไม้ราคาแพง ขัดกับชีวิตความเป็นอยู่ของเธอที่ได้รับเพียงผัดผักเหี่ยว ๆ ส่งมาที่จวนแทบทุกมื้อ ยังดีที่พอใช้เงินสินเดิมให้สาวใช้ออกไปซื้อหาอาหารอื่นเข้ามาประทังชีวิตได้บ้าง

แต่เดี๋ยวนะ....

ถ้าเขา...ท่านแม่ทัพอะไรนั่นกลับมาที่จวน ก็หมายความว่านี่คือโอกาสอันดีที่จะเจรจาขอหย่าน่ะสิ ?

" พวกเจ้าว่าเขาจะมาที่นี่หรือไม่ ? "

" โถ่...คุณหนู..."

มือคู่เล็กของสองสาวใช้บีบมือเข้าหากันแน่น เจ็บปวดหัวใจยิ่งนักที่ได้เห็นนายหญิงกล่าวถามถึงสามีอย่างตื่นเต้นว่าเขาจะมาพบนางหรือไม่ แม้ในยามนี้คุณหนูของพวกนางที่เติบโตด้วยกันมาแต่เล็กแต่น้อย เปรียบดั่งน้องสาวคนหนึ่ง จะดูสุขภาพดีขึ้นมามากแล้วปผิวพรรณผุดผ่องไม่ขาวซีดหม่นหมองดั่งเคย รอยแผลพุพองแห้งและจางลงอย่างเห็นได้ชัด รูปร่างอวบท้วนก็เพรียวกระชับจนต้องเริ่มตัดเย็บเสื้อผ้าอาภรณ์ใหม่

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังห่างไกลจากคำว่าสาวงามอยู่มากโข

บุรุษรูปงามอย่างท่านแม่ทัพหรือจะชายตาแล

" คารวะฮูหยินขอรับ ! ท่านแม่นมให้บ่าวมาแจ้งว่าคืนนี้คุณชายใหญ่..เอ้อ...ท่านแม่ทัพจะมาค้างคืนที่จวนเล็กขอรับ "

" หา ? "

ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากสองสาวใช้ บ่าวชายคนหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาโค้งคำนับแจ้งข่าวดีให้ทราบเข้าเสียก่อน ลี่จินถึงกับอ้าปากค้าง เขาไม่ได้เพียงกลับมาที่จวนเท่านั้น แต่จะมาค้างที่จวนเล็กกับเธอด้วย !

ตายล่ะ....นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยคิดมาก่อน....

ลี่จินตั้งสติคิดทบทวนอีกครั้ง เธอตื่นมาด้วยเหตุที่เจ้าของร่างเดิมปลิดชีพหนีชีวิตอาภัพสามีไม่ยอมมาเข้าร่วมงานแต่ง ไม่เคยเข้าหอด้วยกัน ซ้ำยังจะแต่งอนุถัดมาในอีกไม่กี่เดือน นั่นแปลว่าเขาควรจะรังเกียจเธอและไม่คิดจะมาเหยียบจวนหลังนี้หรือไม่ ? เดิมทีเธอเคยคิดว่าหากทั้งสองเคยอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยามาก่อนแล้ว เธอจะยอมทำใจเป็นเมียเขาไป เพื่อความอยู่รอดในโลกที่เธอไม่รู้จักแห่งนี้

แต่นี่เธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่นะ !

แม้ในโลกก่อนจะควงสามเดือนเปลี่ยนคนก็เถอะ !

ร่างสูงโปร่งกว่าบุรุษทั่วไปในชุดชาวบ้านธรรมดากลับเข้าจวนพร้อมทหารเอกคู่กายในเวลาเย็นย่ำ แม่นมและบ่าวรับใช้ต่างมายืนรอต้อนรับกลับบ้านกันเสียจนแถวยาวไปสุดประตูจวน หลี่เจี๋ยพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมโบกมือไล่บ่าวไพร่ให้กลับไปทำหน้าที่ของตน เหลือเพียงแม่นมที่ยืนกอดลูบใบหน้าของเขา สำรวจตรวจตราทุกซอกมุมว่าชายหนุ่มยังกลับบ้านมาด้วยอวัยวะครบถ้วนสมบูรณ์ดีหรือไม่

" ข้าสบายดี ท่านแม่นมไปพักเถอะ "

" คุณชายของนม...กลับมาทำไมไม่พักผ่อนในจวนใหญ่สบาย ๆ เล่าเจ้าคะ ? "

สายตาคมปรับมองรอบกาย จวนใหญ่แห่งนี้เคยมีบิดาและอนุภรรยาคนที่สามพร้อมด้วยบุตรชายหญิงอยู่อาศัย ในขณะที่เขาผู้เป็นบุตรชายคนโตของภรรยาเอกและมารดา ถูกขับไล่ให้ไปอยู่ในจวนเล็กเสียตั้งแต่ยังอายุไม่ถึงเก้าหนาวจนเป็นเหตุให้มารดาถึงกับตรอมใจตาย บัดนี้แม้บิดาสิ้นชีพไปแล้ว และเขาผู้เป็นทายาทคนโตควบตำแหน่งแม่ทัพใหญ่จะได้ถือครองจวน ขับไล่อนุภรรยาและพี่น้องออกไปจนสิ้น แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่เคยเติมเต็มความรู้สึกในใจที่สูญเสียไป

" ถึงแม้ท่านจะไม่ถูกใจฮูซ่งลี่จิน แต่จงจำให้ขึ้นใจว่านางเป็นบุตรตรีของท่านราชครู "

.

" ข้าไม่อยากมีปัญหาในภายหลัง จงดูแลนางให้สมกับที่เป็นฮูหยินใหญ่จวนนี้ และที่สำคัญให้เทียบเท่าซู่ซินฮวา "

สองมือเหี่ยวย่นยกขึ้นทาบอก ดวงตาเบิกโพลง เมื่อได้ยินคำกล่าวจากคุณชายของนางให้ดูแลหญิงอัปลักษณ์เทียบเท่าหญิงสูงศักดิ์จากในวังหลวง มันจะเป็นไปได้อย่างไร ! และที่สำคัญนางทุ่มเททั้งชีวิตเลี้ยงดูชายหนุ่มแทนนายหญิงของนาง หวังให้เติบใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์ได้ครองคู่กับหญิงงามที่เหมาะสม ไหนเลยจะต้องมาจมปลักกับสตรีนางหนึ่งที่ไม่มีคุณสมบัติใดเทียบเคียง !

" เป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะคุณชาย นาง.."

" บิดานางเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับอดีตหวงตี้พระองค์ก่อน นับลำดับยศถาบรรดาศักดิ์ให้ดีแล้ว นางมิใช่พระขนิษฐาจินหลงหวงตี้หรือ ? "

.

" ท่านคิดดูเอาเถิดว่าคอข้าจะยังอยู่บนบ่าได้หรือไม่ "

ไหสุราสีแดงพร้อมจอกคู่ลวดลายกิ่งเหมย ถูกสาวใช้จัดเรียงบนโต๊ะสำรับที่วันนี้นับว่าแปลกตาไปจากทุกวันอย่างยิ่ง อาหารจานเนื้อเลิศรส ผลไม้สี่ฤดู ชาปี้หลัวชุนชั้นดีกลิ่นหอมหวาน ลี่จินในชุดแต่งกายผ้าเนื้อบางสีเหลืองอ่อนขับผิวหลังจากถูกสาวใช้จับแช่น้ำสมุนไพร ต่อด้วยขัดตัวพอกกายจนหอมฟุ้งผัดหน้าทาชาดเสียจนเกินงาม ก็ได้มานั่งแกร่วรอต้อนรับสามีที่โต๊ะทานอาหารตั้งแต่หัววัน

ทำไมต้องทำเหมือนเธอจะมาเสียสาวให้เขา ?

นี่เธอเพียงแค่จะมารอเจรจาเรื่องหย่าเท่านั้น

อยู่ที่นี่มาร่วมเดือน ลี่จินพอจะปรับตัวกับโลกใหม่ได้แล้ว ไหนจะสินเดิมอีกมหาศาลที่คาดว่าอยู่คนเดียวจนแก่ก็ใช้ไม่หมด

แล้วจะยังต้องรอพึ่งบารมีใครอีกเล่า ?

ครืด...

บานประตูไม้สลักเสลาลวดลายถูกเปิดออกอย่างเบามือโดยเสี่ยวอ้าย ตามด้วยร่างสูงของใครสักคนที่เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย แล้วจึงถูกปิดลงอีกครั้ง ลี่จินใจเต้นไม่เป็นจังหวะพยายามควบคุมสีหน้าท่าทางก่อนก้มค้อมศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อม

เอาชีวิตรอดไว้ก่อนเถอะ !

" คารวะท่านพี่ "

" นั่งลงเถิด "

เขาเพียงบอกเสียงเรียบก่อนเดินมาทิ้งกายลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เห็นดังนั้นเธอจึงรีบนั่งลงตาม ช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรก...ไม่เลวเลย...นี่มันดีกว่าพวกหนุ่ม ๆ ในโลกก่อนเสียอีกนะ ! ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาไร้ตอหนวด ผิวขาวเนียนสะอาดสะอ้านไม่เหมือนคนเป็นแม่ทัพสักนิด เธอนึกว่าเขาต้องหน้าตาคร้ามแดดคร้ามฝน ร่างกายกำยำเหมือนในหนังสงครามเสียอีก แต่เขากลับมีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่หนาล่ำพอดิบพอดีเสียอย่างนั้น

" ลี่เอ๋อร์ข้องใจอันใดกับข้าหรือ ? "

" เอ่อ...."

พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็นแม่ทัพได้ แม้ไม่ได้ดูดุดันเหมือนที่จินตนาการไว้ แต่โทนเสียงต่ำเยียบเย็นนั้นก็สร้างความกดดันจนต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตาของเขาเองก็เหมือนจะทิ่มแทงคนได้เพียงปรายตามองเลยทีเดียว

เอาชีวิตรอดอีกครั้งเถอะ !

" เปล่าเจ้าค่ะ..."

" เช่นนั้นก็กินเข้าไป ต้องรอให้ข้าบอกหรือ ? "

ปลายนิ้วขาวอวบเริ่มจับตะเกียบอย่างไม่มีปากเสียงใด ๆ อีก รอให้เขาคีบเนื้อไปหนึ่งชิ้นลี่จินจึงได้คีบตาม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทำได้เพียงคอยเจียมเนื้อเจียมตัวกินตามเขาไปทีละคำอย่างครุ่นคิด ท่าทางจะไม่ง่ายเสียแล้วแผนการขอหย่าของเธอ...ดันมาได้สามีท่าทางเฉลียวฉลาดแถมยังมีบรรยายกาศที่แตะต้องไม่ได้แบบนี้ ในโลกนี้ไม่ได้มีตำรวจให้เธอแจ้งความได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงเสียด้วย หากโดนเขาทำร้ายหรือถึงขั้นฆ่าตายคงได้ไปปรโลกจริง ๆ แล้วคราวนี้

ครืด...

เสียงบานประตูเปิดอีกครั้งเมื่อมื้ออาหารแสนกดดันจบลง สองสาวใช้เข้ามาช่วยกันเก็บจานชามและรินสุรามงคลไว้ให้ ก่อนจะผละจากไปพร้อม เสียงปิดประตูและดับโคมด้านนอก เป็นสัญญาณว่าคืนนี้จะไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวนพวกเขาอีกแล้ว

" นี่เป็นสุรามงคลที่ข้าให้บ่าวจัดหา ตั้งแต่เข้าจวนมางานกองทัพยุ่งยากจนไม่มีเวลา "

.

" ลี่เอ๋อร์คงไม่โกรธเคืองกระมัง หากจะดื่มชดเชยภายหลัง "

" มะ..ไม่เจ้าค่ะ "

คงไม่ใช่ยาพิษหรอกนะ ! ดูไม่ออกเลยว่าเขาพอใจหรือไม่ที่ได้แต่งงานกับหญิงป่วยเสาะแสะรูปร่างหน้าตาไม่ได้สวยเด่น เกิดเขาอยากวางยาเธอให้ตายไปแล้วเสวยสุขกับแม่คนงามล่มเมืองนั่นเล่า ?

" เช่นนั้นก็ดื่มให้งานมงคลของเราเถิด "

นิ้วเรียวยาวของเขายกจอกสุราขึ้นมาตรงหน้า สายตากดดันให้ลี่จินต้องยกจอกตามก่อนยื่นไปชนกันเบา ๆ แล้วจึงยกขึ้นดื่ม รสชาติร้อนแรงไหลลงไปตามลำคอจนร้อนผ่าว มือขาวรีบวางจอกลงแล้วรินน้ำชาดื่มตามอย่างรวดเร็วผิดกับเขาที่มีสีหน้าสบาย ๆ รินสุราเพิ่มให้ตนเองแล้วจึงยกขึ้นดื่มอีกจอก

" คือ....ฉัน...แบบว่า..."

เวลาเพียงไม่นาน แต่ฤทธิ์สุราโบราณหนึ่งจอกทำท่าจะเล่นงานซ่งลี่จินเสียแล้ว เธอเห็นใบหน้าสามีซ้อนทับกันอยู่ถึงสามใบหน้า ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นทุกขณะจนมือไม้อยู่ไม่สุข จากที่บิดกำอยู่ที่หน้าตักก็เริ่มเลื่อนขยับมากระพือชายเสื้อตรงอกบรรเทาความร้อน

" ลี่เอ๋อร์ ? "

หลี่เจี๋ยมองสตรีตรงหน้าที่เริ่มมีสีหน้าเหม่อลอย ยกมือข้างหนึ่งขึ้นพัดใบหน้า อีกข้างกระตุกอกเสื้อขยับไปมา ร่างกายเริ่มเห่อแดง เมื่อเห็นความผิดปกติดังนั้นจึงเลื่อนกาสุรามาเปิดออกยกดมกลิ่นดูอีกครั้ง สุราชั้นดีให้กลิ่นฉุนเล็กน้อยปกติปนมากับกลิ่นหวานของสุรามงคล หากแต่ความร้อนในกายที่เริ่มปรากฏชัดขึ้น ดูท่าจะไม่ใช่สุรามงคลทั่วไปเสียแล้ว แม้แต่เขาเองก็ยังเริ่มรู้สึกได้เช่นนี้

นี่มันสุราปลุกกำหนัด