ตอนที่ 8 : เห็นดีกัน
2319 คำ
สามคนทานอาหารเสร็จก็พากันไปเดินช็อปปิ้ง จิตแพทย์หนุ่มไม่ห่างกายนลินนิภา เขาเดินตามคอยถือถุงกระดาษตามหลังสองสาวต้อย ๆ หมอตั้มที่ลอบมองอยู่ถึงกับหมั่นไส้ขึ้นมาทันที
“หึ!!..มีแฟนแล้วทำไมถึงไม่คัดค้านเรื่องที่จะแต่งงานกับเราเลยนะ? ดูทำตัวเข้า จะแต่งงานอยู่อีกไม่กี่วันนี้แล้วยังหน้าระรื่นกับผู้ชายคนอื่นอยู่ได้
สามคนเดินจนช่วงเย็นก็ถึงเวลาแยกย้าย หมอคุโมริยืนส่งนลินนิภาอยู่หน้าร้านปิ้งย่าง จนมาเอมีต้องลากตัวออกไป หญิงสาวหัวเราะ ยิ้มแก้มแทบปริเนื่องจากไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้วมือเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตัวเองและไม่ลืมที่จะอัพลงโซเชี่ยลมีเดียด้วยรูปที่สดใสพร้อมแคปชั่น : นัดเจอเพื่อนสนิท ชีวิตดี้ดี อิอิ
พลันโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
RRR RRRR RRR นิ้วเรียวกดรับโทรศัพท์
"สวัสดีค่ะปลอบขวัญ คิก ๆ" นลินนิภากล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง
"สวัสดีค่ะนลินนิภา .. กรี้ดดดด!! เป็นไงบ้าง? อยู่แถวไหน? ฉันจะไปหา มาพักคอนโดฉันก็ได้นะ"
"ขอบใจจ้าเพื่อนสาว ฉันอยู่แถวแหล่งช้อปปิ้งเลยเธอ มากินปิ้งย่างด้วยกันไหม?"
"ได้เลยยยยย .. เดี๋ยวเจอกันนะ" ปลอบขวัญรับคำ
"โอเคจ้า .. เจอกันนะ" นลินนิภาตอบรับพร้อมวางสาย
ตั้มรู้สึกหัวเสียเล็กน้อยที่เห็นว่าที่เจ้าสาวของเขาอารมณ์ดีออกหน้าออกตา เขาจึงเดินไปร้านเหล้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของโรงแรม สั่งเหล้ามาดื่มแก้เซ็ง ชายหนุ่มไม่รู้ว่าที่อารมณ์ของเขาเหวี่ยงตลอดเวลาในตอนนี้ สาเหตุนั้นเกิดจากอะไร? แต่ที่เขารู้อย่างเดียวในตอนนี้ก็คือ เขาอยากจะดื่มให้เมา เมาจนไม่อยากรับรู้อะไรเลย เขาอยากหลับไปเลย นั่งดื่มไปสองแก้วมือหนาก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย เห็นสเตตัสของนลินนิภาที่ลงไว้ : นัดเจอเพื่อนสนิท ชีวิตดี้ดี อิอิ
พร้อมแนบรูปของตัวเธอเองที่ดูน่ารักสดใสจนสัตวแพทย์หนุ่มถึงกับต้องจิปาก
“ชีวิตดี้ดีเหรอ? หึ!! .. ต่างกันกับพี่เลยนะคะน้องฟ้า..ตอนนี้พี่แย่สุด ๆ ไปเลย..เห้ออออ..เชี้ยส!! ดื่มให้แก่คนขี้แพ้อย่างหมอทะเลโว้ย!!!” ตั้มชูแก้วขึ้น ตะโกนเสียงดังคนเดียวในร้าน โชคดีที่ลูกค้ายังน้อย ที่ร้านจึงไม่มีใครสนใจชายหนุ่มมากนัก เขาไม่ลืมถ่ายรูปพร้อมแก้วเหล้าลงสตอรี่ในโซเซียลมีเดียใจความว่า
"คนเดียวลำพัง พร้อมกับใจพัง ๆ คนเดียว"
ด้วยเป็นคนไม่ค่อยชอบถ่ายรูปและไม่ค่อยชอบเล่นโซเซียล จึงทำให้ในแอพของตั้มมีข้อมูลน้อยมาก พอชายหนุ่มอัพลงโซเซียลก็ทำให้นลินนภาเห็นทันที
“หือ!! พี่ตั้มอยู่ร้านเหล้าใกล้ ๆ โรงแรมนี่เองเหรอ?” ฟ้ายักไหล่สงสัย
"ยัยฟ้าาาาาาา...กรี้ดดดดด” เสียงเรียกหญิงสาวมาจากทางด้านหลัง นลินนิภาหันไปตาโต ฉีกยิ้มด้วยความดีใจ กระโจนเข้าใส่ปลอบขวัญทันที สองสาวกอดกันกลม สลับกันสอบถามสารทุกข์สุกดิบเนิ่นนาน จนชินทร์รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน กระแอมไปหนึ่งที
"อ่ะ แฮ่ม!!!!" นลินนิภาสงสัยจึงผละออกจากปลอบขวัญ
"ฟ้า..ขวัญลืมแนะนำ นี่ชินทร์จ่ะ เป็น….." ปลอบขวัญทำพูดลากเสียง จนชินทร์จ้องจนตาเขม็ง
"เป็น….." จนฟ้าเองก็ยิ้มปากเป็นเส้นตรง ด้วยความสงสัย มองสลับสองคน
"เป็นเพื่อนสนิท และ เป็นว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของขวัญจ่ะ คิคิคิ"
"สวัสดีครับคุณฟ้า..." ชินทร์กล่าวคำทักทายไม่ทันเสร็จ ฟ้าก็ตาโต สองมือยกขึ้นมาป้องปากที่กำลังเปิดกว้าง เหมือนจะส่งเสียงกรี๊ด ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ทั้งตกใจ สับสน มึนงงไปหมด น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"เป็นอะไรไป .. ยัยฟ้า!!!!? ร้องไห้ทำไม? นี่..เพื่อนจะมีผัวนะไม่ใช่จะไปตายเสียหน่อย” นลินนิภากระพริบถี่ ๆ รีบเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ และนิ้วนางทั้งสองข้าง
"ขอโทษทีจ่ะ ขวัญ ก็ฟ้าดีใจน่ะ ที่ขวัญกำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา ดีใจจริง ๆ นะ" นลินนิภาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง โผเข้ากอดปลอบขวัญ
"โอ๋ๆๆๆๆ .. ไม่ร้องนะคนดี ป่ะๆๆๆ เราเข้าไปในร้านกันดีกว่า ไปนั่งคุยกันให้สบายใจเลย ขวัญมีคำถามมากมายเลยที่อยากถามฟ้า ป่ะ"
นลินนิภาส่งยิ้มกว้างทั้งน้ำตาให้กับปลอบขวัญพยักหน้า หงึก ๆ สามคนเดินเข้าไปในร้านปิ้งย่าง นลินนิภาเลิ่กลั่กเขินหมอชินทร์ที่ร้องไห้ต่อหน้าเชา ชายหนุ่มยิ้มด้วยความเข้าใจ หมอชินทร์ให้ขวัญนั่งคู่กับนลินนิภา เพราะรู้ว่าผู้หญิงสองคนต้องการมีเรื่องที่จะคุยกันมากแน่ ๆ
"ฟ้า เป็นไงบ้าง? กลับมาจากญี่ปุ่น คิดจะกลับไปอีกไหม?" ปลอบขวัญเริ่มบทสนทนาก่อน
"คิดจะกลับไปอยู่ .. แต่ .."
"แต่อะไรเหรอ? .. มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า?"
"เปล่าๆๆๆ .. คุยเรื่องขวัญดีกว่า ไม่เห็นบอกฟ้าเลยว่ามีแฟน พอมาเจอวันนี้ ปุ๊บปั๊บ ตั้งตัวไม่ทันเลยแฮะ" นลินนิภาตั้งใจเปลี่ยนเรื่อง ถามเรื่องของปลอบขวัญ และแม้จะรู้แต่ปลอบขวัญก็ไม่ได้เอะใจอะไร
"ก็ไม่เชิงแฟนหรอกเป็นเพื่อนกันมา สิบปีแล้วไง ก็ชินทร์ไง ที่ขวัญเล่าให้ฟังบ่อย ๆ วันนี้ขวัญบอกฟ้าเป็นคนที่สองแล้วนะว่ากำลังจะแต่งงาน คิก ๆ"
"เหรอ????..ทำไมบอกฟ้าเป็นคนที่สองล่ะ? เสียใจนะเนี่ย" นลินนิภาทำหน้ามุ่ยจนชินทร์และปลอบขวัญหัวเราะออกมา
"ก็คนแรก บอกแบบไม่ได้ตั้งใจอ่ะ..แต่ฟ้าน่ะ เป็นคนที่ขวัญตั้งใจบอกเลยนะ คิคิ"
"ทำไมไม่ตั้งใจบอกล่ะ แปลกจริง ๆ สองคนนี้" พูดพลางดื่มน้ำส้มที่ชินทร์กดมาให้พลาง
"ก็พูดให้พี่ตั้มตัดใจอ่ะ เลยไม่ได้ตั้งใจ"
ฟ้าสำลักน้ำส้มทันทีเมื่อพูดถึงพี่ตั้ม
"แค่กๆๆ แค่กๆๆๆ" จนปลอบขวัญต้องมาคอยลูบหลังให้
"เป็นอะไร ยัยฟ้า? ซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยนะเราเนี่ย!!!"
"สงสัยฟ้ารีบกินไปหน่อยน่ะ ไม่มีอะไร ขอบใจจ่ะขวัญ"
"แล้วพี่ตั้มเป็นไงบ้างล่ะพอขวัญพูดแบบนี้ออกไป?"
"ก็ลอย ๆ ซึม ๆ ไปเลยอ่ะ ขวัญก็เป็นห่วงอยู่ .. เออ ว่าแต่ฟ้าเถอะ สนิทกับคุณพ่อคุณแม่พี่ตั้มนี่นา คุณพ่อ เป็นไงบ้างอ่ะ?"
"ก็ดีขึ้นตามลำดับนะ เท่าที่คุณหมอบอก แต่ฟ้ามองยังไงก็ไม่เห็นดีขึ้นเลยอ่ะ .. นี่ก็เห็นว่าทางพี่ ๆ ของพี่ตั้มจะพาไปรักษาที่ต่างประเทศด้วยวิธีผ่าตัดอีกรอบน่ะ"
"เหรอ? … ก็ดีนะขวัญว่า อย่างน้อยคุณพ่ออาจจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง ก็ได้นะ"
"อืม" ฟ้าตอบออกมาสั้น ๆ
"ว่าแต่ฟ้าน่ะ มีแฟนหรือยัง? อยู่ญี่ปุ่น ตั้งสี่ปี ไม่มีแฟนเลยเหรอ?"
"ก็มีคบ ๆ ไปอย่างนั้นแหละ พอคุยไม่รู้เรื่อง ฟ้าก็ปฏิเสธที่จะไปต่อเอง"
"โหๆๆ … หักอกหนุ่มญี่ปุ่นไปกี่คนแล้วล่ะเพื่อนเรา? อิอิ"
"ไม่ได้มีแต่คนญี่ปุ่นหรือเอเชียย่ะ .. ยุโรปก็มากกกก ฮ่าๆๆๆๆ"
"โหๆๆๆ .. ไม่ธรรมดาเลยนะเพื่อนเรา อิอิอิอิ"
สองสาวคุยกันสนุกสนาน จนเวลาล่วงเลยผ่านไป ปลอบขวัญและหมอชินทร์กลับไปแล้ว ฟ้ายังคาใจว่าหมอตั้มกลับหรือยังจึงกดโทรหาผ่านแอพแชท
RRR RRRR RRR RRRR
เสียงรอสายดังอยู่นานก็มีคนกดรับ
“สวัสดีครับ ตอนนี้คุณลูกค้าเมามากครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติของเขาหรือเปล่าครับ?”
“คะ?..ค่ะ”
“ค่อยโล่งใจหน่อยครับ รบกวนมารับคุณลูกค้าที่ร้านเหล้าแถวโรงแรม M ได้ไหมครับ?”
“ดะ..ได้ค่ะ” นลินนิภากดวางสาย หมอคุโมริโทรเข้ามาพอดี
“ค่ะหมอ”
“โซระซังกลับหรือยังครับ? ให้ผมไปรับไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณหมอ ฉันกำลังจะกลับแล้ว หมอพักผ่อนนะคะ”
“อย่างนั้นก็ได้ครับ ฝันดีนะครับ”
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ฝันดีเช่นกันนะคะ” กดวางสายก็รีบสาวเท้าไปที่ร้านเหล้าที่อยู่ตรงข้ามโรงแรมทันที
.
.
ร้านเหล้า
“พี่ตั้ม..พี่ตั้มคะ ทำไมเมาแอ๋อย่างนี้ได้ล่ะคะ? พี่ตั้ม” มือเรียวตบหน้าชายหนุ่มเบา ๆ เพื่อเรียกสติ
“ใครกัน? น้องขวัญเหรอคะ?” คำถามนี้ทำเอานลินนิภาหน้าเสีย คิดในใจ
‘ในใจของพี่ตั้มก็คงจะมีแต่ปลอบขวัญคนเดียวเท่านั้นสินะคะ’
“ฟ้าเองค่ะพี่ตั้ม พี่ตั้มเมามากแล้วนะคะกลับไปห้องกับฟ้าเถอะค่ะ น้องคะ ช่วยพาผู้ชายคนนี้ไปส่งที่ห้องให้พี่หน่อยได้ไหมคะ? โรงแรมตรงข้ามนี้เองค่ะ”
“ได้สิครับ เดี๋ยวผมสองคนช่วยพยุงคุณลูกค้าไปให้นะครับ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
.
.
โรงแรมM
ห้อง 852
“ขอบคุณมากนะจ๊ะ สองคน นี่ค่ะสอนน้ำใจเล็กน้อยจากพี่” นลินนิภายื่นแบงค์หนึ่งพันบาทสี่ใบให้พนักงานร้านเหล้าสองคนที่หิ้วสัตวแพทย์หนุ่มมาส่งไว้ที่ห้องของเธอ
“โห..พี่เยอะจังเลยนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก รับไว้เถอะพี่ให้เพราะมันยังเป็นเวลางานของพวกเรา
“ขอบคุณครับพี่” พนักงานสองคนยกมือไหว้นลินนภาผงก ๆ ดีใจที่ได้เงินรีบเดินออกจากห้องไป
นลินนิภาหาผ้าขนหนูผืนเล็ก ๆ มาชุปน้ำเช็ดหน้าให้ตั้ม มือหนาคว้ามือเรียวไว้
“น้องขวัญเหรอคะ?”
“ฟ้าเองค่ะพี่ตั้ม..อยู่นิ่ง ๆ สิคะฟ้าไม่ถนัด”
“น้องขวัญพี่ขอโทษ พี่ขอโทษนะคะ” ตั้มจับมือเรียวของฟ้ามาประกบไว้ที่ใบหน้าของเขาพร้อมกดจมูกเข้าไปที่ฝ่ามือของหญิงสาวเบา ๆ แต่หนักหน่วง เพื่อเป็นการขอโทษและรู้สึกผิด
“พี่ตั้มพักเถอะค่ะ ฟ้าขอตัวไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวดีขึ้นค่อยกลับคอนโดนะคะ”
“อย่าไป!! อย่าไปเลย!! อยู่กับพี่ก่อนนะครับ” มือหนาไม่ยอมปล่อยมือของนลินนิภา ยังคงจับไว้แน่นเนิ่นนาน
“พี่ตั้มคงรักปลอบขวัญมาก ๆ เลยสินะคะ ฟ้ายอมแล้วค่ะ จะไม่ฝืนพี่ตั้มอีกต่อไป” หมอตั้มจับมือนลินนิภาอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง จนหญิงสาวเผลอหลับไป
ตั้มตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวจัดเมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขากำลังนอนหนุนตักของนลินนิภาอยู่ โดยหญิงสาวนั่งหลับอ้าปากหวออยู่
“โอ๊ย!! ซี๊ดดด ปวดหัวจัง..น้องฟ้า..นี่เราอยู่ที่ไหนกันนะ จัดท่าให้น้องฟ้านอนให้ดีก่อนดีกว่า” หมอตั้มลุกขึ้นจับไหล่นลินนิภาเพื่อที่จะจัดท่าให้หญิงสาว นอนให้สบาย พลันดวงตาของนลินนิภาก็เปิดขึ้น หมอหนุ่มผงะเล็กน้อยด้วยความตกใจ สายตาของทั้งสองประสานกัน
“พี่ตั้ม!? จะทำอะไรคะ?”
“พี่จะจัดท่าให้น้องฟ้านอนสบาย ๆ ยังไงล่ะคะ แต่ตอนนี้น้องฟ้าตื่นแล้วก็ขยับเองก็แล้วกันค่ะ”
“พี่ตั้ม..ตื่นแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ”
“โอ้โห พอตื่นก็ไล่กันเลยเหรอคะ?..ถ้าเป็นคนอื่นคงจะขอให้พักที่ห้องเลยสินะคะ”
“พี่ตั้มพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันคะ..ฟ้าไม่เข้าใจ!?”
“ก็ทีกับคนอื่น ที่ไม่ใช่ว่าที่ ‘ผัว’ กับระริกระรี้ให้ท่าหน้าไม่อาย แต่พี่ไม่กี่วันก็แต่งงานกันแล้วกับไล่เหมือนหมูเหมือนหมาเลยนะคะ”
“ฟ้าไปไล่พี่ตั้มเหมือนหมูเหมือนหมาตอนไหน!? ฟ้าก็พูดดี ๆ ว่าตื่นแล้วพี่ตั้มก็ควรกลับได้แล้ว ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันมันดูไม่งามก็เท่านั้น”
“หึ..เคร่งจังนะกับจารีตประเพณี กับไอ้หน้าอ่อนญี่ปุ่นคนนั้น หมดกันไปกี่น้ำแล้วล่ะ”
“พี่ตั้ม!!”
‘เพียะ!!’
ฝ่ามือเรียวฟาดลงไปที่ใบหน้าหล่ออย่างแรงจนชายหนุ่มหน้าสั่นจนสร่างเมาเลยก็ว่าได้
“พี่ตั้มอย่ามาดูถูกฟ้าแบบนี้นะคะ ฟ้ากับหมอ..อุ๊บ!!” ไม่ทันที่จะอธิบายปากนุ่มก็ประกบลงมาที่ปากบางชมพูของหญิงสาวแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
“อื้อ!!!!” มือเรียวผลักชายหนุ่มออกอย่างแรงจนหลุด ฝ่ามือเล็กฟาดลงไปที่แก้มขวาของชายหนุ่มอีกครั้ง
‘เพี๊ยะ!!’
“พี่ตั้มจะรังแกฟ้ามากเกินไปแล้วนะคะ”
“หึ!!..ก็อยากแต่งงานกับพี่จนตัวสั่นไม่ใช่เหรอคะ? สร้างสถานการณ์เข้าหาพ่อกับแม่พี่จนทั้งสองท่านเอ็นดู คุณแม่ถึงขนาดบังคับให้พี่เลือก น้องขวัญถึงหนีไปแต่งงานกับคนอื่น เรื่องทั้งหมดนี้ก็เพราะน้องฟ้าไม่ใช่เหรอคะ? น้องฟ้าอยากให้มันเกิดขึ้น พี่ก็จะสนองน้องฟ้าให้นี่ไงคะ ไม่ชอบเหรอ?”
“พี่ตั้ม!! ถ้าคิดแบบนี้เราก็ไม่ต้องมาพูดกันอีกค่ะ ฟ้าจะยกเลิกงานแต่งเอง พี่ตั้มออกไปได้แล้วค่ะ ฟ้าต้องการอยู่คนเดียว..เชิญค่ะ” นลินนิภาเชิดหน้าขึ้นชี้มือไปที่ประตูเป็นการไล่หมอหนุ่มทางอ้อม แม้ในใจจะขลาดกลัวแค่ไหน แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
“หึ!! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน น้องฟ้าทำชีวิตพี่พังคิดเหรอว่าพี่จะปล่อยเราไปง่าย ๆ” หมอหนุ่มเดินออกจากห้องพักของหญิงสาวไปอย่างหัวเสีย
- ผู้เขียน
