ผ่านไป 3 นาที มันมากพอจะทำให้ศลิสากระวนกระวายใจ จนรอต่อไปไม่ไหว เธอแก้ผ้าปิดตา แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำใจหายวาบ ศลิสาเบิกตาค้างเมื่อเห็นอิทธิพลนั่งอยู่บนรถวีลแชร์ เขายิ้มให้เธอแต่เธอไม่ยิ้มตอบ เพราะมัวแต่สะเทือนใจกับภาพนั้น
“คุณอิท ทะ ทำไม เป็นแบบนี้คะ ขาคุณ”
อิทธิพลที่เธอเห็นไม่มีขาทั้งสองข้าง เขายิ้มละไมอบอุ่นอ่อนโยน ศลิสาขยี้ตาตัวเองเมื่อสมองคิดหาความน่าจะเป็น อิทธิพลไม่มีทางเป็นคนพิการแบบนี้ ไม่มีทาง
“คุณอิท อะ คุณ”
“ฉันชื่อ อรรณพ หรืออิทธิฤทธิ์ที่เธอเคยรู้จักไงล่ะ จำกันได้หรือยังสา”
“คุณฤทธิ์ นี่มันคืออะไร ทำไม ไหนคุณอิทบอกว่าคุณฤทธิ์ตายแล้วไงคะ แล้วทำไม ทำไมคะ”
ศลิสาเหมือนคนบ้ากำลังคุ้มคลั่ง เธอถลาเข้าไปหาอรรณพแล้วเขย่าแขนเข่าแรงๆ เธอกำลังร้องไห้อีกครั้งที่ได้เจออิทธิฤทธิ์ ผู้ชายคนแรกที่ได้หัวใจของเธอไป
